ฟ้าใสตื่นแต่เช้า อาบน้ำแต่งตัว เธอเลือกชุดกระโปรงเข้ารูปสีอ่อนแบบสุภาพ ผมยาวตรงกลางหลังที่ดำขลับเป็นประกาย ราวกับผ้าแพรดำลื่นเนื้อดี ถูกจับผูกรวบไว้หลวมๆ ผิวหน้าขาวนวลอมชมพู มิได้ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางค์อันใด นอกจากโลชั่นบางๆ แล้วตบด้วยแป้งฝุ่นหอม

ฟ้าใสออกจากห้องนอน แล้วปิดประตูตามหลังเบาๆ อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปทางประตูห้องนอนของจันทร์เจ้า ก่อนที่เธอเดินเบาๆ ลงบันไดหินอ่อนไปชั้นล่าง

เธอลงมาหยุดยืนมองไปรอบๆ ที่ห้องโถงชั้นล่าง ทั้งพื้นบ้านปูพรมด้วยสีแดงเลือดหมูตลอด ห้องที่เธอยืนอยู่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูสไตล์ยุโรป เพดานข้างบนดูสูงโค้งโอ่อ่า ฟ้าใสเดินไปจับผ้าม่านสีสวย ผ้าทั้งผืนถักทอด้วยฝีมือปราณีต

" เป็นผ้าฝ้ายปนไหมของไทย " เสียงคุณวิมลกล่าวอยู่ข้างหลังเธอ " เธอชอบหรือ ? "

" ชอบค่ะ สวยจริง.." ฟ้าใสหันไปพูดกับเธอ " ทำให้..ฟ้าใสคิดถึงพี่สาว เพราะพี่รุ่งฟ้าชอบทอผ้าค่ะ "

คุณวิมลพยักหน้ารับฟัง จากนั้นก็อาสาพาฟ้าใสเดินชมรอบๆบ้าน

คุณวิมลพาฟ้าใสเดินอ้อมรอบระเบียงด้านนอกของชั้นล่างที่โอบล้อมตัวตึก พาเดินไปจนถึงส่วนหลัง ฟ้าใสเห็นห้องโถงกว้างมาก ภายในห้องประม่านสีสวยซ้อนกันเป็นชั้นๆ มีดวงไฟคริสตัลย้อยระย้าเหนือเพดาน มีมุมบาร์ผสมเครื่องดื่ม และยังมีเวทียกพื้นอยู่ด้าในสุดของห้อง

" จันทร์เจ้าเค้ามีเพื่อนฝูง และคบหาผู้คนเยอะแยะ มักจะมาจัดปาร์ตี้ สังสรรค์กันที่ห้องนี้บ่อยๆ " คุณวิมลเล่า หันมามองฟ้าใส เห็นเธออมยิ้มน้อยๆ จึงเปลี่ยนเรื่องถาม

" เมื่อคืน..คุยกับคุณจันทร์เจ้านานมั้ย ? "

" ก็.. ไม่นานค่ะ " ฟ้าใสตอบเสียงอ่อน คุณวิมลพยักหน้า นิ่ง เงียบ ไม่กล่าวกระไรอีก เดินนำฟ้าใสออกจากห้องนั้น ระหว่าที่คุณวิมลพาฟ้าใสเดินไปตามสนามรอบๆบ้าน ท่านก็เล่าเรื่องของจันทร์เจ้าให้ฟ้าใสฟัง

" คุณจันทร์เจ้ามีน้องชายหนึ่งคน ชื่อ จักรพงษ์ ตอนนี้กำลังเรียนหนังสืออยู่ที่โรงเรียนประจำแห่งหนึ่งในกรุงเทพ ฯ นี่ ล่ะ คุณพ่อของจันทร์เจ้าเป็นคนจีนไต้หวัน เสียชีวิตไปแล้วเพราะอุบัติเหตุ ตั้งแต่ที่จันทร์เจ้ายังเรียนอยู่มัธยมปลาย ส่วนคุณแม่ของจันทร์เจ้า เป็นคนกรุงเทพนี่ละ แต่สุขภาพอ่อนแอมาแต่เด็กแล้ว พอสามีตายไป เธอก็เสียใจมาก สุขภาพก็ทรุดโทรม และ..ตายตามสามีไป " คุณวิมลหยุดเล่า สีหน้าเศร้า

ฝ่ายฟ้าใสก็ทอดถอนใจหดหู่ สักพัก คุณวิมลก็ชวนฟ้าใสกลับเข้าบ้าน

บนโต๊ะ ภายในห้องอาหาร จัดวางจานชามไว้สามชุดสำหรับอาหารเช้า ไม่นาน.. จันทร์เจ้าก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร แต่งตัวดูเรียบร้อย เธอใส่เสื้อเชิ๊ตแขนยาวตัวสีขาว กางเกงขายาวสีน้ำตาลเข้ม ผมสั้นหวีเสยเรียบร้อย ทำให้ใบหน้าขาวเรียวดูเด่นสว่างตา

