" ดูท่าว่า พี่เรจะชอบยัยฟ้าใสคนนี้ซะแล้ว ซึ่งก็นับว่า เป็นโชคดีของเด็กสาวคนนี้นะคะ เพราะถ้าอนาคต ใครได้แต่งงานกับพี่เรก็อาจจะได้เป็นถึงภรรยาของรองเอกอัครราชทูตเลยทีเดียว สุขสบายอยู่บนกองเงินและเกียรติยศ "

นรินทร์ร่ายยาว ลอบมองสีหน้าของจันทร์เจ้า ที่พยายามเก็บความรู้สึก

" เหลวไหล ทำไมต้องคิดไปไกลถึงขนาดนั้น " จันทร์เจ้าเอ็ด เผลอกระชากมือนรินทร์..แรงไปนิด

" พี่จันทร์เจ้าก็ไม่น่าใส่ใจในคำพูดของรินมากนัก ถ้า..ถ้าเด็กสาวคนนั้น ไม่ได้สำคัญสำหรับพี่ "

นรินทร์เริ่มรู้สึกเดือดขุ่นอยู่ในใจ จันทร์เจ้าชะงัก ชะลอฝีเท้าเต้นให้ช้าลง ดวงตาเรียวกระจ่างหรี่แสง ริมฝีปากหยักสวยพูดชัดถ้อย ชัดคำว่า " ฟ้าใสมีความสำคัญสำหรับพี่ "

นรินทร์สะบัดมือ จากมือที่เกาะกุมของจันทร์เจ้าอย่างฉุนเฉียว หมุนตัวหันหลังทำท่าจะเดินออกจากฟลอร์เต้นรำ แต่ว่า ก้าวขาไปได้แค่ก้าวเดียว เธอชะงัก นรินทร์เปลี่ยนใจ หันมาเผชิญหน้ากับจันทร์เจ้าอีกครั้ง ปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มเอาใจ จับมือจันทร์เจ้าเกาะกุม

" ถูกแล้วค่ะ ฟ้าใสสำคัญ เพราะเป็นเด็กในปกครองของพี่ รินพอทราบมาบ้างว่า พี่มีเลขาส่วนตัวคนหนึ่งที่บ้าน รินเดาว่า น่าจะเป็นเด็กฟ้าใสคนนี้ ใช่ไหมคะ "

จันทร์เจ้าพยักหน้า นรินทร์จึงกล่าวจึงกล่าวต่อ " พี่จันทร์เจ้าน่าจะเห็นด้วยกับความคิดของรินในเรื่องสนับสนุนให้ฟ้า ใสได้คบหากับพี่เรนะคะ เพื่ออนาคตที่ดีของฟ้าใสไงคะ "

" ให้มันถึงวันนั้นซะก่อนเหอะ แล้วค่อยมาพูดกันอีกที " จันทร์เจ้าพูดตัดบท ก้าวเดินฉับๆ ออกจากฟลอร์เต้นรำไปผ่านบริกรที่ถือถาดเครื่องดื่ม จึงหยุด หยิบแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

" เดี๋ยวก็เมาหรอกค่ะ " นรินทร์ตามมาพูดข้างหลัง

" ไม่เป็นไร ถ้าเมามาก ฟ้าใสจะพาพี่ไปนอนเอง " จันทร์เจ้าเริ่มพูดเสียงตึงๆ นรินทร์รู้สึกอึ้ง

นเรศชวนฟ้าใสคุยหลายเรื่อง เรื่องที่บ้านภาคเหนือของฟ้าใส เรื่องงานอดิเรกที่เธอชอบ นเรศช่างคุย คอยใส่ใจฟ้าใส จนเธอรู้สึกดีๆกับเขามากขึ้น บางครั้ง เขาพูดให้เธอได้หัวเราะ นเรศชอบมองเวลาเธอยิ้ม เพราะนั่นทำให้เขารู้สึกว่า เธอคือผู้ที่จุดโลกให้สว่างไสว ด้วยรอยยิ้มที่น่ารักของเธอ

จันทร์เจ้ากลับมาอยู่รวมกับกลุ่มเพื่อน สายตายังเหลือบมองไปทางฟ้าใสบ่อยครั้ง พอเห็นสายตาของฟ้าใสที่มองมาทางจันทร์เจ้าเช่นกัน จันทร์เจ้าก็หลบตาวูบ ทำทีไม่สนใจเธอ พูดคุยกับเพื่อนต่อ แล้วก็หยิบวิสกี้ดื่มไปหลายแก้ว เสียงคุยเริ่มอ้อแอ้ เมามาย เดินไปเอนนั่งพิงที่เก้าอี้ใกล้ๆ ผมเผ้ายุ่ง ใบหน้าระเรื่อ

