" ฟ้าใส " จันทร์เจ้ากระซิบชื่อของเธอริมปลายหู มือลูบเคลื่อนแผ่ว..บนผิวเนื้อลื่นละมุนเปลือยเปล่าของฟ้าใส ..

" อืมอ์.." ฟ้าใสส่งเสียงในลำคอ พยายามปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตของจันทร์เจ้าออก ในขณะที่จันทร์เจ้าซุกไซร้ใบหน้าที่หน้าอกกลมกลึงอวบขาวของเธอ..แล้วตวัดลิ้นดูดดื่มความหอมหวานจากยอดสีเนื้ออมชมพูนั้น ฟ้าใสบิดตัวนิดๆ ..ซาบซ่านทั้งสรรพางค์กาย

" ฟ้าใส..สวยไปทั้งตัวเลย.." จันทร์เจ้าครางงึมงำ เมื่อเลื่อนใบหน้าลงที่บริเวณหน้าท้องราบเรียบของฟ้าใส อาภรณ์ของทั้งคู่ถูกปลดเปลื้องออกจากกาย และเขี่ยตกลงจากเตียง..

ภายใต้ผ้าห่มแพรผืนใหญ่ ..สองร่างกอดกระหวัดลูบไล้..อารมภ์รักบรรเลงเป็นเพลงที่สวยงาม ..จากนุ่มนวลอ่อนหวาน..กลายเป็นท่วงทำนองเร่าร้อน..ดั่งเพลิงสวาทลุกฮือโหม..

ฟ้าใสตื่นแต่เช้า ก้าวเบาๆลงจากเตียง หยิบเสื้อผ้ามาแต่งตัวให้เรียบร้อย หันหน้าไปมองจันทร์เจ้าอีกครั้ง ใบหน้าของจันทร์เจ้านิ่ง สองตาหลับพริ้ม ผมสั้นดูยุ่งๆ แสงแดดอ่อนจากระเบียงส่องกระทบผิวหน้าใส คิ้วเรียวเข้มของจันทร์เจ้าขมวดเล็กน้อย จันทร์เจ้าพยายามขยับซุกหน้าหนีแสงแดด ฟ้าใสจึงรีบเดินไปเลื่อนผ้าม่านปิดให้

ฟ้าใสมองจันทร์เจ้าอีกครั้งอย่างแสนรัก ก่อนที่จะขยับเดินเบาปลายเท้า ออกจากห้องนอนของจันทร์เจ้าเพื่อกลับไปห้องนอนของตนเอง..

ออกจากประตูห้อง ฟ้าใสก็ยืนอึ้งอยู่ เพราะห้องฝั่งตรงกันข้าม ประตูห้องเปิดโล่งอ้าเอาไว้ มีเพื่อนของจันทร์เจ้าอยู่ในห้องนั้นทั้งสี่คน สองคนนอนหลับอยู่บนเตียง อีกคนหลับอยู่ที่โซฟายาว และอีกคนนั่งดูทีวีอยู่ ทั้งสี่คนยังอยู่ในชุดของเมื่อคืน..เช่นเดียวกับฟ้าใส..

" อ้าว..ฟ้าใส..จันทร์เจ้ายังไม่ตื่นใช่ไหม ? " เพื่อนของจันทร์เจ้า คนที่นั่งดูทีวีอยู่ ทักขึ้นมา ฟ้าใสจำได้ว่า..เธอชื่อกุหลาบ

" ยังค่ะ " ฟ้าใสตอบ รู้สึกเขินมาก ที่มีคนเห็นเธอเดินออกมาจากห้องนอนของจันทร์เจ้าในตอนเช้า แล้วยังใส่ชุดของเมื่อคืน

" เมื่อคืน..หลับสบายมั้ย ? " กุหลาบถามยิ้มๆ

" เอ่อ..ค่ะ " ฟ้าใสหน้าแดง ตอบไม่เต็มเสียง .. " ฟ้าใสขอตัวก่อนนะคะ "

