ราวๆแปดโมงเช้า ฟ้าใสนั่งรถไปกับจันทร์เจ้า มุ่งหน้าไปที่บริษัททัวร์ของจัทร์เจ้า รถเลี้ยวเข้าจอดที่บริเวณลานจอดรถใกล้ตึกสีขาวหลังย่อมสี่ชั้น ที่บริเวณนั้นจะมีรถบัสจอดอยู่ห้าคัน ข้างๆรถถูกพ่นสีเป็นอักษรตัวโตว่า " รุ่งพาณิชย์ ทัวร์ "

" เตี่ยรักที่นี่มาก ก่อตั้งบริาทนี้ขึ้นมาตั้งแต่ท่านยังหนุ่ม " จันทร์เจ้าบอกกับฟ้าใส ในขณะที่เดินเคียงคู่กันไปทางอาคารบริษัท

" ตอนนี้ เราจัดทำแค่ทัวร์ภายในประเทศ และบริเวณแถบเอเชียเท่านั้น พี่กำลังพยายามที่จะขยายงานของบริษัท ให้กระจายโปรแกรมเที่ยวทัวร์ไปจนถึงยุโรป " จันทร์เจ้ากล่าวด้วยสายตาที่มาดมั่นจริงจัง จากนั้นก็เดินนำฟ้าใสไปที่ห้องทำงานส่วนตัว

หน้าห้องทำงานของจันทร์เจ้า มีเลขาธิการสาวสวยคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอลุกขึ้นยืน แล้วยิ้มให้กับจันทร์เจ้า

" ฟ้าใส นี่คือคุณเทียนหยด เป็นเลขาของพี่ " จันทร์เจ้าหันไปกล่าวกับฟ้าใส ฟ้าใสยกมือไหว้เทียนหยด เทียนหยดยกมือรับไหว้ แล้วปรายสายตาไปทางจันทร์เจ้า..เหมือนจะถาม จันทร์เจ้าจึงแนะนำฟ้าใสกับเธอ

" นี่คือ ฟ้าใส..ผู้ช่วยของเรา " จันทร์เจ้าบอกเทียนหยดสั้นๆ

เทียนหยดมองฟ้าใสเต็มตา นึกในใจว่า ฟ้าใสช่างเป็นผู้หญิงที่สวย น่ารัก และดูอ่อนหวาน แล้วเทียหยดก็สงสัยในใจว่า บริษัทมีการแต่งตั้งตำแหน่งผู้ช่วยตั้งแต่เมื่อไหร่ เห็นทีจะเป็นส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับตำแหน่งงานในบริษัท

จันทร์เจ้าพาฟ้าใสเข้าไปนั่งในห้องทำงานด้วย ..ปิดประตูเงียบ เทียนหยดไม่กล้าเข้าไปกวน

หลังจากวันนั้นแล้ว ฟ้าใสก็ได้ติดตามจันทร์เจ้าไปที่บริษัททุกวันทำงาน ฟ้าใสและจันทร์เจ้าเริ่มรู้สึกสนิทสนม คุ้นเคยกันมากขึ้น การได้อยู่ใกล้ชิดกัน ทำให้ทั้งสองได้เรียนรู้นิสัยของต่างฝ่ายมากขึ้น .. จันทร์เจ้าเป็นคนที่ไม่ยึดติดกับกฏเกณท์อะไรมากนัก ชอบทำตัวตามสบาย แต่จันทร์เจ้าเป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูงในการทำงาน จริงจัง มุ่งมั่น และทำงานหนัก

ข้างจันทร์เจ้าก็ได้เรียนรู้นิสัยของฟ้าใสมากขึ้น เธอเป็นคนที่ค่อนข้างจะเก็บกริยาอาการ เรียบร้อยและอ่อนหวาน ฟ้าใสค่อนข้างจะขี้อาย และหัวอ่อน

