วันเสาร์ของอาทิตย์ถัดไป นเรศมาที่บ้านจันทร์เจ้าในช่วงเช้า มีนรินทร์ตามมาด้วย แต่วันนี้จันทร์เจ้าไม่อยู่ เพราะขับรถไปหาน้องชายที่หอพักของโรงเรียน จักรพงษ์ไม่ได้กลับบ้านทุกอาทิตย์ แล้วแต่ว่า จะมีกิจกรรมอะไรทำที่โรงเรียนหรือเปล่า อย่างเช่น อาทิตย์นี้ จักรพงษ์ต้องอยู่ซ้อมกีฬา

นรินทร์รู้สึกผิดหวังที่ไม่ได้พบจันทร์เจ้า เพราะก่อนมา เธอและพี่ชายได้วาดแผนการเที่ยวล่วงหน้า ว่าจะมาชวนทั้งจันทร์เจ้า และฟ้าใสนั่งรถไปชมวิวนอกตัวเมือง นรินทร์ทำทีออกไปเดินเล่นที่สนาม ทิ้งพี่ชายของตนให้ได้นั่งคุยตามลำพังกับฟ้าใส

" ถ้า..คุณจันทร์เจ้ายังไม่อนุญาติ ฟ้าใสก็ไม่ไปไหนหรอกค่ะ แต่..ถึงจะอนุญาติ ฟ้าใสก็อยากให้มีคุณจันทร์เจ้าไปด้วย ถ้าคุณจันทร์เจ้าไม่ไป ฟ้าใสก็ไม่อยากจะไปไหนค่ะ " ฟ้าใสบอกนเรศตามตรง หลังจากที่เขาลองชวนเธอไปเที่ยว ฟ้าใสคิดว่า พูดตรงๆให้เขารู้ไว้แต่แรก ก็ดีแล้ว นเรศอมยิ้ม มีสีหน้าเข้าใจเธอ แต่เขาก็ลอบผ่อนลมหายใจ ..ถอนใจหนักหน่วง ฟ้าใสไม่ได้ทำตัวให้เป็นอิสระเหมือนหญิงสาวคนอื่นๆ ดูเธอระแวดระวัง และซ่อนตัวอยู่หลังจันทร์เจ้าตลอดเวลา นเรศนึกอยู่แต่ว่า จันทร์เจ้าไม่ใช่เจ้านายประเภทที่ จะกักกันลูกน้องของตนเองให้ไร้เวลาส่วนตัว แต่นี่..จะทำอย่างไรได้ เพราะการณ์กลับตาละปัตร..กลายเป็นว่า ลูกน้อง..กลับอยู่ติดกับเจ้านายของตนเองซะงั้นล่ะ ..

" สมมุติว่า ถ้าจันทร์เจ้าไม่ไป แต่บอกให้คุณฟ้าใสไป คุณฟ้าใสจะไปมั้ยครับ ? " นเรศแกล้งๆ ถาม เผื่อๆว่า..จันทร์เจ้าจะช่วยๆลุ้นฟ้าใสให้เขา

" ถ้า..คุณจันทร์เจ้าต้องการเช่นนั้นจริงๆ ฟ้าใสก็จะปฎิบัติตามคำสั่งค่ะ " ฟ้าใสตอบจริงจัง ดวงตาสวยมีแววไหวๆ

" โอ้โห.. คุณฟ้าใสพูดซะ เหมือนจะเป็นการบังคับกันเลย ถ้า..คุณฟ้าใสไม่ชอบเที่ยว ก็คงจะไม่มีใครบังคับคุณฟ้าใสหรอกครับ " นเรศพูดยิ้มๆ ดวงตาเป็นประกาย มองหน้าหญิงสาวที่ตนชอบ

นเรศหยิบหนังสือแปลขึ้นมาเล่มหนึ่ง ฟ้าใสมองอย่างสนใจ

" วันที่เราคุยกันวันนั้น คุณฟ้าใสบอกว่า ชอบอ่านหนังสือแปล ผมเลยหยิบเล่มนี้มาให้คุณฟ้าใสลองอ่านดู "

" ขอบคุณค่ะ เป็นนักเขียนที่เขียนได้ดีทีเดียว " ฟ้าใสอ่านชื่อผู้แต่ง " ฟ้าใสคงอ่านได้แค่ช่วงนี้เท่านั้น คุณนเรศไม่ต้องเอามาฝากอีกนะคะ เพราะเดือนหน้าฟ้าใสต้องเริ่มเรียนหนักแล้ว สำหรับเล่มนี้ ฟ้าใสจะลองอ่านดูค่ะ ขอบคุณอีกครั้งนะคะ "

" คุฯฟ้าใสเคยบอกว่า ต้องไปเรียนภาคค่ำทุกวัน แล้วต้องทำงานช่วงกลางวัน คุณคงเหนื่อยแย่ " นเรศมองหญิงสาวอย่างห่วงใย