" ความรักนี่ แค่มองตากันก็อ่านความรู้สึกออกแล้วนะ " จันทร์เจ้าพูดขึ้น ขับชลอรถสปอรต์ช้าลง เมื่อเลียบถนนริมชายหาด

" งั้นหรือคะ ? " ฟ้าใสเหลือบมองจันทร์เจ้า " คุณจันทร์เจ้าคิดว่า..จะอ่านได้ทั้งหมดของความรู้สึกเลยรึปล่าวคะ ? " ฟ้าใสนึกๆ ก็อยากถาม

จันทร์เจ้าจอดรถเลียบข้างถนน หันมามองลึกเข้าไปในดวงตาของฟ้าใส อมยิ้มมุมปาก แล้วตอบ " แน่นอน "

ฟ้าใสใบหน้าร้อนผ่าว หลบสายตาคมไหวๆ ของจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าอมยิ้มถูกใจ เมื่อเห็นท่าทีเอียงอายของหญิงสาว เอื้อมมือไปกุมมือเธออย่างอ่อนโยน ถามตรงๆว่า

" ฟ้าใส ทำไมต้องหลบตา ? "

" ก็.." ฟ้าใสรู้สึกแสนอาย ..ก็..มาจ้องกันตรงหน้าอย่างนี้..ด้วยสายตาคู่นั้น..มองเหมือน..เหมือนจะกลืนกินซะ..แล้วยังรอยยิ้มอีก.. ฟ้าใสใจเต้นระทึก คุณจันทร์เจ้าจะแกล้งอะไรฟ้าใสอีกล่ะนี่ ..ฟ้าใสเหลือบมองสบตากับจันทร์เจ้า แล้วก้มลงมองมือของตนที่ถูกเกาะกุมไว้ จันทร์เจ้ายิ้มขำๆ ที่มุมปาก อีกมือที่ว่างเขี่ยปลายนิ้วไล้ที่แก้มนวล ของฟ้าใสเล่นเบาๆ แล้วถามออกมาตรงๆ ว่า

" กลัวจะถูกพี่อ่านความรู้สึกหรือยังไง ? "

ฟ้าใสปรายตามองออกนอกรถ อมยิ้มในหน้า กล่าวเสียงอ่อนหวานกับจันทร์เจ้า

" คุณจันทร์เจ้าอย่ามาอ่านความรู้สึกของฟ้าใสเลยค่ะ "

คราวนี้..จันทร์เจ้าเชยคางมนของเธอ หันหน้าเธอมาสบตากับตน ..แต่ลึกๆ ในสายตาของจันทร์เจ้า..ไม่มีแววเย้าหยอกเหมือนเมื่อกี้ ..แววตาคู่นั้นดูนิ่งล้ำลึก..

" อยากอ่านสิ เพราะรู้สึกว่า..เริ่มจะไม่มั่นใจยังไงก็ไม่รู้ " น้ำเสียงของจันทร์เจ้าไม่ได้ฟังเครียดอะไร หากแต่..ฟ้าใสรู้สึกสะดุดในคำพูดนั้น

" ไม่มั่นใจ ? ..อะไรคะ ? " ฟ้าใสถาม ยังงงมากๆ

" ก็..เห็นว่า พักนี้..ที่บ้านของเรา มีแขกผู้มาเยือนบ่อยๆ เป็นชายหนุ่มรูปงาม ไม่ต้องบอก..ก็รู้กันทั้งบ้านว่า ชายหนุ่มผู้นั้น ดูท่าว่าจะมาติดอกติดใจ..สาวน้อยคนสวยคนนี้ของบ้าน พี่ก็เลยนึกหวั่นๆใจ ว่า..ฟ้าใสคนสวยของเรา จะรู้สึกยังไงกับชายหนุ่มคนนั้นบ้าง ? " น้ำเสียงของจันทร์เจ้ายังราบเรียบไม่บ่งบอกอารมภ์ใดๆ

หากแต่ฟ้าใสสิ..กลับรู้สึกร้อนรนในใจซะเอง..