ฟ้าใสอยู่ที่นี่มาได้สามอาทิตย์แล้ว จนครบเดือน เธอตื่นมาในตอนเช้าของวันที่สามสิบ ..อาบน้ำ แต่งตัวเสร็จเรียบร้อย เปฺดประตูห้องออกมา ก็ต้องตื่นเต้นและประหลาดใจ.. ยิ้มดีใจ เมื่อพบกล่องของขวัญผูกโบว์แสนสวย วางไว้หน้าประตูห้อง มีการด์ลายหวานเขียนด้วยตัวหนังสือลายเส้นหนักว่า

สุขสันต์วันเกิดนะสาวน้อย ขอให้มีความสุขมากๆ

จาก ..จันทร์เจ้า

ฟ้าใสหยิบกล่องของขวัญ เดินกลับเข้าห้อง แล้วค่อยๆแกะกระดาษห่อสีสวยออกอย่างเบามือ ภายในกล่องเป็นตุ๊กตาไขลาน ทำจากแก้วคริสตัล สลักเสลาสวยงามมาก เวลาที่ไขลาน จะมีเสียงดนตรีไพเราะ และตัวตุ๊กตาจะหมุนตัวเต้นระบำไปมา

" คุณจันทร์เจ้า.." ฟ้าใสอมยิ้ม พึมพำชื่อของผู้ให้ของขวัญด้วยนัยตาเป็นประกายแห่งความสุข

สักพัก ฟ้าใสลงมาที่ห้องอาหาร ช่วยสาวรับใช้บัวขาวดูแลจัดอาหารเช้า ไม่นานนัก จันทร์เจ้าก็เดินเข้ามา ร่างสูงใส่เสื้อเชิ๊ตแขนยาว สีน้ำเงินเข้มอมเทา กางเกงขายาวสีดำ ฟ้าใสรอให้จันทร์เจ้านั่งลงเรียบร้อย แล้วตนเองก็นั่งลงตรงที่ประจำ ตรงข้ามกับจันทร์เจ้า

" คุณจันทร์เจ้าคะ ฟ้าใสขอบคุณมากค่ะ สำหรับของขวัญ " ฟ้าใสกล่าวกับจันทร์เจ้า

" ชอบมั้ย ? " จันทรืเจ้าถามยิ้มๆ

" มากที่สุดเลยค่ะ " ฟ้าใสตอบจริงใจ ยิ้มสดใส จันทร์เจ้ายิ้มตอบ ดวงตาคมมองใบหน้าที่ดูมีความสุขของฟ้าใส .. รู้สึกชื่นใจนัก..

ทานอาหารเช้าเสร็จ จันทร์เจ้ากับฟ้าใสก็ไปที่บริษัท แต่..วันนี้ จันทร์เจ้าให้นายสินขับรถให้ เมื่อถึงที่ทำงาน ฟ้าใสก็ตามเข้าไปในห้องทำงานของจันทร์เจ้าตามปกติ แต่..วันนี้ จันทร์เจ้าไม่ได้จ่ายงานให้ฟ้าใสช่วยทำ ทั้งยังเรียกให้ฟ้าใสมานั่งที่เก้าอี้ตัวตรงข้ามกับจันทร์เจ้า..ให้นั่งเฉยๆ..ซะอย่างงั้นแหละ.. จันทร์เจ้าแอบซ่อนยิ้ม..คอยแอบจับตามองทีท่าของฟ้าใส..

ฟ้าใส..เริ่มรู้สึกอึดอัด ที่ต้องมานั่งเฉยๆอยู่ข้างหน้าจันทร์เจ้า และที่..ที่สุดก็คือ..เธอมานั่งอยู่ใกล้จันทร์เจ้ามากเลย..แค่โต๊ะคั่น.. ฝ่ายจันทร์เจ้าแอบเห็นทีท่านั้น จึงซ่อนยิ้มขำๆ แล้วถามฟ้าใสขึ้น

" ไง..นั่งตรงนี้ รู้สึกอึดอัดมากเชียวหรือ ? " .... ฟ้าใสรู้สึกอดไม่ได้ที่จะค้อนจันทร์เจ้าอยู่ในใจ..ก็รู้อยู่..ยังจะมาถามอีก..

