ฟ้าใสได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง เธอเลือกเรียนคณะบัญชีภาคค่ำ จันทร์เจ้าให้นายสินเป็นผู้ขับรถรับส่งฟ้าใส โดยทุกครั้งจะมีบัวขาวคอยติดรถไปเที่ยว หรือแวะซื้อของด้วยทุกที แต่..ก้มีบางวัน ที่จันทร์เจ้าขับรถแวะไปรับฟ้าใสด้วยตนเอง และด้วยความที่เป็นห่วงฟ้าใสที่ต้องกลับบ้านดึกดื่น จันทร์เจ้าไม่ยอมอนุญาติให้ฟ้าใสกลับบ้านเอง

..หลายเดือนถัดไป จนถึงปลายธันวาคม..

แล้ววันนี้..ที่บ้านจันทร์เจ้าครึกครื้นด้วยผู้คน เพราะจันทร์เจ้าจัดงานปาร์ตี้ส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่ ปีนี้..จันทร์เจ้าจัดงานใหญ่ไม่แพ้ปีอื่น จัดงานกันเองกันเพื่อนๆ ที่ห้องโถงใหญ่ด้านหลังตึก แต่ก็มีการตั้งโต๊ะบุฟเฟห์ที่สนามหน้าบ้านสำหรับแขกเหรื่อสำคัญท่านอื่น เช่น ลูกค้าประจำของบริษัท หรือพวกผู้คนจากบริษัทอื่นที่บริษัทของจันทร์เจ้าติดต่องานด้วย ภายในห้องโถงใหญ่หลังบ้าน มีวงดนตรี และมีทั้งการเปิดแผ่น มีฟลอร์กว้างให้ทุกคนได้เต้นรำกัน ฟ้าใสเดินเข้ามาช่วยดูแลความเรียบร้อยในห้องนี้ เธอเห็นกลุ่มเพื่อนสนิทของจันทร์เจ้าอยู่ในห้องนี้กันทุกคน และพวกเขาก้ทักทายฟ้าใส เพราะจำเธอได้ดี

" วันนี้เธอสวยมากๆเลยนะ ฟ้าใส " เพื่อนคนหนึ่งของจันทร์เจ้ากล่าวชม ฟ้าใสอยู่ในชุดสายเดี่ยวผ้าเบาสีครีมที่จันทร์เจ้าซื้อให้

" ขอบคุณค่ะ เป็นเพราะชุดช่วยมากกว่า " ฟ้าใสตอบ

" คนสวยด้วยล่ะ แต่..ชุดนี้ก็สวยจริงๆนะ " ฝ่ายนั้นอดใจที่จะชื่นชมไม่ได้

" เป็นไร.. มาแอบชื่นชมรสนิยมคนซื้องั้นสิ " เสียงจันทร์เจ้าถามมาจากด้านหลังเพื่อนๆ

ทุกคนหันไปมอง จันทร์เจ้าแต่งตัวคล้ายๆทุกวัน เพียงแต่เป็นชุดที่ดูตัดเย็บจากผ้าเนื้อดีมากๆ บริกรถือถาดเครื่องดื่มเดินผ่านมา จันทร์เจ้าเรียกหยิบบรั่นดีผสม และไวน์ขาวอีกแก้ว จันทร์เจ้าส่งไวน์แก้วนั้นให้ฟ้าใส ฟ้าใสรับมาถือไว้ แต่ยังไม่ยอมจิบ จันทร์เจ้าจึงยื่นหน้าไปกระซิบที่ริมหูของเธอว่า " สักนิดนะ ถ้าฟ้าใสเมา..พี่จะพาไปนอนเอง.."

