" ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ ฟ้าใสตั้งใจทำงาน แล้วก็จะตั้งใจเรียนด้วย เพราะฟ้าใสไม่อยากจะทำให้คนที่ส่งเสียฟ้าใสเรียน ต้องรู้สึกผิดหวังในตัวฟ้าใส ฟ้าใสคิดว่าจะพยายามเรียนให้จบภายในสามปีนี้ล่ะค่ะ ตั้งใจไว้ว่าต้องทำให้ได้ " ฟ้าใสกล่าวด้วยแววตามุ่งมั่น จิตเธอประหวัดไปถึงจันทร์เจ้า

" พี่สาวของคุณฟ้าใสส่งเสียให้คุณเรียนใช่ไหมครับ เธอคงดีใจ ถ้าได้ยินคุณพูดเช่นนี้ "

" เปล่าค่ะ " ฟ้าใสส่ายหน้า ผมตรงสวยไหวพริ้ว " คุณจันทร์เจ้าเป็นผู้ส่งเสียให้ฟ้าใสได้เรียนต่อค่ะ " ฟ้าใสตอบ มีสีหน้าภูมิใจในจันทร์เจ้าหนักหนา

" จันทร์เจ้าน่ะเหรอครับ ? " นเรศทำน้ำเสียงแปลกใจ ..เพราะเหตุนี้นี่เอง ฟ้าใสถึงได้เชื่อฟังจันทร์เจ้าในทุกสิ่ง นเรศคิด..ที่แท้ ฟ้าใสก็เป็นเสมือนเด็กในอุปการะของจันทร์เจ้านั่นเอง คิดได้เช่นนั้น เขาจึงบอกกับตัวเองว่า ..ถ้า..เขาอยากสนิทสนมกับฟ้าใสให้มากกว่านี้ เห็นทีจะต้องผ่านการเห็นชอบจากจันทร์เจ้าก่อน เพราะดูท่าแล้ว.. หากจันทร์เจ้าสนับสนุนให้ฟ้าใสคบหากับเขาแล้ว ฟ้าใสก็คงไม่ปฏิเสธเขาแน่..

นั่งเล่น..นั่งคุย..อยู่เป็นชั่วโมงๆ จันทร์เจ้าก็ยังไม่กลับมาซะที นรินทร์ทนรอนิ่งไม่ไหว จึงชวนนเรศกลับ นเรศจึงจำใจต้องลาฟ้าใสกลับอย่างอิดออดไม่อยากไป

" ฝากบอกพี่จันทร์เจ้าด้วย ว่ารินจะโทรมาหาคืนนี้ " นรินทร์หันมาบอกฟ้าใส ก่อนที่จะดึงแขนพี่ชายเดินออกไปที่รถที่จอดอยู่

รถของสองพี่น้อง พึ่งจะออกจากบ้านไปไม่ทันจะถึงสิบนาที รถของจันทร์เจ้าก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่บริเวณหน้าตึก จันทร์เจ้าลงจากรถ เดินแกว่งกุญแจเล่น กำลังจะผ่านโต๊ะนั่งเล่นที่ริมสนาม ก็ชะงัก.. เพราะเห็นฟ้าใสกำลังเก็บแก้วน้ำสามแก้ว และจานขนมของกินว่างอยู่

" ใครมาเหรอ ? " จันทร์เจ้าเดินมาถามฟ้าใส มือยุ่งๆ ถลกแขนเสื้อเชิ๊ตตัวสีดำพับขึ้น ตามองไปที่แก้วน้ำสามแก้วนั้น แล้วถอดแว่นกันแดดอันเท่ห์ออก

" คุณนรินทร์ กับพี่ชายค่ะ " ฟ้าใสตอบ.. มองหน้าจันทร์เจ้าอย่างค้นหาความรู้สึกของเธอ..นรินทร์มาหา..คงดีใจล่ะสิ !!