" ตามสบายเถอะ ..แต่ว่า..ถ้าจันทร์เจ้าตื่นแล้ว ฝากบอกเค้าด้วยนะว่า กุหลาบขอตัวกลับก่อน เพราะต้องเรียกประชุมพนักงานที่บริษัท " กุหลาบเลิกมองล้อฟ้าใส กล่าวเป็นปกติ ฟ้าใสรีบรับคำ แล้วเดินกลับห้องของตนเอง

นี่ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับกุหลาบและเพื่อนๆ ..เรื่องความสัมพันธ์ ของจันทร์เจ้าและเหล่าสาวๆ สวยๆ ฟ้าใสไม่ใช่เป็นผู้หญิงคนแรกที่มีความสัมพันธ์กับจันทร์เจ้า ส่วนตัวของจันทร์เจ้าเอง ก็คบหาอยู่กับสาวๆเหล่านั้นได้ไม่นาน จันทร์เจ้าเป็นคนที่ไม่ค่อยง้อใคร ไม่ยึดติดมั่งคงกับสาวๆคนไหน เมื่อครั้นตอนเรียนหนังสือมาด้วยกัน จันทร์เจ้าเป็นคนที่ป็อปปูล่ามากๆ สำหรับบรรดาเด็กสาวๆในโรงเรียน กุหลาบนึกถึงร่างสูงเปรียว ไหล่ตรง ผมสั้นเปิดหน้าขาวใส รอยยิ้ม..และประกายตาที่ดูมีเสน่ห์ มีชีวิตชีวาคู่นั้น กุหลาบถอนใจ..เธอเอง..ก็เคยหลงใหล " เพื่อนหญิง " คนนี้ไม่น้อย แต่..ครั้นเติบใหญ่ เป็นสาวเต็มวัย เธอคบหาผู้คนมากมาย กุหลาบมองโลกกว้างๆ เปิดใจคบหาเพื่อนผู้ชายมากขึ้น เธอผลักตนเองเข้าสู่โลกของการต่อสู้ดิ้นรน โลกที่คนส่วนใหญ่ถูกวางรากฐานกฏเกณฑ์ในการดำเนินชีวิต ตามพื้นฐานธรรมชาติของมนุษย์

อย่างไรก็ดี กุหลาบรู้สึกอยู่เสมอว่า ทั้งตัวเธอ จันทร์เจ้า และเพื่อนๆอีกหลายคน ที่มีช่วงนี้ของชีวิต สัมผัสกับความรู้สึกที่หวานซึ้ง มนต์ตราแห่งความรัก..จากเพื่อนหญิง..สู่เพื่อนหญิง ..ความรักลุ่มลึกอันน่าหลงใหล มันเป็นโลกของความรักอีกโลก ที่แฝงอยู่อีกมุมหนึ่งของชีวิตทั่วๆไป ความรักที่..มิอาจจะเปิดเผยบอกเล่ากับใครๆได้อย่างสนิทปาก นอกจากคนในกลุ่มเดียวกัน ที่จะเข้าใจ..

บ่อยครั้งที่กุหลาบนึกสงสัย ว่านั่น..คือ ความรัก หรือ ความหลง หรืออาจจะเป็นทั้งสองอย่าง ในโลกของความรักของชายหญิงทั่วไปก็เช่นกัน มีทั้งความคิดถึง รุ่มร้อน และโหยหา ไม่มีใครแยกมันออกได้อย่างจริงจังสักที ความรัก..ไม่ใช่สิ่งที่ยืนยงตลอดกาล ..เมื่อความหลงหมดสิ้นไป ..นั่นคือสิ่งที่กุหลาบคิด

อย่างเช่น..เธอกับสามี ความหลงซึ่งกันและกันหมดไปนานแล้ว จึงต้องแยกกันอยู่ มีเพียงสถานะสมรสที่ยังเก็บเอาไว้ ก็เพื่อความเชิดหน้าชูตาในสังคม ส่วนความรักเก่าๆที่เคยมีต่อกัน ก็เหลือเพียงฐานของความห่วงใยเล็กน้อยที่มีต่อกันเท่านั้น แต่ว่า..อารมภ์ห่วงหา อาวรณ์..หรือคิดถึง มันหมดสิ้นไปนานแล้ว