จันทร์เจ้าถูกเพื่อนๆ ดึงตัวให้ไปสังสรรค์กันที่มุมหนึ่งของห้อง ฟ้าใสจึงเดินไปรอบๆ ช่วยจัดโน่น ดูนี่ไปตามเรื่อง บ่อยครั้ง..ที่เหลียวไปมองดูจันทร์เจ้า ทำให้ไม่ได้มองทางด้านข้าง จนเดินชนเข้ากับร่างสูงของใครคนหนึ่ง

" อุ๊ย..ขอโทษค่ะ " ฟ้าใสอุทาน ร่างของเะอเซไปตามแรงปะทะ แต่มือใหญ่ของร่างสูงนั้น จับยึดแขนของฟ้าใสเอาไว้ได้ทัน ฟ้าใสเหลือบมอง เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาหล่อเหลาคมคาย แต่งตัวดูดี

ฝ่ายชายหนุ่ม เมื่อเห็นฟ้าใสเต็มตา ก็รู้สึกตะลึงกระจ่าง ในวูบแรกที่รู้สึกพึงพอใจในใบหน้าสวยอ่อนใสของเธอ

" ขอบคุณค่ะ " ฟ้าใสกล่าว ดึงแขนออกจากมือที่เกาะกุม โดยไม่ยอมปล่อยของชายหนุ่มออกอย่างสุภาพ ฟ้าใสรีบถอยหลังจะเดินจากไ แต่..ชายหนุ่มเรียกเอาไว้ ..

" ขอโทษครับ ..คุณคือ ?? "

" ฟ้าใสค่ะ " ฟ้าใสตอบยิ้มน้อยๆ " ทำงานกับคุณจันทร์เจ้าค่ะ "

" คุณเป็นพนักงานที่บริษัทนี่เอง " ชายหนุ่มสรุป ฟ้าใสคิดจะกล่าวค้าน แต่..ชายหนุ่มพูดต่อ " คุณคงเพิ่งมาใหม่ ผมจึงไม่เห็นคุณมาก่อน ผมเป็นเพื่อนของจันทร์เจ้า..ชื่อนเรศครับ "

" ค่ะ.. สวัสดีค่ะคุณนเรศ " ฟ้าใสทักตามมารยาท ปรายตามองไปทางจันทร์เจ้า เห็นกำลังหัวเราะสนุกสนานกับเพื่อนๆ

" เอ่อ ..ขอโทษครับ คุณมางานนี้คนเดียวหรือครับ ? " ชายหนุ่มก็แค่..อยากจะคุยกับเธอต่อ..

" มิได้ค่ะ ดิฉันอยู่ที่นี่ " ฟ้าใสตอบ สายตามองไปทางจันทร์เจ้าอีกครั้ง

" คุณอยู่ที่นี่ ? " นเรศแปลกใจ

" ใช่ค่ะ ดิฉันพักอาศัยอยู่ที่นี่ เป็นลูกจ้างของคุณจันทร์เจ้าค่ะ ไม่ใช่พนักงานบริษัท " ฟ้าใสอธิบาย

นเรศมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างตั้งใจ คำว่า..ลูกจ้าง..ที่เธอกล่าว ถ้า..ดูจากการแต่งตัว ท่าที การพูดการจา การวางตัวของเธอ แน่นอนที่สุด ที่เธอไม่ใช่สาวรับใช้ธรรมดาๆของบ้านนี้

" ผมยินดีที่ได้รู้จักกับคุณฟ้าใส " นเรศพูดจริงใจ ยิ้มเต็มที่

" เช่นกันค่ะ " ฟ้าใสยิ้มสุภาพตอบ

ฟ้าใสมองไปทางจันทร์เจ้าอีกครั้ง เห็นจันทร์เจ้ามองมาทางนี้แล้ว นเรศมองตามสายตาของฟ้าใส จันทร์เจ้าอยู่ในกลุ่มเพื่อนๆ แล้วกำลังโบกมือให้เขา

" นั่น..จันทร์เจ้าเห็นเราแล้ว ..เรียกด้วย..ไปหาจันทร์เจ้ากันเถอะครับ " นเรศบอกฟ้าใส

ฟ้าใสเห็นด้วยกับคำชวน จึงเดินไปหาจันทร์เจ้าพร้อมกับนเรศ แล้วเธอก็ไปยืนเยื้องๆ ข้างหลังจันทร์เจ้า

