จันทร์เจ้าแอบยิ้มละไมในหน้า ดวงตาพราวแสง ฟ้าใสพยายามใจกล้า สบตาคู่นั้น ถามจันทร์เจ้ายิ้มๆ

" วันนี้.. คุณจันทร์เจ้าถามอะไรที่ฟ้าใสไม่ค่อยเข้าใจในความหมายเท่าไหร่ หรือ อาจจะเข้าใจ จากความเข้าใจส่วนตัวของฟ้าใสเอง " ฟ้าใสเอง ก็พูดเป็นปริศนา ใบหน้าขาวนวลมีรอยยิ้มมุมปาก

" ถ้างั้น..ฟ้าใสจะบอกพี่ได้มั้ยว่า เข้าใจในคำถามพี่เช่นไร ? " จันทร์เจ้าหรี่ตาถาม

" ขอไม่บอกได้มั้ยคะ " ฟ้าใสเริ่มรู้สึกใจกล้า มองสบตาจันทร์เจ้าอย่างไม่หลบเลี่ยง กล่าวต่อ " ขอเก็บไว้กับตัวดีกว่า แต่..ที่แน่ๆ ฟ้าใสไม่เคยคิดอะไรในทางลบเลยสักนิด "

" สำคัญๆ " จันทร์เจ้าพูดพลางหัวเราะเบาๆ " ครานี้..ฟ้าใสพูดอะไรที่ ให้พี่ต้องคิดตาม ยิ่งทำให้พี่ อยากจะรู้..อยากจะเข้าใจฟ้าใสให้มากขึ้น แต่..เอาล่ะ พี่จะไม่เซ้าซี้ ซักถามอะไรอีก เดี๋ยวฟ้าใสจะโกรธเอา "

" อย่าพูดอย่างนั้นสิคะ ฟ้าใสไม่มีวันที่จะโกรธคุณจันทร์เจ้าหรอก " ฟ้าใสกล่าวจริงจัง

จันทร์เจ้าเอนหลังพิงพนักสูงของเก้าอี้หนัง สายตามองไล่เรื่อย ตั้งแต่ใบหน้าเรียวได้รูปของฟ้าใส ผมยาวตรงเสมอเลยบ่า ลูกผมอ่อนๆ ปลายหน้าผากมน ขนคิ้วที่เรียงเส้นโค้งสวย ดวงตากลมโตสุกใส จมูกโด่งเล็ก และริมฝีปากอิ่มได้รูป จันทร์เจ้ามองลงเรื่อยมาตามลำคอขาวระหง..และ..หน้าอกอิ่มสวย..แขนเรียวกลมกลึง ฟ้าใสสวยงามอิ่มเอิบ สวยธรรมชาติ..งาม..เหมือนนางในวรรณคดี..

ฝ่ยฟ้าใส..เมื่อถูกจันทร์เจ้ามองแบบตรงๆ จะๆ เช่นนี้ ด้วยสายตาที่เปิดเผย ทำให้เธอรู้สึกขวยเขิน ร้อนวูบที่ใบหน้า มือไม้มันเกะกะไปหมด จึงได้แต่ซ่อน หลุบตาต่ำมองพื้น..แต่..ก็ยังไม่วาย ที่จะแอบเหลือบมองจันทร์เจ้า..เห็นยังคงมองเธออยู่ ฟ้าใสจึงหลบสายตาอีกครั้ง..

" พี่ก็..ไม่คิดหรอกว่า..ฟ้าใสจะโกรธพี่ลง " เสียงพูดของจันทร์เจ้านุ่ม และอ่อนโยน

มีเสียงขยับเก้าอี้ ฟ้าใสจึงเหลือบตามอง เห็นจันทร์เจ้าก้มหน้าอ่านเอกสาร ฟ้าใสจึงลอบมองดูจันทร์เจ้าบ้าง ผมสั้นที่หวีเสยเปิดวงหน้าเมื่อเช้า ตอนนี้มีบางปรอยที่ปรกมาข้างหน้าผาก เสื้อเชิ๊ตมีรอยยับบ้างแล้ว ดวงตาเรียวที่มักจะมีแววสดใสมีชีวิตชีวา บัดนี้ กำลังหลุบมองต่ำ อ่านเอกสารตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ ขนคิ้วดำเรียงเส้นเรียวได้รูป ตัดเด่นกับผิวขาวใสของใบหน้า ริมฝีปากหยักระรื่อดูสุขภาพดี..กำลังเม้มนิดๆ อย่างใช้ความคิด.."คุณจันทร์เจ้า"..น่ารักมาก..น่ารักจริงๆ..ฟ้าใสแอบชื่นชมในใจ