" ทำไมล่ะ ?..ทำไมต้องอึดอัดใจด้วย ? " จันทร์เจ้าวางมือจากงานเอกสาร หรี่ตามองสาวน้อยตรงหน้า ทำสีหน้าเสมือนหนึ่ง..สงสัย..อยากรู้เสียเหลือเกิน..

ฟ้าใสยังเงียบ..นึกๆอยู่ในใจ..ก็..คำถามอะไรก็ไม่รู้..แล้วฟ้าใสจะตอบได้ยังไงล่ะ..คุณจันทร์เจ้าขา

" เป็นเพราะ..นั่งเฉยๆ ไม่มีอะไรจะทำ หรือว่า..เป็นเพราะว่า..ต้องมานั่งอยุใกล้กับพี่นานเกินไป ? " จันทร์เจ้าถาม

" เหตุผลอย่างแรกค่ะ " ฟ้าใสได้ช่องทางตอบ จันทร์เจ้ามีสายตาเหมือนพอใจบางสิ่ง

" นั่นน่ะสิ.." เจ้าตัวรับเออออตามฟ้าใส แล้วก็ตามด้วยรอยยิ้มยียวน กล่าวเจ้าปัญหาต่อ.." มาคิดดูนะว่า.." ทำท่าราวกับเป็นเรื่องจริงจังซะเหลือเกิน.. " ถ้า..ฟ้าใสรุ้สึกอึดอัดใจ เพราะต้องมานั่งใกล้ๆพี่ล่ะก็ มันน่าจะมีอะไรสักอย่างในตัวพี่..อย่างเช่นว่า.. ฟ้าใสรู้สึกว่า พี่เป็นคนน่ากลัว..ไม่น่าไว้ใจ หรือ..พี่เป็นคนที่น่าเบื่อหน่าย.."

" อุ๊ย.. ฟ้าใสไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยนะคะ " ฟ้าใสรีบพูด โบกมือไปมา

" จริงน่ะ ?.. บางทีนะ พี่อดที่จะกังวลไม่ได้ เพราะเห็นเวลาที่ฟ้าใสอยู่ใกล้พี่ทีไร ฟ้าใสดูเหมือนหลบๆตากับพี่ทุกทีเลย ..ฟ้าใสกลัวพี่เหรอ ? " คราวนี้เอียงคอถาม รอยยิ้มพราย..

" ไม่กลัวค่ะ " ฟ้าใสตอบเสียงเบา สบตาจันทร์เจ้าทีหนึ่ง แล้วก็หลุบตา หลบสายตาคมคู่นั้นอีก

" ดูสิ หลบตากันอีกแล้ว ...ฟ้าใส..มีความในใจอะไรที่เกี่ยวกับพี่รึปล่าว ? " จันทร์เจ้าถามออกมาตรงๆ ซะอย่างนั้นแหละ ..ทำเอา..ฟ้าใสสะดุ้งในใจ ..แปลก..ถามเหมือน..กำลังจะล้วงลึก..ถึงความลับในใจของฟ้าใสฉะนั้น.. ฟ้าใสสงสัยแล้วว่า..คุณจันทร์เจ้ากำลังจะค้นหาอะไรจากเธอกันแน่ หรือ..คุณจันทร์เจ้า..จะรู้ ??

มันเป็นความลับในใจ จะไม่ ให้เธอได้รู้

ว่าเราแอบปลื้มเธออยุ่ แอบดู..แอบมองทุกวัน

ก็..มัน..ยังเป็นความลับ ซึมซับในใจ..ไหวหวั่น

จะไม่บอก ไม่ให้รู้ว่าทุกวัน เรานั้นแอบฝันถึงแต่เธอ.