" นเรศ..สบายดี ? " จันทร์เจ้าทักชายหนุ่ม

" มากๆเลย.." นเรศตอบเต็มเสียง เหลือบสายตามองใบหน้าฟ้าใส แต่เจ้าตัวหลบตามองพื้น

" เมื่อกี้เราเดินหากลุ่มของจันทร์เจ้าอยู่ โชคดีได้เจอคุณฟ้าใส ถึงได้เจอจันทร์เจ้าที่นี่ " ปากกล่าวกับจันทร์เจ้า แต่สายตามองที่ฟ้าใสตลอด

ฟ้าใสเริ่มรู้สึกค่อนข้างจะอึดอัดใจกับสายตาของชายหนุ่มที่มองเธอแปลกๆ แต่..ก้รู้สึกดีขึ้นเยอะ เมื่อมือนุ่มอุ่นๆของจันทร์เจ้า เกี่ยวเกาะมือบางของเธอไว้..

" นรินทร์ไม่มาด้วยหรือ ? " จันทร์เจ้าเปลี่ยนเรื่องถาม

" งอนๆ อะไรก็ไม่รู้ ไม่ยอมมาพร้อมกัน " นเรศทำสีหน้าเอือม ส่ายศรีษะน้อยๆ แล้วพูดต่อ " ไม่ไหว ตามอารมภ์ยัยรินไม่ทัน นี่ถ้าไม่ใช่น้องนะ จะไม่สนใจใยดีเลย "

" เอาเหอะ เดี๋ยวรินก็หายงอนเองล่ะน่า เผลอๆเดี๋ยวก็โผล่มาในงานเองน่ะแหละ..เชื่อสิ " จันทร์เจ้าพูดอย่างรู้นิสัยของนรินทร์ดี อันที่จริงแล้ว..จันทร์เจ้าก็รู้อยู่เต็มอก ถึงอาการงอน..ว่าเกิดจากอะไร..

จันทร์เจ้าพูดออกไป ก็เหมือนจะเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้า เพราะมีเสียงหวานทักมาไม่ไกลตัว

" พี่จันทร์เจ้า "

ผู้ทัก..เป็นเด็กสาวหน้าตาน่ารัก ผมยาวดัดคลื่นสลวยกระจายเต็มแผ่นหลัง เธอแต่งชุดกระโปรงสั้นรัดรูปสีแดงสด

" ยัยริน " นเรศมองน้องสาวแบบแปลกใจ

นรินทร์เดินมาเกาะแขนจันทร์เจ้า กล่าวเสียงอ้อน.. " คิดถึงจังเลย "

ฟ้าใสเหลือบมองใบหน้าของเด็กสาวคนนี้ ผิวนวลผ่อง แต่งหน้าใสๆ จมูกเล็ก ปากบาง ดวงตาวับๆของนรินทร์ ที่มองดูจันทร์เจ้า มีบางสิ่งในสายตาของเด็กสาวที่ฟ้าใสเข้าใจ

ฟ้าใสรู้สึกถึงความตึงเครียดภายในหัว วาบหนักในอก ฉงนฉงาย..ว่าเด็กสาวคนนี้ ..สนิทกับจันทร์เจ้าสักแค่ไหน ?

นรินทรเหลือบสายตาไปเห็นสาวสวยที่ยืนด้านหลังของจันทร์เจ้า ใกล้กันจน..ไหล่ของสาวสวย ชนกับแขนของจันทร์เจ้า สายตาเหลือบต่ำ แว่บเดียวที่เห็นสองมือเกาะเกี่ยว ..จันทร์เจ้ากับสาวสวยผมตรงคนนี้ จิตใจของนรินทร์แว่บวาบร้อนรุ่มขึ้นมาทันที อยากจะกระชากสองมือนั้นออกจากกัน แต่..เมื่อเหลือบสบสายตาคมเย็นชาของจันทร์เจ้า ริมฝีปากหยักที่มีรอยยิ้มมุมปากนิดหน่อย มิได้มีคำพูดใดหลุดจากปาก นรินทร์ก็รู้สึกถึงความยะเยือกเกาะในหัวใจ เสียงนเรศพี่ชายทำลายความเงียบชาในความรู้สึกของนรินทร์

