อยู่กันสองต่อสองตามเดิม จันทร์เจ้ามองตรงนิ่งที่ฟ้าใส เห็นเธอก้มหน้าเฉยอยู่..

" ฟ้าใส " จันทร์เจ้าเรียกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ลอบถอนใจเบาๆ

ฟ้าใสมองสบตาจันทร์เจ้า เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายดูซึมเซา ทำให้ฟ้าใสเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ ตัวเธอเองจะรู้สึกยังไงก็ช่าง แต่..อย่าให้ฟ้าใสต้องเห็นคุณจันทร์เจ้ารู้สึกไม่สบายใจ ฟ้าใสแคร์ความรู้สึกของจันทร์เจ้าเป็นอันดับแรกเสมอ ..มาก..มากกว่าความรู้สึกของตนเอง ฟ้าใสจึงรีบปรับอารมภ์ ทำสีหน้ายิ้มแย้ม ให้จันทร์เจ้ารู้สึกผ่อนคลาย และสบายใจ ฟ้าใสหยิบตักอาหาร เอาใจจันทร์เจ้า

" ทานเยอะๆนะคะ " วันนี้..เธอได้มาเที่ยวกับจันทร์เจ้าสองต่อสอง เธอจะไม่เอาเรื่องอื่นมาใส่ใจ ทำให้เสียบรรยากาศ

ข้างฝ่ายนเรศ เขาพานรินทร์น้องสาวมาเดินช้อปปิ้งซื้อของ ระหว่างที่รอน้องสาวเลือกซื้อเสื้อผ้า เขาอดไม่ได้ ที่จะโทรศัพท์ไปที่บ้านจันทร์เจ้า ทั้งๆที่..ใจตนเองก็ไหวๆ ว่า..หากฟ้าใสมารับสาย ..เขาจะพูดอะไรกับเธอดี นเรศ..เป็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา สาวๆ ชื่นชอบ ใฝ่ฝันในตัวเขากันหลายคน แต่..สำหรับตัวของนเรศเอง เมื่อพบกับหญิงสาวที่เขาชื่นชอบอย่างจริงใจ ..เขากลับเล่นเกมส์รุกไล่ในความรัก ไม่เป็นเอาเสียเลย

" คุณจันทร์เจ้าไม่อยู่ค่ะ " เสียงตอบจากปลายสาย

" แล้ว..คุณฟ้าใสล่ะครับ " นเรศถามต่อ หวัง..อย่างน้อย..อยากได้ยินเสียงของเธอ

" ไม่อยู่ค่ะ ออกไปกับคุณจันทร์เจ้าตั้งนานแล้วค่ะ ไปไหนไม่ทราบ คงไปเที่ยวมั้งคะ "

" อ้อ..งั้น..ขอบคุณครับ " นเรศจบการสนทนาทางโทรศัพท์ ..เสียดาย..ที่ไม่ได้คุยกับฟ้าใส แล้วก็ยังนึกไม่ถึงอีกเรื่องว่า จันทร์เจ้าจะสนิทสนมกับฟ้าใส ถึงขนาดพากันไปเที่ยว หะแรก..เขาคิดเพียงว่า จันทร์เจ้าให้ความสำคัญกับฟ้าใส เพียงแค่เด็กในอุปถัมภ์ หรือลูกน้องคนหนึ่ง อย่างไรก็ตาม นเรศไม่ได้คิดอะไรมากมายเกี่ยวกับเรื่องนี้ ..มากเท่ากับความเสียดาย ที่ไม่อาจจะนัดจันทร์เจ้า และฟ้าใส ออกไปเที่ยวด้วยกันอย่างที่คาดหวังเอาไว้

อาทิตย์ถัดไป นเรศมาเยี่ยมจันทร์เจ้า และฟ้าใสด้วยตนเอง เขาไม่ได้พานรินทร์มาด้วย จันทร์เจ้าลงมาคุยด้วยได้ไม่นาน ก็ติดที่ต้องกลับขึ้นห้องไปทำงานที่ค้างเอาไว้ จึงจำใจต้องปล่อยให้ฟ้าใสนั่งคุยอยู่กับนเรศสองต่อสอง

แต่กระนั้น.. จันทร์เจ้าก็แว่บแวะมาอีกสอง สามรอบ เพื่อดูว่า นเรศยังคงนั่งคุยกับฟ้าใสอยู่หรือเปล่า ข้างฝ่ายนเรศ..ก็ไม่กล้าที่จะรบกวนฟ้าใสนานๆ คุยต่ออีกสักพักก็ลากลับ เพราะฟ้าใสเอง..ก็เกริ่นๆเอาไว้ ว่าอยากจะช่วยจันทร์เจ้าเคลียร์งานเอกสารให้เสร็จ..