สักพักใหญ่ มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ก่อนที่เลขา ฯ เทียนหยดจะเปิดเข้ามา

" มีอะไรหรือ ? " จันทร์เจ้าถาม

" เอกสารลางานของพนักงานค่ะ " เทียนหยดยื่นเอกสาร สามสี่แผ่นให้จันทร์เจ้า จันทร์เจ้าพลิกดูตั้งแต่หน้าแรก แล้วเซ็นชื่อลงทีละแผ่น

" วันนี้..คุณจันทร์เจ้าจะอยู่ถึงเย็นมั้ยคะ ? " เทียนหยดถาม เมื่อรับเอกสารคืนจากจันทร์เจ้า

" แล้ว..คุณเลขา คิดว่า..เราสมควรจะอยู่ถึงเย็นรึปล่าว ? " จันทร์เจ้าหมุนปากกาที่นิ้วเล่น มองหน้าเทียนหยด ถามยิ้มๆ

" โธ่..คุณจันทร์เจ้า..ทำไมชอบแหย่เทียนอย่างนี้เรื่อย " เทียนหยดเสียงหวานตัดพ้อ หัวเราะเบาๆ

" อ้าว..ไม่ได้ตั้งใจแหย่..เลยนะเนี่ย " จันทร์เจ้ายิ้มมุมปาก แววตาดูขี้เล่น

จู่ๆ..ฟ้าใส..ก็รู้สึกหมั่นไส้จันทร์เจ้าขึ้นมา ฝ่ายเทียนหยดยิ้มหวาน หยิบสมุดบันทึกในมือขึ้นมาอ่านออกเสียง

" บ่ายสองโมง คุณจันทร์เจ้านัดให้ผู้จัดการฝ่ายการตลาดเข้าพบ แล้ว..ห้าโมงเย็น มีนัดสังสรรค์เลี้ยงรุ่นกับเพื่อนเก่า ที่โรงแรมริมพระยา "

" อา..จริงสิ ก่อนออกจากบ้านยังจำได้ แต่พอมาถึงที่นี่กลับลืมซะ งั้น..เย็นนี้..เทียนก็ไปพร้อมเราเลยสิ " จันทร์เจ้าไม่มีแววเล่นอีก แต่บอกจริงจังกับเทียนหยด ..ฟ้าใสมองจันทร์เจ้ากับเทียนหยดสลับกัน

" เอ่อ.." เทียนหยดลังเล แต่แล้วก็รับคำ " ตกลงค่ะ "

ตอนที่ ห้า

สี่โมงกว่าเล็กน้อย จันทร์เจ้า ฟ้าใส และเทียนหยด จึงออกจากบริษัท

ฟ้าใสนั่งที่เบาะหน้าของรถ ส่วนจันทร์เจ้าและเทียนหยด นั่งคู่กันด้านหลัง ฟ้าใสนั่งเงียบตลอดทาง รู้สึกนิดๆ เหมือนตนเองเป็นส่วนเกิน เพราะจันทร์เจ้าและเทียนหยด ดูจะมีแต่เรื่องสนุกๆคุยกันตลอดทาง ฟ้าใสพอจะจับใจความจากการสนทนาของทั้งคู่ ทำให้ได้รู้บางอย่างว่า เทียนหยด และจันทร์เจ้า เป็นเพื่อนที่จบมาจากโรงเรียนเดียวกัน ทั้งสองจบจากโรงเรียนสตรีกมลาส จากนั้น จันทร์เจ้าก็ไปศึกษาต่อที่ประเทศอังกฤษ ก่อนไป จันทร์เจ้าได้ขอให้คุณป้าวิมล ซึ่งขณะนั้น เป็นตัวแทนช่วยจันทร์เจ้าดูแลกิจการ ว่า ให้รับเทียนหยดเข้าทำงานที่บริษัทด้วย

งานเลี้ยงรุ่นคืนนั้น จัดกันแบบเรียบง่าย เป็นกันเอง จันทร์เจ้า..น่าจะเคยเป็นดาวเด่นของรุ่น เพราะมีแต่เพื่อนมารุมล้อม ทักทาย ฟ้าใสสังเกตุว่า จันทร์เจ้ามีเพื่อนที่สนิทกันจริงๆ อยู่สี่คน แต่เทียนหยดไม่ได้อยู่ในกลุ่มนี้

จันทร์เจ้าดูสนุกสนานเฮฮากับกลุ่มเพื่อน ดื่มไวน์แดงไปหลายแก้ว พอดึกๆ ก็ตามด้วยวิสกี้ผสม ริมฝีปาก..ปลายจมูกโด่ง และแก้มคอ เริ่มแดงระเรื่อ ตาดำขลับเป็นประกายฉ่ำ ผมเผ้าเริ่มยุ่ง เสื้อเชิ๊ตถูกถลกแขนขึ้น ชายเสื้อถูกดึงออกนอกกางเกง.. ฟ้าใสรู้สึกห่วงว่า..จันทร์เจ้าจะดื่มมากไปซะแล้ว..