ฟ้าใสมองมาแต่ไกลเห็นดังนั้น ก็นึกห่วงๆจันทร์เจ้าอยู่ คิดอยากจะเดินไปหา แต่นรินทร์ก็ดินเข้าไปใกล้จันทร์เจ้าซะก่อน แล้วสักพัก เพื่อนบางคนก็ตามไปนั่งใกล้ๆจันทร์เจ้าด้วย

เวลาผ่านไปพอสมควร ฟ้าใสเลิกคุยกับนเรศตั้งนานแล้ว และแยกตัวไปช่วยดูแลความเรียบร้อยบริเวณงาน แขกเหรื่อเริ่มทยอยกลับ เพราะเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่ม นเรศเดินมาหาจันทร์เจ้า บอกลากลับบ้าน ทีแรก เขาคิดอยากจะเจอฟ้าใสก่อน แต่เห็นว่า นรินทร์ดูจะเมาหนัก เขาจึงต้องรีบพาเธอกลับบ้าน ก่อนจะไป นเรศก็ไม่ลืมที่จะหยอดทิ้งท้ายให้จันทร์เจ้ารู้สึกหนักใจว่า " เราขออนุญาติมาเยี่ยมจันทร์เจ้า และคุณฟ้าใสอีกนะ "

แขกเหรื่อทยอยกลับจนเกือบหมด แต่เพื่อนสนิทสี่คนของจันทร์เจ้ายังอยู่กันครบ บางคนตั้งใจว่า ถ้าเมาหนัก ขับรถไม่ไหว ก็จะค้างคืนที่นี่เลย สำหรับเพื่อนสนิท ๆ แล้ว งานเลี้ยงของจันทร์เจ้าไม่มีกำหนดเลิก ใครง่วง..ก็ไปเปิดห้องว่างนอนได้

ฟ้าใสกลับมาดูจันทร์เจ้าอีกครั้ง จันทร์เจ้าเมาจนทรงตัวลำบาก ฟ้าใสต้องคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ เพื่อนของจันทร์เจ้าจึงบอกให้ฟ้าใสพาจันทร์เจ้าไปนอน

ฟ้าใสช่วยพยุงจันทร์เจ้าขึ้นบันได ตรงไปยังห้องนอนของจันทร์เจ้าอย่างค่อนข้างลำบาก เพราะจันทร์เจ้าสูงกว่าเธอ แต่ฟ้าใสก็พาจันทร์เจ้ามาถึงเตียงนอนจนได้ ฟ้าใสเบี่ยงตัวจับจันทร์เจ้าให้ลงนอน กำลังจะปล่อยมือ แต่จันทร์เจ้ากลับยกสองมือโอบรอบเอวบางของฟ้าใส แล้วดึงฟ้าใสล้มนอนลงบนตัวจันทร์เจ้า ก่อนที่ฟ้าใสจะพลิกตัวขึ้น จันทร์เจ้าก็พลิกร่างขึ้นคร่อมฟ้าใสเอาไว้

" คุณจันทร์เจ้า " ฟ้าใสครางเสียงเบา ใจเต้นระทึก จมูกได้กลิ่นเหล้าบางๆ ผสมกับกลิ่นเออดิโคโลญจ์กลิ่นใสๆ สดชื่นที่จันทร์เจ้าใช้ประจำ

" ทำอะไรคะ ? " ฟ้าใสพยายามถาม กายของจันทร์เจ้าทาบทับบนตัวเธอ ไม่ใช่ว่าเพราะหนักอะไร แต่เพราะกายมันแนบชิด ..จะไม่ให้ฟ้าใสไหววูบได้ยังไง

" ฟ้าใสล่ะ ทำอะไร ทำอะไรกับใคร ? ที่ในงาน " จันทร์เจ้าย้อนถาม ใบหน้า..น้ำเสียงออกอารมภ์เหมือนหงุดหงิด

" ฟ้าใสไม่ได้ทำอะไร ไม่มีอะไรด้วย แต่คุณจันทร์เจ้าน่ะแหละ " ฟ้าใสอดไม่ได้ที่จะต่อว่า ก็..เพราะอารมภ์ที่เก็บอัดมา ตั้งแต่ที่เห็นจันทร์เจ้ากับผู้หญิงคนนั้น..นรินทร์

