นเรศจอดรถที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง พาทุกคนเข้าไปนั่งกิน

" เราได้ข่าวว่า เรจะได้เลื่อนขั้น " จันทร์เจ้าพูดกับนเรศ ขณะที่รับประทานอาหาร

" รู้จากรินหรือ ? " อีกฝ่ายถามกลับ

" รู้นิดหน่อย ไม่ค่อยได้คุยกับรินเท่าไหร่ "

" ยัยรินบ่นถึงจันทร์เจ้าประจำ " นเรศบอกแบบไม่คิดอะไร ฟ้าใสปรายตามองจันทร์เจ้า แต่..ผู้ถูกมอง มีสีหน้านิ่งเฉย แถมยังหลุบตามองต่ำ และหมุนส้อมในจานของตนเล่น

" แต่.. ที่รินไม่มาด้วยวันนี้ เพราะว่าเมื่อเช้า มีชายหนุ่มมารับไปเที่ยว "

" ไตรรงค์ ? " จันทร์เจ้าถามยิ้มๆ

" โน..หนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้ อาจจะเป็นเพื่อนที่มหาลัยเดียวกัน "

" ดี.. รินคบหาเพื่อนชายบ้างก็ดี แต่ก่อน..ไม่ค่อยมีเพื่อนชาย " จันทร์เจ้ากล่าวจริงใจ แววตาลึกซึ้ง..ซ่อนความหมายในคำพูด มีแต่ฟ้าใส..ที่เข้าใจ

" แล้ว..พี่ฟ้าใสล่ะครับ มีเพื่อนชายที่มหาลัยเยอะมั้ย ? " จักรพงษ์ถามขึ้น ..เป็นคำถามที่นเรศเองก็อยากจะรู้มาก ส่วนจันทร์เจ้า..รู้บ้าง..ก็ดี.. ไม่ใช่ว่าไม่สนใจ แต่..จันทร์เจ้าไม่อยากจะทำตัวเป็นคนใจแคบตะหาก..

" ก็มีค่ะ ทั้งเพื่อนผู้หญิง และเพื่อนผู้ชาย เป็นเพื่อนกันทั้งห้อง " ฟ้าใสตอบแบบกลางๆ

" พวกเพื่อนๆผู้หญิงที่ห้องของผมน่ะ จู้จี้ จุกจิก วุ่นวายกันจะตาย เรื่องมากกันทั้งนั้น " จักรพงษ์เล่าบ่นๆ ฟ้าใสอมยิ้มกับท่าทีของเด็กชาย นเรศอดที่จะกระเซ้าจักรพงษ์ไม่ได้

" ระวังนะ หล่อๆ อย่างน้องจักรพงษ์น่ะ เด็กผู้หญิงในห้องอาจจะอยากมาขอเป็นแฟนก็ได้นะ "

" โอย..พูดแล้วจะหาว่าคุย " จักรพงษ์ยืดอก " ทุกวันวาเลนไทน์นะ ผมได้รับชอคโกแลตจากพวกผู้หญิงเพียบ เด็กผู้หญิงจากห้องอื่นยังเอามาให้ผมเลย "

" คุยไปแล้วล่ะน้องชาย " จันทร์เจ้าแหย่น้อง

จักรพงษ์หัวเราะฮิฮะ เก้อๆ ทั้งฟ้าใส จันทร์เจ้า และนเรศ มองเด็กชายอย่างเอ็นดู จากนั้นทั้งหมดก็รับประทานอาหารไป คุยกันไป จนต่างเริ่มทยอยอิ่ม นเรศจ่ายเลี้ยงทุกคนในมื้อนี้ ทั้งๆที่จันทร์เจ้าพยายามแย่งจ่าย โดยอ้างเหตุผลว่า นเรศอุตส่าห์บริการขับรถพาทุกๆคนมาเที่ยว แต่นเรศก็อ้างว่า นี่เป็นรายการพาเที่ยวของเขา และหวังอยากจะบริการทุกคนให้เต็มที่