งานเลี้ยงดำเนินไปจนเกือบเที่ยงคืน ทุกคนจึงทยอยกันกลับ จันทร์เจ้าให้คนขับรถ ขับแวะส่งเทียนหยดที่บ้านเธอก่อน

" กู๊ดไนท์จ้ะ ..เทียนหยดคนสวย " จันทร์เจ้าตาปรือ..พูดยิ้มๆ

" กู๊ดไนท์ค่ะ " เทียนหยดบอกกับจันทรืเจ้า ในขณะที่มือผลักประตูรถเปิดออก และ..ก่อนที่เทียนหยดจะก้าวเท้าออกจากประตูรถ จันทรืเจ้าก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มเธอทีหนึ่ง " ฝันดีนะ " จันทร์เจ้าบอก.. ฟ้าใสตาโต มองทั้งคู่..

" ขอบคุณค่ะ..เจ้านาย " เทียนหยดหัวเราะคิก แล้วก้าวออกจากรถ

เมื่อถึงบ้าน.. ฟ้าใสช่วยประคองจันทร์เจ้าให้ออกจากรถ แล้วพาไปส่งถึงเตียงนอนเพราะจันทร์เจ้าค่อนข้างเมาหนัก ฟ้าใสพยุงจันทร์เจ้าขึ้นเตียง จันทร์เจ้าเซเสียจังหวะ จึงโอบเอวของฟ้าใสให้ล้มลงบนเตียงทั้งคู่.. " อุ๊ย " ฟ้าใสอุทาน มองใบหน้าด้านข้างของจันทร์เจ้าที่อยู่ชิดใบหน้าของเธอ ฟ้าใสรู้สึกใจเต้นแรง จึงรีบเขยิบถอยออก จากนั้น..เธอก้จัดแจงไปหยิบผ้าขนหนู ชุบน้ำอุ่นบิดหมาดๆ เอามาเช็ดหน้า เช็ดคอให้จันทร์เจ้า จันทร์เจ้าลืมตาขึ้น คว้าจับมือเล็กนุ่มนิ่มของฟ้าใสเอาไว้ อมยิ้มในหน้า แล้วดึงตัวเธอลงมากอดเต็มๆ มือไม้ซุกซนลูบไล้ส่วนหลังของเธอ ฟ้าใสเกือบเคลิ้ม จนเมื่อ..จันทร์เจ้าทำท่าจะหอมแก้มนวลๆนั้น ฟ้าใสจึงเอียงหน้าหลบวูบ ทำตาดุใส่

" นี่..ฟ้าใสนะคะ ไม่ใช่คุณเทียนหยด " ปลายเสียงประชด จนจันทร์เจ้ารู้สึก จันทร์เจ้าจึงหัวเราะเบาๆ

" ทำไมล่ะ ? " น้ำเสียงเริ่มสร่างเมา " ฟ้าใสไม่พอใจใช่ไหม ? ที่พี่ไปหอมแก้มคุณเทียนหยด " จันทร์เจ้าดึงเอวบางของฟ้าใสกระชับเข้าชิดตัวเอง เพื่อกระซิบถามที่ริมหูของเธอ

ฟ้าใสอึ้ง ตอบคำถามไม่ถูก ได้กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ จากจันทร์เจ้า สองใบหน้าแทบจะติดกัน ฟ้าใสสบตาคมของจันทร์เจ้า เธอรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว ฟ้าใสประหม่า และสับสน เธอจึงพยายามเบี่ยงตัว จนหลุดพ้นจากการโอบกอดของจันทร์เจ้า แล้วหมุนตัวหนีออกจากห้องไป

ฝ่ายจันทร์เจ้าเขยิบตัวลุกนั่ง อมยิ้มถูกใจ ...ฟ้าใสคนสวย..แค่มองตาเธอ พี่ก็รู้..ว่าเธอรู้สึกยังไง จันทร์เจ้าคิด..รู้สึกลิงโลดในใจ อยากลอง อยากรู้ อยากก่อกวน..ให้สาวน้อยคนสวย..เปิดเผยความรู้สึกที่ซ่อนลึกออกมา