จันทร์เจ้าพาฟ้าใส และจักรพงษ์ ไปเดินเล่นที่ห้างสรรพสินค้าใหญ่ จันทร์เจ้าซื้อเสื้อผ้า และของใช้ส่วนตัวให้จักรพงษ์หลายชิ้น ส่วนของตนเอง จันทร์เจ้าซื้อแค่ปากกาดีๆหนึ่งแท่งเท่านั้น ทั้งหมดเดินเพลินไปเรื่อยๆ จันทร์เจ้ามาหยุดที่ร้านเสื้อผ้าสตรีร้านหนึ่ง หุ่นที่ตั้งโชว์อยู่หน้าร้าน ใส่ชุดกระโปรงสีครีมผ้าเบา สายเดี่ยว สั้นเหนือหัวเข่าขึ้นมาเล็กน้อย ทั้งดูหวาน และเซ็กซี่น้อยๆไปในตัว จันทร์เจ้าเดินเข้าไปบอกคนในร้าน ว่าขอให้ฟ้าใสลองใส่ชุดนี้หน่อย ปรากฏว่า ฟ้าใสใส่ชุดนี้ได้พอดี จันทร์เจ้าจึงจ่ายเงินซื้อชุดนี้

" ถ้าหาก .. ฟ้าใสขออนุญาติถามคุณจันทร์เจ้าว่า คุณจันทร์เจ้าซื้อชุดนี้ให้ใครหรือคะ ? " ฟ้าใสเลียบเคียงถาม

" อ้าว.." จันทร์เจ้ายิ้ม มองหน้าฟ้าใส " ใครใส่ได้ ก็ซื้อให้คนนั้นน่ะแหละ " ฟ้าใสชี้ที่ตนเอง..จันทร์เจ้าพยักหน้า

" แต่ว่า..ชุดนี้ แพงมากๆ เลยนะคะ " ฟ้าใสพยายามคัดค้าน

" ก็ไม่ได้ให้ฟ้าใสจ่ายเองซะหน่อย " จันทร์เจ้าบอกหน้าตาเฉย

" แต่..แพงมากเลยนะคะ " ฟ้าใสยืนโรงคัดค้านเสียงอ่อน

" เอาเถอะ " จันทร์เจ้ากล่าวเสียงนุ่ม " พี่อยากซื้อให้ รับน้ำใจของพี่สักนิดเถอะ อีกอย่างนะ ปลายปีนี้ ที่บ้านเราจะจัดงานเลี้ยงต้อนรับปีใหม่ พี่ก็อยากเห็นฟ้าใสแต่งชุดสวยๆ เป็นหน้า เป็นตาให้กับบ้านเรายังไงล่ะ " จันทร์เจ้าอ้างเหตุผลที่ฟ้าใสปฏิเสธไม่ได้เลย แม้ว่า กว่าจะถึงงานวันนั้นอีกตั้งเจ็ดเดือน

" ถึงวันนั้น พี่ฟ้าใสคงจะสวยจน ชายหนุ่มทุกคนในงานมองเหลียวหลังเชียวล่ะ " จักรพงษ์แซวขึ้น

ฟ้าใสเหลือบมองแว่บไปสบสายตาจันทร์เจ้าที่มองเขม็ง จึงหันไปพูดอ้อมแอ้มกับจักรพงษ์

" โธ่ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ "

ช่วงบ่าย หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงกันแล้ว จันทร์เจ้าก็พาทุกคนไปดูหนัง ภาพยนต์เป็นหนังแนวพจญภัย แต่..ฟ้าใสตื่นเต้นมากกว่าที่ได้นั่งใกล้ชิดกับจันทร์เจ้า

กลับเข้าบ้านตอนเกือบหกโมงเย็น ป้าไสวตระเตรียมจัดอาหารเย็นไว้คอยท่าเรียบร้อย จักรพงษ์ทานได้เยอะ เพราะ มีแต่อาหารถูกปาก แกงส้มมะรุม หมี่กรอบ เขียวหวานไส้กรอก ..ซึ่งแกงถ้วยนี้ จันทร์เจ้าส่ายหน้าบอกว่าไม่รับจริงๆ เพราะเคยทานแต่แกงเขียวหวานไก่..เนื้อ..หมู.. ฟ้าใสลองชิมดูก็รู้สึกว่าอร่อยดี จันทร์เจ้าได้แต่อมยิ้ม มองดูน้องชายและฟ้าใส ช่วยกันกินแกงเขียวหวานไส้กรอกอย่างเอร็ดอร่อย