" ยัยริน ไหนว่าจะไม่มาไงล่ะ ? พี่กำลังฟ้องจันทร์เจ้าอยู่ ว่าเราน่ะ เรื่องมากเหลือเกิน "

" อ้า..พี่เรน่ะ อย่ามาว่ารินมากเรื่องนะ งานปาร์ตี้ของพี่จันทร์เจ้า..มีหรือที่รินจะไม่มา " เด็กสาวยื่นหน้าพูดกับพี่ชาย ท้ายประโยค หันมายิ้มหวานประจบจันทร์เจ้า แล้วตวัดปลายหางตาดุๆ ใส่ฟ้าใส

ฟ้าใสสะดุ้ง สะดุดสายตาที่ไม่เป็นมิตรนั้น มือบางเลื่อนหลุดจากการเกาะกุมของจันทร์เจ้า

" ฟ้าใส ? " จันทร์เจ้าหันมามอง เห็นสีหน้าของเธอไม่สู้ดี จึงมองด้วยสายตาที่แสนห่วง ฟ้าใสยิ้มอ่อนๆให้จันทร์เจ้า ทำสีหน้าให้ร่าเริงขึ้น ปฏิกริยาที่ทั้งสองแสดงต่อกัน หาได้รอดพ้นจากสายตาของนรินทร์ไม่

" น้องริน ..ขอบคุณนะที่อุตส่าห์มา ทำตัวตามสบาย..สนุกให้เต็มที่ " จันทร์เจ้าบอกกับนรินทร์ด้วยสีหน้า และน้ำเสียงเรียบๆ

บริกรนำน้ำดื่มมาเสริฟ จันทร์เจ้าหยิบพันช์ผลไม้ให้ฟ้าใสแก้วหนึ่ง ซึ่งนเรศก็มีใจเดียวกับจันทร์เจ้า แต่จันทร์เจ้าหยิบไวกว่า เขาจึงต้องวางพันช์แก้วนั้นลงในถาดดังเดิม แล้วหยิบเครื่องดื่มให้กับตนเอง

ธาดา..เพื่อน"สาวห้าว" คนหนึ่งในกลุ่มของจันทร์เจ้า หยิบบรั่นดีมาสองแก้ว แก้วหนึ่งส่งให้จันทร์เจ้า " เชียร์ " เธอพูดพลางยกแก้วของตนขึ้น จันทร์เจ้าพยักหน้า ยกตอบ ธาดายื่นหน้ามาพูดค่อยๆข้างหูจันทร์เจ้าว่า

" ทั้งน้องริน.. ทั้งน้องฟ้าใส ระวังจะเกิดศึกล่ะ "

จันทร์เจ้ามองแววตาล้อๆของเพื่อน ยิ้มขำๆ ..ส่ายศรีษะเชิงไร้สาระ ไม่กล่าวตอบกระไร..

" จันทร์เจ้า.. เราขอเปิดฟลอร์เลยได้ไหม ? " เอื้ออร เพื่อนสาวสวยคนหนึ่งเปรี้ยวขัดฟัน พูดขึ้น

" แหม..พึ่งจะทุ่มเองนะ " วันวิสาค้าน

" แขกมาครบหรือยังนะ " กุหลาบ เพื่อนอีกคนในกลุ่มจันทร์เจ้า

" แขกมาครบมั้ย..หัวค่ำอยู่..เราไม่ว่าอะไรหรอกน่ะ..อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ " จันทร์เจ้าบอกกับเพื่อนๆ

เอื้ออรได้ยินดังนั้น ก็หันไปดึงมือแฟนหนุ่มออกไปเต้นรำด้วยกัน ..เสียงเพลงรักหวานพริ้ว..

ผู้คนเริ่มทยอยออกไปเต้นกันหลายคน..