อาทิตย์ต่อๆไป นเรศก็มาอีก เกือบจะทุกวันหยุด บางครั้งก็อยู่นานหน่อย บางครั้งก็ไม่นาน แล้วแต่สถานการณ์ และ..บางอาทิตย์ เขาก็ได้เจอกับจักรพงษ์ เขาก็จะอยู่นานหน่อย เพราะถือโอกาศได้เล่นเตะบอลกับจักรพงษ์

หลายเดือนถัดไป นเรศกลายเป็นแขกประจำของบ้าน อาทิตย์นี้ เขามาเตะบอลเล่นกับจักรพงษ์แต่เช้า ส่วนจันทร์เจ้าก็นั่งเล่นอยู่กับฟ้าใส ที่โต๊ะริมสนาม

นเรศเล่นกับจักรพงษ์สักพัก พอได้เหงื่อ เขาก็บอกกับจักรพงษ์ ว่าจะพาไปเที่ยว ให้ไปชวนฟ้าใสกัน จักรพงษ์ดีใจ รีบวิ่งไปขออนุญาติจันทร์เจ้า แล้วขอร้องให้ฟ้าใสไปเป็นเพื่อน

" คุณจันทร์เจ้าไปด้วยกันนะคะ " ฟ้าใสหันมาบอกจันทร์เจ้า หลังจากที่จันทร์เจ้าบอกอนุญาติให้ไปเที่ยวกันได้ นเรศเดินตามจักรพงษ์มาที่โต๊ะ เขาได้ยินเข้าพอดี

" พี่ติดเช็คงาน เพราะพรุ่งนี้มีประชุมใหญ่ ..ฟ้าใสไปกับจักรพงษ์เถอะ " จันทร์เจ้าหาข้ออ้าง ..อยู่ๆ..ก็รู้สึกเหมือนกับว่า..ตนเป็นส่วนเกินของฟ้าใส.. อาจจะเป็นเพราะ นเรศเข้ามาคลุกคลี กับทุกๆคนในบ้านนี้ บ่อยซะจนบางครั้ง.. จันทร์เจ้าก็อดหวั่นๆ กับหัวใจของฟ้าใสไม่ได้..

" คุณจันทร์เจ้า.." แต่..ฟ้าใสยังคงมองจันทร์เจ้าด้วยสายตาที่อ้อนวอน เธอไม่อยากจะไปกับนเรศ โดยที่ไม่มีจันทร์เจ้าไปด้วย ถึงจะมีจักรพงษ์อีกคนก็เหอะ..

" ไปด้วยกันนะจันทร์เจ้า ไปรถคันเดียวกันก็ได้ รับรองว่า เราจะพาทุกคนกลับถึงบ้านไม่เกินบ่ายสามโมง " นเรศชวนจันทร์เจ้า เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู ตอนนี้เป็นเวลาสิบโมงเช้า

" ฟ้าใส..อยากให้คุณจันทร์เจ้าไปด้วยค่ะ " ฟ้าใสยืนยัน..ขอร้อง..คะยั้นคะยอ

" ไปเถอะครับพี่ " จักรพงษ์ย้ำอีกคน

จันทร์เจ้ามองตาฟ้าใส ..ใจอ่อน มองหน้าจักรพงษ์ และนเรศที่มีสายตาจริงใจ จันทร์เจ้าจึงยิ้ม ถอนใจ..ยกสองมือตบโต๊ะเบาๆทีนึง ลุกขึ้นยืน " โอเค..ไป.."

ทุกคนไปนั่งรถของนเรศ นเรศหวังอยากจะให้ฟ้าใสได้มานั่งคู่ตอนหน้ากับตน แต่..ฟ้าใสกลับแตะหลังจักรพงษ์ ให้ไปนั่งคู่กับนเรศ ส่วนตัวเธอเอง ไปนั่งคู่ทางเบาะหลังกับจันทร์เจ้า

นเรศขับรถออกนอกตัวเมือง ออกไปแถวๆบางปะอิน จักรพงษ์สนุกสนาน คุยจ้อไม่หยุด ส่วนฟ้าใส..คอยลอบชำเลืองดูจันทร์เจ้า เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายดูครุ่นคิด ฟ้าใสจึงยื่นมือไปกุมมือจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าหันมามอง.. เห็นสายตาของหญิงสาว ..แสนรัก..แสนห่วง..จริงใจ.. จันทร์เจ้าจึงผ่อนสีหน้าคลายเครียด ยิ้มบางๆที่มุมปากหยักระเรื่อ