ตอนหัวค่ำ จันทร์เจ้าเรียกฟ้าใสไปที่ห้องของตน

" เข้ามานั่งสิ " จันทร์เจ้าเดินมาโอบบ่าฟ้าใส พาไปนั่งที่โซฟา ฟ้าใสนั่งตัวตรงเรียบร้อย เหลือบสายตามองดูจันทรืเจ้าที่หันไปเปิดลิ้นชักตู้เก็บเอกสาร ฟ้าใสมองเลยข้านไหล่ของจันทร์เจ้า เห็นรูปภาพของจันทร์เจ้าที่ตั้งอยู่ชั้นบนถัดไป เป็นรูปภาพที่ดูสดใสน่ารัก จันทร์เจ้าในรูปภาพกำลังยิ้มเต็มที่ ผมสั้นข้างหน้ายุ่งเล็กน้อย ภาพนี้ดูเป็นธรรมชาติ มิได้ดูจงใจจะโพสท่าเพื่อถ่ายรูปเลย

" ภาพนี้ พี่ถูกเทียนหยดมาแอบถ่าย ตอนที่พี่อยู่ในห้องทำงาน " จันทร์เจ้าเล่าเมื่อเห็นฟ้าใสมองรูป

" คุณเทียนหยด " ฟ้าใสทวนชื่อนั้น รู้สึกชาวูบในใจเหมือนๆ จะใจหาย

จันทร์เจ้าเดินถือแฟ้มเอกสาร เข้ามานั่งติดฟ้าใส จนขาของจันทร์เจ้าชิดกับขาเธอ จันทร์เจ้ามองหน้าฟ้าใสตรงๆ เล่าต่อด้วยน้ำเสียงปรกติว่า

" เทียนเค้าชอบเล่นกล้อง วันนั้น เค้าเอากล้องมาที่ออฟฟิศ บอกว่า จะเอามาถ่ายรูปให้พี่โดยเฉพาะ "

ฟ้าใสรู้สึกว่า หัวใจของตนเองหดลงวูบ สบสายตากับจันทร์เจ้าด้วยแวววตาที่หม่นหมอง จนจันทร์เจ้ารู้สึก

" อย่านี้น่ะเอง ในรูปนี้ คุณจันทร์เจ้าถึงได้ดูมีความสุขมากเลยนะคะ " ฟ้าใสอดที่จะพูดเสียงเบาออกมาไม่ได้ แววตาซึม มองใบหน้าขาวใสของจันทร์เจ้า ที่อยู่ใกล้เธอมาก จนอุปมาเสมือนจะรู้สึกได้ถึงเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย จันทร์เจ้านิ่ง ยังมิกล่าวตอบกระไร ยกแขนข้างที่ชิดแขนฟ้าใส ขึ้นพาดบนพนักของโซฟา เอนตัวเข้าใกล้กับฟ้าใสเข้าไปอีก จนฟ้าใสได้กลิ่นหอมอ่อนเย็นๆจากกายของจันทร์เจ้า จันทร์เจ้ามองประสานลึกเข้าไปในดวงตาสวยของฟ้าใส ใกล้กันมากเหลือเกิน.. จนฟ้าใสหัวใจเต้นระทึก เกือบจะหายใจไม่ทันอยู่แล้ว ฟ้าใสสับสนกับความรู้สึกในตอนนี้มากนัก ชื่อของเทียนหยด ทำให้หัวใจของฟ้าใสรู้สึกเจ็บแปลบ ..จันทร์เจ้ามักจะพูดถึงเธอคนนี้ด้วยแววตาที่สนิทสนม ..แล้สตอนนี้ หัวใจน้อยๆของฟ้าใสที่กำลังเจ็บ ก็..ต้องมารู้สึกไหวๆ เพราะท่าทีของจันทร์เจ้า ..อะไรกันนี่ คุณจันทร์เจ้า..เจ้าขา จะแกล้งอะไรกันอีกเล่า..ฟ้าใสคิด

จันทร์เจ้ายื่นหน้าเข้าใกล้ใบหน้าฟ้าใส จนปลายจมูกของจันทร์เจ้าแตะแผ่วผิวที่ข้างแก้มนวล จันทร์เจ้ารู้สึกหอมชื่นใจนัก จนอยากจะ..มากกว่านี้ แต่ก็ยั้งใจไว้ ได้แต่กระซิบเบาๆข้างใบหูเธอว่า " ยังไงๆ ก็ไม่เท่ากับความสุขในตอนนี้หรอก "