ออกจากร้านอาหาร นเรศพาไปแวะที่พระราชวังบางปะอิน จากนั้น ก็พาทุกคนไปส่งที่บ้าน ก่อนที่เขาจะลากลับบ้านตนเองไป

วันเวลาผ่านไปเป็นปี ฟ้าใสเก็บวิชาเรียนจนเกือบจะจบหลักสูตรปริญญา จันทร์เจ้ารู้ว่าเธอเรียนหนัก เลยให้เธอช่วยงานเพียงเล็กน้อย จันทร์เจ้ามักจะให้ฟ้าใสติดรถไปที่ทำงานพร้อมกับจันทร์เจ้าในช่วงเช้า แต่พอบ่าย จันทร์เจ้าก็สั่งให้คนขับรถ ขับพาฟ้าใสกลับบ้าน

วันนี้เป็นเย็นวันศุกร์ จันทร์เจ้ากลับมาบ้านแล้ว แต่ก็ยังคงเก็บตัวอยู่ในห้อง นเรศแวะมาหาตอนเกือบหนึ่งทุ่ม ฟ้าใสเลยต้องออกมานั่งคุยกับนเรศคนเดียว

" ดีใจจังที่เจอคุณฟ้าใส ตอนแรก..ผมกลัวว่า คุณจะออกไปเรียนซะแล้ว "

" พอดี..อาจารย์งดสอนค่ะ เพราะอีกไม่กี่วันจะมีสอบปลายภาค "

" ดีจังนะครับ " นเรศไม่ค่อยมีอะไรจะพูด ได้แต่กล่าวตามความรู้สึกจริงๆของตน สายตาของชายหนุ่มมองฟ้าใสอย่างปลาบปลื้ม จริงๆแล้ว.เขาอยากมาหาเธอทุกๆวัน แต่ก็เกรงใจว่า จะมารบกวนเธอมากจนเกินไป

" เดี๋ยว..ฟ้าใสไปเรียนคุณจันทร์เจ้าดีกว่า ว่าคุณนเรศมา " ฟ้าใสถูกชายหนุ่มมอง จนรู้สึกขัดเขิน จึงคิดว่าควรจะต้องหาทางเลี่ยงไป

" ยังไม่ต้องก็ได้ครับ จะรบกวนจันทร์เจ้าเปล่าๆ เพิ่งจะกลับมาจากทำงาน "

" กลับมาได้ พักใหญ่แล้วค่ะ ฟ้าใสขอตัวไปเรียนบอกคุณจันทร์เจ้าก่อนนะคะ " ฟ้าใสไม่รอฟังคำใดจากชายหนุ่ม รีบลุกจากเก้าอี้ แล้วเดินตรงไปตามทางเดินขึ้นตึก

เดินยังไม่ทันถึงประตูเลย ฟ้าใสก็ชะงัก เมื่อเห้นจันทร์เจ้ายืนกอดอกหลวมๆพิงประตูหน้าตึกอยู่ และสบตากับฟ้าใสนิ่ง ฟ้าใสรู้สึกวูบในใจ อยู่ๆ..ก็กังวลว่า จันทร์เจ้าจะเข้าใจผิด คิดว่าฟ้าใสอยากนั่งคุยกับนเรศสองต่อสอง สีหน้าของจันทร์เจ้านิ่งเฉย ไม่แสดงออกอารมภ์ใดๆ ดวงตาเรียวคู่นั้น ดูคมวาบในความรู้สึกของฟ้าใส ฟ้าใสอดไม่ได้ที่จะหลบตาจันทร์เจ้าวูบนึง แล้วช้อนตามองฝ่ายตรงข้ามอีกครั้ง แต่..คราวนี้ เห็นจันทร์เจ้ามองไปทางนเรศ และยิ้มน้อยๆให้เขา ก่อนที่จันทร์เจ้าจะเดินไปหานเรศ จันทร์เจ้าแตะหลังฟ้าใสนำเดินไปพร้อมกัน