" ทำไม ? " น้ำเสียงของจันทร์เจ้ายังออกอาการมึนๆ อยู่ สายตามองสบสายตาฟ้าใส

" ก็..คุณจันทร์เจ้า..กับผู้หญิงคนนั้น..นรินทร์ " ฟ้าใสทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ภาพของจันทร์เจ้ากับนรินทร์มันบาดความรู้สึกของเธอเหลือเกิน

" หึงเหรอ ? " คำถามตรงๆ ของจันทร์เจ้าทำให้ฟ้าใสอึ้ง

ฟ้าใสหลับตาลง ความรู้สึกเจ็บลึก พูดเสียงอ่อนล้า อย่างยอมรับ...” ฟ้าใสไม่มีสิทธิ์ "

จันทร์เจ้าอมยิ้มพอใจ จับข้อมือ กลมกลึงสองข้างของฟ้าใสตรึงไว้ ฟ้าใสยังหลับตาแน่น ปลายขนตามีหยาดน้ำซึม

" ฟ้าใส..อย่าร้องไห้ " จันทร์เจ้าเสียงอ่อน เลื่อนตัวลงกอดกระหวัดเรือนกายของฟ้าใสแนบแน่น ใบหน้าซุกไล้กับผมอ่อนนุ่มของฟ้าใส

กลิ่นหอมนุ่มนวลเนื้อสาว เธอหนาว..พี่จะกอดให้อุ่น

สองแขนนี้..พี่จะให้เธอหนุน แผ่วละมุน..ไล้ผิวกาย

กลิ่นอายอบอวนรักเรา คอยเฝ้าเล้าโลม..ไม่ห่างหาย

ออดอ้อน..เกาะเกี่ยว..ไม่คลาย มีกาย..และใจ..หลอมเรา

จันทร์เจ้าซุกไซร้จมูกโด่งที่พวงแก้มเนียนนุ่มอมชมพูของฟ้าใส แล้วค่อยขยับมาประกบริมฝีปากเข้ากับริมฝีปากอิ่มสวยของเธอ ..ดูดดื่ม..นุ่มนวล..จนเร่าร้อน.. ฟ้าใสรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว จากนั้น..จันทร์เจ้าก็ไล่เลี่ยมาลำคอขาวระหงของเธอ ในขณะที่สองมือ ปัดป่ายซุกซน..ดึงรูดสายเสื้อชุดสวยของฟ้าใส จนหลุดพ้นหัวไหล่ และปลายแขนทั้งสองข้าง ก่อนที่จันทร์เจ้าจะซุกไซร้ใบหน้าลงมาที่หน้าอกอิ่มสวยของเธอ ปลุกอารมภ์ร้อนเสน่หาฮือโหมทั้งสองฝ่าย..นาน..จนฟ้าใสอ่อนเปลี้ยไปหมดทั้งตัว หัวใจเต้นระส่ำ จนเธอรู้สึกเหมือนหายใจไม่ทัน

" คุณ..คุณจันทร์เจ้า " ฟ้าใสครางเรียกชื่ออย่างไร้เรี่ยวแรง

สักพัก จันทร์เจ้าพลิกกลับมานอนตะแคงหันหน้าเข้าหาฟ้าใส สองแขนยังโอบร่างเธอเอาไว้ แนบแน่นชิดตน กระซิบเบาริมปลายหูของฟ้าใสว่า " ฟ้าใสคนสวย นอนกับพี่ที่นี่ คืนนี้นะ "

ฟ้าใสไม่ปฎิเสธ ..ไม่แม้จะคิดปฎิเสธ เธอบอกตัวเองว่า ขอทำตามความรู้สึก ที่หัวใจของเธอต้องการสักครั้ง เธอกอดตอบจันทร์เจ้า ซุกหน้าแนบชิดใบหน้า..หัวใจอบอุ่น มีความสุขเปี่ยมล้น

จะถักทอแสงระยิบของดวงดาว

จะเก็บรุ้งพร่างพราวมาร้อยสาย

หอบลมเย็นเบาๆ ไว้รอบกาย

นำรุ้งสาย อาภรณ์ฉายให้แด่เธอ

จะเก็บเอาเมฆอุ่นๆ มาห่มให้

ยามลมหนาวผ่านไป ยามฟ้าเผลอ

ยามที่จันทร์ลืมส่องแสง ตอนละเมอ

ฉันจะอยู่ข้างๆเธอ..ในนิทรา..