" คุณจันทร์เจ้า" ฟ้าใสอุทานแผ่ว ..ฉงน ใจเต้นระทึก ดวงตาสวยมองหน้าจันทร์เจ้าอย่างสับสน อยากจะคิดอย่างที่ใจอยากจะคิด แต่ก็ยั้งใจไม่กล้าคิด หัวใจลิงโลด แต่..ก็ลังเล

จันทร์เจ้ายิ้มเก๋ให้ฟ้าใส ดวงตาเรียวคมดูมีเสน่ห์พราวแสง แขนข้างที่พาดกับโซฟา เลื่อนลงมาโอบบ่าบางของฟ้าใส ลำตัวเอนเข้ามาเบียดชิดกายนุ่มๆของสาวน้อย ฟ้าใสแทบจะหยุดหายใจ ใบหน้าร้อนผ่าว

" ตัวสั่นนี่ ฟ้าใสหนาว หรือว่า กลัวพี่ ? " จันทร์เจ้าถาม ฟ้าใสช้อนตา สบตาจันทร์เจ้า ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้ว่า..

ใกล้กันเพียงนี้ ชิดกันเพียงไหน

ทั้งหมดของหัวใจ หวั่นไหวก็เพราะเธอ

สายตาของฟ้าใส บอกความนัยจากทั้งหมดของหัวใจเธอ จน..จันทร์เจ้าเองชักจะเริ่มรู้สึกหวั่นไหว นึกเขินขึ้นมาซะเอง อาการคุมเกมส์ลุกไล่สาวน้อยคนสวย จึงต้องล่าชั้นเชิงลง มองแววตาของฟ้าใส ก็ตระหนักว่า เห็นทีจะทำเล่น คงไม่เข้าท่า ก็เพราะว่า ภายในดวงตาหวานๆคู่นั้น บอกความรู้สึกตั้งมากมายของเธอโดยมิปิดบัง มีทั้งชื่นชอบ ศรัทธา ไหวหวั่น และยินยอม ทั้งหมดที่มีต่อ..คุณจันทร์เจ้าของเธอ

" ฟ้าใส " จันทร์เจ้าพึมพำชื่อของเธอ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน นิ้วเรียวลูบไล้ผมยาวสลวยของฟ้าใสเล่น

" ทำไมถึง ?.." จันทร์เจ้ากลืนคำถามมากมายไว้ในใจ นิ่งคิด..เปลี่ยนใจ ไม่ถามอีก เพราะว่าคำตอบที่อยู่ในใจของสาวน้อย มีหรือ..ที่จันทร์เจ้าจะไม่รู้ สายตาของจันทร์เจ้าที่มองดูฟ้าใส หวานเศร้า..ล้ำลึก ความรู้สึกจริงจังเช่นนี้.. สมควรแล้วหรือที่จะเกิด นี่ไม่ใช่ครั้งแรก..ที่จันทร์เจ้ามีหญิงสาวมาพัวพันใกล้ชิดสนิทชอบ แต่..ครั้งนี้ดูจะแตกต่างจากครั้งอื่นๆ ตรงที่ว่า ที่ผ่านๆมา หญิงสาวคนอื่นๆ มิได้มีทีท่าว่าจะจริงจังอะไรกับจันทร์เจ้า และ..จันทร์เจ้าก็ไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับใครเลย ..เพื่อนหญิง..สังคมรอบๆ ส่วนใหญ่ รับแค่คำนี้เท่านั้น แต่ถ้า..จะเป็นอะไรที่มากกว่า..เพื่อนหญิง..จะมีใครสักกี่คน ที่ยอมรับความสัมพันธ์เช่นนั้นได้ โดยที่ไม่มีความกังขาใดๆในใจ

ฟ้าใสมองใบหน้าของจันทร์เจ้า ซึมซาบดื่มด่ำ ใบหน้าเรียวใส..คิ้วเรียวเรียงเส้นได้รูป ผมดำปรอยระข้างหน้าผาก..ฟ้าใสอยากจะยกนิ้วขึ้นไล้ริมฝีปากหยักระเรื่อนั้นของจันทร์เจ้า แต่..ก็ไม่กล้า

เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น เหมือนฉุดให้จันทร์เจ้าออกจากภวังค์..

โอ้..นางผู้เลอโฉม..ดั่งวรรณคดี

มนต์ใดนี้..นางเป่ามาหา

จึงตรึง..ดึงเราไว้ดั่งมายา

สิ..ช่างน่าประหลาดนัก ชักพะวง..