" งั้นเหรอ " จันทร์เจ้าพูดนิ่งๆ นึกอยากจะถามอีก ว่า..ทำไม แต่เมื่อมองใบหน้าสวยอ่อนใสของฟ้าใส ก็เข้าใจ ..ไม่จำเป็นต้องถามอีก พอดีกับที่สายตามองไปเห็นหนังสือแปลที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะ จันทร์เจ้าจึงแตะปลายนิ้วที่ปกหนังสือ สายตาไล่อ่านตัวหนังสือบนปกแข็ง ฟ้าใสจึงรีบอธิบาย

" คุณนเรศเอามาให้ฟ้าใสอ่านน่ะค่ะ ฟ้าใสเลยขอบคุณเธอไป แล้วบอกไปว่า คราวหน้าอย่าลำบากเอามาอีกเลย "

" อือม์.." จันทร์เจ้าทำเสียงรับในลำคอ หดมือจากหนังสือ

" คุณนรินทร์กับพี่ชาย จะมาชวนไปเที่ยวนั่งรถเล่นแถวๆชานเมืองน่ะค่ะ " ฟ้าใสบอก

" ชวนใคร ? " จันทร์เจ้าขมวดคิ้วถาม

ฟ้าใสรู้สึกเกรงๆ ตอบเสียงเบาว่า " ชวน..คุณจันทร์เจ้า.." เธอลังเลจะพูดต่อ..

" และฟ้าใส " จันทรืเจ้าต่อให้ซะเอง สายตาคมมองใบหน้าสวย ..รู้สึกทั้งหงุดหงิด และหมั่นเขี้ยว อยากจะ.. มองริมฝีปากอิ่มชมพูของฟ้าใส.. แล้วจันทร์เจ้าก็รีบเมินหน้าไปทางอื่น ท่าทียังทำนิ่งๆ ไม่ได้แสดงออกอารมภ์ใดๆ จันทร์เจ้าเอาสองมือล้วงกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวหลวม แล้วหมุนตัว สาวท้าวก้าวเดินไปทางบันไดตึก ปากก็พูดบอกฟ้าใส โดยที่ไม่หันมามองหน้าเธอ

" เดี๋ยวฟ้าใสออกไปข้างนอกกับพี่นะ พี่ให้เวลาแต่งตัวสี่สิบนาที "

แม้จะไม่รู้ว่าจันทร์เจ้าจะพาไปไหน แต่..ไม่ถึงสี่สิบนาที ฟ้าใสก็แต่วตัวชุดสวย เสื้อแขนสั้นสีหวาน กับกระโปรงสั้นผ้ายืดเข้ารูปเหนือเข่า มานั่งรอจันทร์เจ้าที่ห้องรับแขกชั้นล่าง จันทร์เจ้าเหมือนจะรู้ว่าฟ้าใสมานั่งรอแล้ว จึงเดินลงมาจากชั้นบน ใส่เสื้อผ้าชุดเดิม เสื้อเชิ๊ตสีดำแขนยาว และกางเกงยีนส์ตัวหลวมๆ สบายๆ ตัวนั้น

" ไป " จันทร์เจ้าเรียก เดินตรงไปที่รถ ฟ้าใสเดินตาม

จันทร์เจ้าขับรถออกนอกตัวเมือง รถสปอรต์คันหรู พุ่งทะยานไปอย่างนุ่มเบา จันทร์เจ้าจะใช้รถคันนี้ เฉพาะวันหยุดงาน ส่วนเวลาไปทำงาน จันทร์เจ้าจะใช้รถยนต์คันใหญ่อีกคัน มีนายสิน..คนขับรถประจำบ้านขับให้

แอร์ในรถเย็นฉ่ำ จนฟ้าใสรู้สึกยะเยือกหนาว จันทร์เจ้าเหลือบมอง จึงยื่นมือที่ใกล้ฟ้าใส..เลื่อนมาลูบไล้ที่หัวเข่ามน และต้นขาของเธอไปมา ถามฟ้าใสเสียงนุ่ม " หนาวเหรอ ? "

ฟ้าใสอมยิ้ม พยักหน้า ..รู้สึกไหวๆ เพราะมืออุ่นๆ ที่ลูบไล้แผ่วๆของจันทร์เจ้ากับสายตา..คู่นั้น จันทร์เจ้าปรับช่องแอร์ให้ห่างจากฟ้าใส เสียงเพลงในรถ เป็นเพลงแนวรักหวานไพเราะ

" ฉันรู้แล้วนะ..ว่าเธอรักฉัน คิดปกปิดกันก็คงไม่ได้

ดวงตาสวยๆ..เธอบอกหมดใจ ว่า..รักแค่ไหน..มันไม่อาจพราง

รักคือสรรสร้าง หัวใจให้สุข รักอาจจะทุกข์หากต้องเหินห่าง

เธอรักกันแล้วก็อย่าปล่อยวาง รักคือหนทาง..สู่โลกของเรา.."