จันทร์เจ้ากล่าวทักคุณป้าก่อน แล้วจึงหันไปทักฟ้าใส จากนั้นก็ชวนทั้งสองให้นั่งที่โต๊ะอาหาร หนังสือพิมพ์ฉบับที่อยู่ในมือของจันทร์เจ้า ถูกวางไว้ที่เก้าอี้ว่างข้างๆ จันทร์เจ้ายิ้มสดใสให้ฟ้าใสที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ถามเธอเสียงนุ่มว่า

" ฟ้าใส..หิวรึยัง ? "

" ธรรมดาค่ะ " ฟ้าใสเสียงหวาน ยิ้มตอบจันทร์เจ้า

" เอ๋.. " จันทร์เจ้าอุทาน ทำหน้างง แล้วถามต่อด้วยแววตาล้อๆ ว่า " ธรรมดาหิว ?..หรือว่า..ธรรมดาไม่หิว ? "

ฟ้าใสรู้สึกตอบไม่ถูก อยากจะค้อนจันทร์เจ้าที่ถามอะไรมากมาย เพราะว่า ถ้าเธอตอบตามความจริงว่า..ธรรมดาหิวค่ะ..ก็รู้สึกเอาว่า ออกจะไม่งามนะ แต่..ถ้าเธอจะตอบว่า..ธรรมดาไม่หิวค่ะ..ก็รู้สึกว่า ออกจะมุสาไป โธ่..คุณจันทร์เจ้าเจ้าขา..ช่างซัก ช่างถามอะไรนักหนาหนอ..ฟ้าใสไม่รู้จะตอบยังไงแล้ว..

จันทร์เจ้ายังมองดูสีหน้าของฟ้าใส ที่ดูอึดอัด เง้างอดนิดๆ แล้วก็เห็นเธอแอบทอดถอนใจเบาๆ จันทร์เจ้าก็รู้สึกขำอยู่ในใจ ยิ่งคิดที่อยากจะแกล้งก่อกวนสาวน้อยตรงหน้าให้มากกว่านี้

สาวรับใช้ลำเลียงอาหารเช้าขึ้นตั้งโต๊ะ เช้านี้..มีข้าวต้ม พร้อมจานกับข้าวอีกหลายอย่าง เสริฟด้วยกาแฟหอมกรุ่น

ฟ้าใสยกแก้วกาแฟขึ้นจิบก่อน แล้วจึงลงมือตักข้าวละเลียดเข้าปาก..เมื่อเห็นว่าคุณวิมล และ จันทร์เจ้าเริ่มลงมือรับประทาน ..บางครั้งที่ฟ้าใสอดที่จะแอบมองผู้ที่นั่งฝั่งตรงข้ามไม่ได้ เห็นจันทร์เจ้าเอาช้อนวนๆ เขี่ยข้าวต้มในชามเบาๆ ท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิดมากกว่าคนข้าวต้มจริงๆ ... และ..ในขณะนั้นอง จันทร์เจ้าเหมือนจะรู้สึกว่ากำลังถูกแอบมอง จึงมองขึ้นสบตากับฟ้าใส..รวดเร็วซะจน ฟ้าใสหลบสายตาไม่ทัน จันทร์เจ้าอมยิ้มที่มุมปาก นัยตาพราวระยิบ แล้วยื่นมือไปหยิบช้อนกลาง ตักกับข้าวขึ้นพูนช้อน ยกข้ามโต๊ะไปเทใส่ในชามข้าวต้มของฟ้าใส

" กุ้งสด ผัดกับขิงอ่อน อร่อยนะ " จันทร์เจ้าบอกกับฟ้าใส

" ขอบคุณค่ะ " ฟ้าใสอมยิ้มตอบ แล้วก้มหน้าไม่กล้าสบตากับจันทร์เจ้า จันทร์เจ้าเอื้อมมือไปตักกับข้าวอีกชาม เทใส่ในจานของฟ้าใสอีก

" ยำไข่แมงดา กับ ปลาสลิดก็อร่อยนะ " จันทร์เจ้าพูดยิ้มๆ ฟ้าใสมองสบตาจันทร์เจ้า สายตาคมของจันทร์เจ้าคู่นั้น ดูระยิบพราว..จันทร์เจ้าหรี่ตาน้อยๆให้ฟ้าใส ก่อนที่จะเอื้อมมือที่กับข้าวอีกอย่าง

" ปลาเล็กทอด.." จันทร์เจ้าทำท่าจะตักอีก แต่ฟ้าใสทำตาโต อุทาน ส่ายหน้า..

" ฟ้าใส.. พอแล้วค่ะ " เธอบอกจันทร์เจ้าเสียงอ่อย ฝ่ายจันทร์เจ้ามองหน้าฟ้าใส เลิกคิ้วรียวเข้ม ทำหน้าเหมือนจะถาม..แน่ใจนะ

" คุณจันทร์เจ้า " คุณวิมลเรียกสำเนียงปราม ทำสีหน้าดุแกมเอ็นดูหลาน รู้ว่าหลานกำลังแกล้งก่อกวนฟ้าใสเล่น จันทร์เจ้าทำคอย่นน้อยๆ อมยิ้มให้ป้า จากนั้น..ก็ลงมือทานข้าวต้มต่อ..