ฟ้าใสลงมาช่วยดูแลการตระเตรียมอาหารเช้าให้เพื่อนๆของจันทร์เจ้า ไม่มีใครลงมาทานอาหารพร้อมกัน ต่างคนต่างมา แล้วแต่ว่าใครตื่นก่อน ใครสร่างเมาก่อน ฟ้าใสเห็นว่าใกล้สาย..จึงขึ้นไปดูจันทร์เจ้าที่ห้องนอนอีกครั้ง

ค่อยๆเปิดแง้มประตูห้องของจันทร์เจ้าเข้าไป หะแรก นึกว่าจันทร์เจ้ายังนอนอยู่ แต่กลับพบจันทร์เจ้าซึ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้อง

" อ้าว..ฟ้าใส " จันทร์เจ้าทัก เงยหน้ามองฟ้าใส ฟ้าใสมองตาจันทร์เจ้า..อดที่จะนึกถึงเมื่อคืนไม่ได้ ก็รู้สึกร้อนแก้มวูบ ฝ่ายจันทร์เจ้าก็อมยิ้ม มองท่าทีเขินๆของเธอ..

" ว่าไง ? " จันทร์เจ้าถามเสียงนุ่ม ลุกเดินมาโอบเอวฟ้าใส ฟ้าใสหลบสายตาคมคู่นั้น พูดเบาๆ

" มาตามคุณจันทร์เจ้าไปทานข้าวค่ะ เห็นว่าสายแล้ว..หรือว่าจะให้ฟ้าใสยกมาให้คะ " จันทร์เจ้าเห็นทีท่าเอียงอายนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงหอมเบาๆที่ไรผมอ่อนริมหน้าผากของเธอ..ชื่นใจนัก..

" ถ้าฟ้าใสจะช่วยจัดการ ก็ให้บัวขาวยกขึ้นมาให้พี่ก็ได้ " จันทร์เจ้าหันไปมองกองเอกสารที่ต้องเครียร์ให้เสร็จ ก่อนหันมาถามฟ้าใส " แล้วฟ้าใสล่ะ ทานรึยัง ? "

" ยังค่ะ " ฟ้าใสส่ายหน้า..เธอรอจันทร์เจ้า

จันทร์เจ้ายิ้มอ่อนโยนให้ฟ้าใส มือลูบผมเธอเบาๆ " ทีหลังหิว ก็ทานเลยนะ ไม่ต้องรอพี่ วันนี้..ฟ้าใสก็พักผ่อนให้สบาย ส่วนพี่ก็คงไม่ไปไหน เพราะมีงานต้องเครียร์อีกเยอะ "

" ให้ฟ้าใสช่วยเถอะค่ะ " ฟ้าใสทำสีหน้าขอร้อง แม้ว่าจะเป็นวันหยุด แต่เธอก็อยากจะแบ่งเบาภาระของจันทร์เจ้าบ้าง ..แต่จันทร์เจ้าก็ปฏิเสธ ซึ่งความจริงแล้ว จันทร์เจ้าต้องการให้ฟ้าใสมีเวลาทบทวนการเรียน ถ้าไม่หนักหนาเกินกำลังของจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าก็ไม่อยากให้งานกับฟ้าใสหนักจนเกินไป

สำหรับฟ้าใสแล้ว แม้ว่าจันทร์เจ้าจะไม่ยอมแบ่งงานมาให้เธอช่วยทำ ฟ้าใสก็ตั้งใจว่าจะไม่ไปไหนไกลจากตัวจันทร์เจ้า เธอก็จะวนๆใกล้ๆ คอยปรนนิบัติ บริการอาหาร เครื่องดื่ม แล้วแต่ที่จันทร์เจ้าต้องการ อะไรก็ช่างเหอะ ขออยู่ใกล้ๆ ได้ดูแลรับใช้ ฟ้าใสก็สุขใจเหลือเกินแล้ว