" ไง.." จันทร์เจ้าทักเมื่อเข้ามาที่โต๊ะ เลื่อนเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับนเรศออกมานั่ง วางแขนเอนตัวเลื่อนลงตามสบาย

" ไง..คนขยัน หอบเอางานมาทำที่บ้านอีกล่ะสิท่า " นเรศทักกลับ

" โอย..งานเยอะ ทำทุกวันไม่เคยหมดสักที " จันทร์เจ้าโอดครวญ

" ได้ข่าวว่า บริษัทกำลังรุ่งนี่นา "

" กำลังขยายส่วนงาน กำไรเพิ่มเล็กน้อย แต่ว่า..งานของเราก็ไม่เคยได้สบายๆ เหมือนงานราชการของนายหรอก "

จันทร์เจ้าหันไปมองฟ้าใสที่ยังยืนอยู่ข้างๆ " ฟ้าใส..ทำไมไม่นั่งล่ะ "

" ฟ้าใสกำลังคิดว่า จะไปจัดอาหารว่างมาที่นี่ค่ะ " ฟ้าใสกล่าว แล้วทำท่าจะเดินไป แต่จันทร์เจ้ารีบคว้ากุมข้อมือเรียวของเธอไว้

" ไม่ต้องหรอก พี่บอกบัวขาวให้จัดการแล้ว ฟ้าใสมานั่งเถอะ " สายตาคมมองลึกเข้าดวงตาของหญิงสาว ส่วนมือก็ลากเลื่อนเก้าอี้อีกตัว ให้มาชิดกับเก้าอี้ตน เพื่อให้ฟ้าใสนั่งลงใกล้ๆ

" ที่เรามาวันนี้ เพราะมีอยากจะมาชวนไปเที่ยว " นเรศเริ่มพูดถึงจุดประสงค์ " ที่ไร่พฤกษาไพร สระบุรี ..ศุกร์หน้า ค้างคืนที่นั่นสองคืน คืนวันศุกร์ เสาร์ แล้วกลับวันอาทิตย์ตอนบ่าย คนที่ไปก็จะมีเรา ยัยริน ไตรรงค์ และพี่สาวของไตรรงค์ เราก็หวังว่า จะมีจันทร์เจ้า จักรพงษ์ และคุณฟ้าใสไปด้วย " นเรศกล่าวชักชวนด้วยสีหน้า และแววตาที่เปี่ยมหวัง

จันทร์เจ้าอึ้งคิดอึดใจ ก่อนหันไปถามฟ้าใส " อยากไปไหม ? "

ฟ้าใสอึกอัก ยากที่จะตอบ ลึกๆในใจ ก็อยากจะไปเที่ยวตามประสาเด็กสาว แต่..อีกใจ ก็เกรงๆ ว่าคุณจันทร์เจ้าของเธอจะคิดเช่นไร

ฝ่ายจันทร์เจ้ามองฟ้าใสอย่างเข้าใจ จึงยกแขนขึ้นโอบไหล่บางของเธอ พูดกับเธอยิ้มๆว่า " คงอยากไปเที่ยวล่ะสิ งั้น..เอาเป็นว่า เราจะไปเที่ยวด้วยกันทั้งหมดเลย "

ฟ้าใสยิ้มให้จันทร์เจ้า รู้สึกดีใจที่จันทร์เจ้าเข้าใจเธอ จันทร์เจ้าหันไปสัพยอกกับนเรศว่า " ต้อนรับให้ไหวล่ะ ไปกันหลายคนเลยนะ "

" เต็มที่ครับกระผม " นเรศรับรองแข็งขัน รู้สึกดีใจเป็นที่สุด เขามีเรื่องสำคัญ ..อยากจะบอก..อยากจะคุยกับฟ้าใส แผนเที่ยวครั้งนี้ นเรศ..มีความรู้สึกว่า จะนำฟ้าใสให้เข้ามาใกล้ชิดกับตัวเขา มากกว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้..