" ไพร..ธาดา..วันวิสา.." จันทร์เจ้ารียกชื่อเพื่อนสนิท แล้วหันไปเรียกอีกคนที่ยืนข้างหลัง " กุหลาบ..ทำไมไม่ไปออนฟลอร์กะเค้าล่ะ ? "

" ไปกับใครล่ะ ? " ไพรพญาถาม สบัดผมสั้นขึ้น มองเร็วไปรอบๆ ยักไหล่น้อยๆ กระดกขวดเบียร์เล็กในมือขึ้นดื่ม " อยู่กับเจ้านี่ดีกว่า " พลางชูขวดเบียร์หรา

" พี่จันทร์เจ้าขา ให้เกียรติไปเต้นกับนรินทร์หน่อยนะคะ " นรินทร์ทำเสียงออดอ้อน จับแขนจันทร์เจ้า

" อย่าพึ่งเลยนะ " จันทร์เจ้าอิดออด

" นะคะ..ได้โปรด เพลงเดียว " นรินทร์ตื้อ

" ให้รินมันสักเพลงเถอะ ไม่อย่างนั้นก็จะกวนใจตลอดล่ะ " นเรศบอกจันทร์เจ้าแบบระอาน้องสาวของตน

จันทร์เจ้าจึงต้องจำใจเดินไปกับนรินทร์ สายตาจันทร์เจ้าเหลือบมองสบตาฟ้าใสแว่บ เห็นแววน้อยใจของเธออยู่

" คุณฟ้าใส " นเรสเดินเข้ามาใกล้เธอ ธาดา.งเพื่อนในกลุ่มของจันทร์เจ้าเหลือบตาไปมองแว่บหนึ่ง..แล้วก็ไม่ใส่ใจอีก

" ให้เกียรติเต้นรำกับผมสักเพลงนะครับ " นเรศมองใบหน้าเรียวสวย วาดความหวัง

" ดิฉันต้องขอโทษจริงๆค่ะ " ฟ้าใสปฏิเสธ สายตามองไปทางฟลอร์เต้นรำ เห็นจันทร์เจ้า แต่ไม่ถนัด

" งั้น..เราไปนั่งตรงโต๊ะริมฟลอร์ด้วยกันดีมั้ยครับ ? " ชายหนุ่มยิ้มอ่อนโยน เปี่ยมความตั้งใจชวน ฟ้าใสรู้สึกยากที่จะปฏิเสธ ท่าทีที่สุภาพ และเป็นมิตรของเขา อีกอย่าง..เธอก็อยากจะมองเห็นจันทร์เจ้าได้ถนัดๆกว่านี้ เธอจึงยอมเดินไปกับเขา

ธาดามองตามทั้งคู่ แล้วส่ายศรีษะไปมา ไพรพญาเห็นเลยถาม

" ส่ายหัวทำไม ? "

" ดูสิ..ฟ้าใสอยากมองจันทร์เจ้า ..นเรศอยากจีบฟ้าใส.. แล้ว..นายว่าจันทร์เจ้าจะว่ายังไงล่ะ ? "

ไพรพญายักไหล่ หัวเราะหึๆ กล่าวว่า " ก็ว่า.. น่าจะหวงนะ แต่..เฮ้ย..เราอย่ายุ่งเรื่องของเขาดีกว่า..มาชนแก้วกัน "

" นั่นสิ..ชน " ธาดาเห็นด้วย เลิกสนใจคนที่พูดถึงอีกต่อไป

จันทร์เจ้าอดมองไปทางฟ้าใสกับนเรศไม่ได้ ฟ้าใสดูสวยงามเฉิดฉาย ฝ่ายนเรศดูหล่อเหลา คมคาย จันทร์เจ้าไม่อยากรู้สึกเลยว่า ทั้งคู่ดูเหมาะสมกับ..ราว..พระกับนาง

" เหมาะสมกันดีนะคะ " นรินทร์เปรยขึ้น จันทร์เจ้ามองหน้านรินทร์ นรินทร์จึงยิ้ม แล้วพูดต่อ " รินหมายถึง พี่นเรศ..กับ..ชื่ออะไรนะ..ฟ้าใส "

จันทร์เจ้ามองไปทางฟ้าใสอีกครั้ง เห็นทั้งสองพูดคุยกัน มันเสียดแทงเข้าไปในความรู้สึก

รักหรือไม่..บอกไม่ได้ หวงใช่ไหม..ก็ไม่รู้

แต่มันเจ็บ แปลบๆอยู่ เห็นเธอคู่..กับคนนั้น