" ได้โปรด.." ฟ้าใสกล่าวราวน้ำเสียงอ้อนวอน " ถ้าหากคุณจันทร์เจ้าจะสงสัยและไม่มั่นใจ ก็ได้โปรด..อย่าสงสัยและไม่เชื่อใจเอากับคนที่.." ฟ้าใสเสียงแผ่วลง ก้มหน้ามองพื้นรถ..เธอ..ไม่มีอะไรให้ต้องปกปิดแล้ว..ฟ้าใสมีจันทร์เจ้าอยู่เต็มหัวใจ..และ..ไม่ว่าจะยังไง..ฟ้าใสคนนี้..ก็เป็นของคุณจันทร์เจ้า..ไม่ว่า..คุณจันทร์เจ้าของเธอจะยอมรับหรือไม่..สำหรับฟ้าใสแล้ว..ทั้งกาย และใจของเธอ..มอบให้ต่อจันทร์เจ้าคนเดียว..

" คนที่ ? " จันทร์เจ้าทำหน้าสงสัย มองหน้าฟ้าใสนิ่ง..

ฟ้าใสเงยหน้ามองสบตาจันทร์เจ้า ดวงตาสวยมีแววจริงจัง และผสานอ่อนหวานในที ริมฝีปากอิ่มระเรื่ออมชมพูขยับกล่าว .." จากคนที่..ที่รักและ ภักดีต่อคุณจันทร์เจ้าที่สุด.."

" ฟ้าใส " จันทร์เจ้าอุทานเบา นึกไม่ถึงว่า..ในที่สุด ฟ้าใสจะพูดออกมา

ฟ้าใสยิ้มนุ่ม ดวงตาเป็นประกายสวย กระทบกับแสงอ่อนของแดดที่ขยับไหวๆ ..ไม่ใช่ว่าจะกล้าหาญชาญชัยอะไร..แต่เพราะหัวใจที่เปี่ยมรัก ไม่แม้จะคิดปกปิดใจตน ถึงจะเขินอายที่ต้องมาบอกกันตรงหน้า..ใกล้ๆเช่นนี้.. แต่ที่ทนไม่ได้กว่า ..ถ้าหากว่า คนที่เธอแสนรัก ไม่ยอมเข้าใจในกันและกัน

จันทร์เจ้าไม่กล่าวกระไรอีก มือนุ่มจับประคองที่พวงแก้มนวลของฟ้าใส อดไม่ได้ที่จะก้มหน้าลงจูบแผ่วที่ริมฝีปากของเธอเบาๆทีหนึ่ง ..นี่ถ้า..เป็นในบ้าน..ก็คงไม่ใช่แค่นี้..

" เอาเถอะนะ พี่จะเลิกซักถามอะไรเกี่ยวกับเรื่องนเรศอีก เพราะจะทำให้ฟ้าใสรำคาญใจซะเปล่าๆ พี่..ซาบซึ้งมาก..มาก สำหรับความรู้สึกของฟ้าใสที่มีต่อพี่ " จันทร์เจ้าหยุดเล็กน้อย สายตาหวานมองหน้าสวยของฟ้าใส " ความรู้สึกนี้ของฟ้าใส เป็นสิ่งที่มีค่ามากมายนัก พี่จะเก็บรักษาเอาไว้ ให้สมกับที่..ฟ้าใสยอมมอบให้กับพี่ "

ฟ้าใสอิ่มใจในคำพูดของจันทร์เจ้า ใบหน้านวลแดงระเรื่อเขินอาย ไม่นึกว่า..จะมีวันนี้..วันที่ เธอได้บอกกล่าวความในใจ ความ..ที่เก็บไว้มานาน ฟ้าใสไม่สนใจ ว่าจันทร์เจ้าจะมีความรู้สึกเช่นไร แค่ไหนต่อเธอ แต่..ขอเป็นคนที่ได้..รัก ไม่ได้หวัง..ให้ถูกรัก เท่านี้จริงๆ ที่ฟ้าใสต้องการ..