จันทร์เจ้าลุกไปรับโทรศัพท์ ฟ้าใสได้ยินแว่วๆ ว่า เป็นเทียนหยดโทรมา ฟ้าใสอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด และร้อนรนในใจ จันทร์เจ้าคุยไม่นาน ก็เดินกลับมานั่งที่เดิม ฟ้าใสมองเมินนิดๆ จันทร์เจ้าอมยิ้ม เข้าใจอยู่ว่าเป็นเพราะอะไร

" เทียนหยดโทรมา " แต่..จันทร์เจ้าก็เล่า ฟ้าใสไม่พูดอะไร และก็ยังไม่อยากมองหน้าจันทร์เจ้า จันทร์เจ้ามองท่าทีของฟ้าใส ก็นึกขำเอ็นดูอยู่ในใจ จึงตัดสินใจเล่าต่อ

" ขนาดพี่อนุญาติเทียนหยด ให้หยุดงานไปเที่ยวกับคู่หมั้นของเค้าที่ต่างจังหวัดนะ เทียนหยดยังอุตส่าห์โทรมาจากภูเก็ต เพื่อพูดเรื่องงานที่ค้างไว้อีก ดูเอาเหอะ เลขาคนนี้ ช่างขยันทำงานซะจริงๆ " จันทร์เจ้าเล่ายิ้ม พลางส่ายหน้าไปมา

" เอ๊ะ คุณเทียนหยด มีคู่หมั้นแล้วหรือคะ ? " คราวนี้ฟ้าใสหันหน้ามาถามได้ แววตาเป็นประกายกระตือรือร้น จันทร์เจ้าพยักหน้าแทนคำตอบ ฟ้าใสยิ้มกว้าง จันทร์เจ้าเอียงหน้า สายตาคม มองเขม็งที่ใบหน้านวลของฟ้าใส

" สบายใจแล้วใช่ไหม ? " ..ถามฟ้าใสซะตรงๆ อย่างนั้นล่ะ แก้มนวลของสาวน้อยแดงวูบ หลบสายตาของจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าอมยิ้มถูกใจ ฟ้าใส..เหมือนหนังสือ..ที่ไม่จำเป็นต้องเปิดอ่านภายในให้เหนื่อย เพราะที่หน้าปกแสนสวย ก็แสดงเรื่องราวภายในหมดแล้ว

จันทร์เจ้ามอบเอกสารให้ฟ้าใสไปศึกษาดู เป็นงานของเทียนหยดที่จันทร์เจ้ารับมาทำชั่วคราว แล้วจันทร์เจ้าก็โอนบางส่วนให้ฟ้าใสช่วยบ้าง จันทร์เจ้าใช้เวลาแนะนำเรื่องเอกสารให้ฟ้าใสอีกเล็กน้อย จากนั้นก็อนุญาติให้ฟ้าใสไปพักผ่อน

คืนนั้น จันทร์เจ้าเดินมาส่งฟ้าใสที่หน้าประตูห้องของเธอ แล้วบอกเรื่องน่ายินดีกับฟ้าใส

" พี่อยากจะช่วยส่งเสียให้ฟ้าใสได้เรียนต่อมหาวิทยาลัย "

ฟ้าใสทำตาโต วูบ..ที่รู้สึกดีใจ แต่..ไม่ได้..ฟ้าใสเกรงใจ.. " อย่าเลยค่ะ คุณจันทร์เจ้าอย่าลำบากเลย "

" ไม่ลำบากอะไรเลย แล้วพี่ก็รู้นะ ว่าฟ้าใสอยากเรียนต่อ ส่วนตัวพี่เองก็ชอบสนับสนุนเรื่องการศึกษา " จันทร์เจ้าพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วเล่าต่อ อย่างบัวขาวน่ะ เมื่ก่อนพี่ก็ให้ไปเรียนที่โรงเรียนภาคค่ำ แต่บัวขาวเค้าจะเอาแค่จบหก แล้วไม่คิดจะเรียนต่ออีก ยังมีนุ่มอีกคนที่พี่จะส่งเรียน แต่รายนั้นเขาเอาแค่จบป.สี่ ตอนนี้พี่ช่วยน้องชายของบัวขาวให้ได้เรียนช่าง และ..ที่พี่ปราถนาที่สุดตอนนี้ คือ อยากให้ฟ้าใสได้เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัย "

" ใช่ค่ะ ฟ้าใสมีความใฝ่ฝันอยากเรียนระดับอุดมศึกษามากที่สุด แต่ฟ้าใสไม่อยากเป็นภาระให้กับคุณจันทร์เจ้า ฟ้าใส..เกรงใจจริงๆ "

" งั้น..เอาอย่างนี้นะ " จันทร์เจ้าหยุดเล็กน้อย..นึกอยู่แล้ว..ว่าฟ้าใสจะพยายามปฏิเสธ จึงเริ่มเข้าเรื่องที่เตรียมไว้แต่แรก.. " หากฟ้าใสกังวลใจนักล่ะก็.. พี่จะหางานให้ฟ้าใสทำมากกว่าเดิม คิดว่าเป็นการตอบแทนพี่..ดีมั้ย ? เอางานยากๆขึ้น ให้นักศึกษาสาวคนนี้ทำให้อ่วมไปเลย ตกลงมั้ย ? " จันทร์เจ้าถามยิ้มๆ ฟ้าใสมองนิ่งที่ใบหน้าของจันทร์เจ้า รู้ว่าจันทร์เจ้าตั้งใจ และ..หากตอนนี้ปฏิเสธ..เธอก็คงจะพูดอีกเรื่อยๆ จนกว่าฟ้าใสจะยอม ฟ้าใสรู้สึกซาบซึ้งใจนัก จึงพนมมือกราบที่อกของจันทร์เจ้า

" ขอบคุณค่ะ " เธอกล่าว จริงๆ..ฟ้าใสอยากจะโผเข้าซบอกอุ่นนั้นซะด้วยซ้ำ.. จันทร์เจ้าอมยิ้มปลื้มใจ ลูบผมสลวยของฟ้าใสเบาๆ

" เอาเถอะ..ตอนนี้เข้านอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้ตอนเช้า พี่จะพาไปติดต่อที่มหาวิทยาลัย " จันทร์เจ้าบอกฟ้าใส ก่อนโบกมือให้ที ก่อนที่จะแยกเข้าห้องนอนของตนเอง

ฟ้าใสเข้าห้องนอน เปลี่ยนเสื้อผ้า หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน พลิกไปสองสามหน้า ก็พับเก็บเข้าที่เดิม หันไปหยิบเอกสารที่รับมาจากจันทร์เจ้ามาเปิดดู สักพัก.. ดูนาฬิกา บอกเวลาสี่ทุ่มกว่า ฟ้าใสจึงเตรียมเข้านอน..ดับไฟ แต่..ใจว้าวุ่น นอนไม่หลับ..พริ้มตาลงทีไร ก็เห็นแต่ใบหน้าของจันทร์เจ้าทุกที นึกถึงเมื่อตอนหัวค่ำ นึกถึงท่าทีของอีกฝ่าย นึกเก็บเอาคำพูด..มาคิดมาก..คิดไปเอง..วุ่นวาย..สับสน เก็บเอาคำพูดบางคำของจันทร์เจ้ามาคิดเข้าข้างตนเอง รู้สึก..สุขใจ แต่แล้วก็นึกกังวล กลัวว่าที่คิดจะไม่จริง ฟ้าใสรู้สึกข่มตาไม่หลับจริงๆ ต้องลุกจากที่นอนนุ่มๆ เปิดประตูระเบียงออกไป สูดอากาศ ลมเย็นๆพัดมาลูบแผ่วผิวหน้าให้สดชื่น ฟ้าใสมองไกลบนท้องฟ้า.. ดวงจันทร์กลมโตขึ้นสูงเด่น แสงนวลส่องสว่างดูเย็นตา ชวนมอง..ชวนหลงไหล..

ฟ้าคืนนี้..มีสีสวย

จันทร์สำรวย..ลอยสูงเด่น

จันทร์เจ้าขา..จันทร์เจ้า..คงจะเป็น

ความสุขเย็นๆ..ในใจฟ้า..

กลิ่นทิวา..ที่สดชื่น

ดาวดาษดื่น ดูเริงร่า

จันทร์เจ้ายิ้ม..สบตามา

ฟ้าก็ปลื้ม..ในใจฟ้า..เสียมากมาย