" พี่รุ่งจ้ะ" ฟ้าใสโผเข้าไปกอดพี่สาว"

ฟ้าใสได้เรียนจบพาณิชย์มาได้ เพราะมีพี่ และพี่เขยช่วยส่งเสีย ถ้าเทียบกับเพื่อนๆหลายคนในหมู่บ้าน ฟ้าใสโชคดีกว่ามากนัก เพราะได้เรียนที่โรงเรียนฝรั่งคอนแวนต์ แล้วยังได้ต่อที่ปวช จนจบ ทั้งหมดนี้ ก็เป็นเพราะพี่รุ่งฟ้าส่งเสริม ถึงวันนี้ เราไม่มีทั้งพ่อและแม่ พี่ก็ดูแลฟ้าใส เหมือนกับว่า เป็นพ่อแม่ที่สองของฟ้าใส ตอนนี้ ฟ้าใสสมควรที่จะรับผิดชอบชีวิตของตัวเองได้แล้วค่ะ พี่ให้ฟ้าใสมามากพอแล้ว"

"ไม่มีคำว่ามาก สำหรับความรู้สึกของพี่นะ" รุ่งฟ้าบอก พลางแตะแผ่วที่แก้มนวลใสของน้องสาว ฟ้าใสยิ้มประจบพี่สาว แล้วเย้าแหย่

"เอาเถอะ แล้วพรุ่งนี้พี่ก็อย่าไปร้องไห้ขี้มูกโป่งที่สถานีรถไฟนะจ้ะ"

"เซี้ยวจัง พี่ไม่ไปร้องไห้ ให้อายผู้คนหรอก" รุ่งฟ้าถูกแหย่จึงยิ้มออกมาได้ จากนั้นก็หยิบซองสีน้ำตาลออกจากเสื้อ"ในซองนี้มีเงินอยู่หกพันบาท" เธอยัดใส่มือน้องสาว"เก็บไว้ให้ดี"

"ทำไมให้เยอะจัง" ฟ้าใสถามอย่างเกรงใจ

"เอาเหอะ เก็บไว้ เผื่อจำเป็น" ฟ้าใสรับซองเงิน แล้วก้มลงกราบที่ตักของรุ่งฟ้า รุ่งฟ้าลูบผมตรงนุ่มสลวยของน้องสาวอย่างอ่อนโยน

ตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น รถไฟที่จะไปกรุงเทพฯ เคลื่อนขบวนช้าๆ ออกจากสถานี ฟ้าใสนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เหลียวไปมองข้างหลัง เห็นร่างของพี่สาวและพี่เขยยืนอยู่ตรงชานชาลา เธอมองจนเห็นคนทั้งคู่อยู่ไกลลิบๆ จนสุดสายตา ฟ้าใสจึงเหยียดขานั่งสบายๆ พักผ่อนอิริยาบท เธอดึงจดหมายตอบรับเรียกตัวเข้าทำงานจากนายจ้างมาดูอีกครั้งหนึ่ง จดหมายบอกคร่าวๆว่า เธอมีคุณสมบัติตรงตามที่นายจ้างต้องการ และหน้าที่ของเธอคือ คอยติดตามนายจ้างหญิงคนนี้ ดูแล และช่วยงานเอกสารบ้าง ตามแต่นายจ้างจะเห็นสมควร เงินเดือนที่ทางนายจ้างเสนอมา ค่อนข้างจะมากอยู่ ถ้าเทียบกับวุฒิการศึกษาของเธอ อีกทั้ง เธอยังได้ที่พักและอาหาร ฟ้าใสอ่านทวนอีกครั้ง ทั้งๆที่ ก่อนหน้านี้ก็อ่านมาแล้วสองสามรอบ จากนั้น เธอก็พับจดหมายใส่เข้าซองตามเดิม ก่อนหลับตาพักผ่อน

ฟ้าใสรู้สึกอ่อนเพลีย เมื่อมาถึงชานชาลาหัวลำโพงในตอนค่ำ พบคนขับรถของนายจ้างมารอรับ ชื่อว่า นายสิน ในมือของสินมีรูปถ่ายของฟ้าใส นอกจากนายสินแล้ว ยังมีเด็กสาวรับใช้จากบ้านของนายจ้างตามมาด้วยอีกคน เด็กสาวหน้าตากลมเกลี้ยง ตัดผมบ็อบสั้น เธอชื่อ บัวขาว บัวขาวยิ้มกว้างให้ฟ้าใส เธอมองฟ้าใสอย่างชื่นชมในความสวยของฟ้าใส ในขณะที่ฟ้าใสได้แต่ยิ้มอ่อนๆทักทายเธอ เพราะความร้สึกเพลียจากการเดินทาง

รถคันหรูที่นายสินใช้ขับไปรับฟ้าใส เลี้ยวโค้งเข้าภายในบริเวณของบ้านที่ใหญ่โอ่อ่าตระการตา หลังสีขาว รถแล่นไปตามถนนของบริเวณบ้าน แล้วจอดลงที่หน้าตึก บัวขาวเป็นผู้ช่วยฟ้าใสยกขนของเข้า

จากนั้น ฟ้าใสก็ถูกเชิญให้เข้าไปนั่งรอที่ห้องรับรอง มีสาวรับใช้อีกคนที่ไม่ใช่บัวขาว ยกข้าวต้มชามย่อมๆพร้อมน้ำใบเตยหอมเย็นมาเสริฟ ฟ้าใสจิบน้ำแล้วรู้สึกดีขึ้นเยอะ เธอแตะข้าวต้มไปนิดเดียว เพราะยังรู้สึกเหนื่อยระโหย สักพักใหญ่ ก็มีสตรีร่างท้วมผิวขาว แต่งกายดี บุคลิกงามสง่า อายุราวห้าสิบกว่า ใบหน้าสวยงามอาบรอยยิ้มเป็นมิตรให้ฟ้าใส ฟ้าใสรีบยกมือไหว้ พลางลุกขึ้นยืน สตรีท่านนั้นพูดกับฟ้าใสว่า " ฉันเป็นป้า ของเจ้าของบ้านหลังนี้" ท่านพูดช้าชัดถ้อยคำ หลังจากยกมือรับไหว้ฟ้าใส " เจ้าของบ้านหลังนี้ คือเจ้านายโดยตรงของเธอ ชื่อว่า คุณจันทร์เจ้า"

คุณจันทร์เจ้า ฟ้าใสทวนชื่อนี้ในใจ รู้สึกแปลกใจนิดๆ ที่สตรีตรงหน้าไม่ใช่นายจ้างที่เธอคิดไว้แต่แรกเห็น ถ้าสตรีผู้นี้ เป็นป้า ถ้าเช่นนั้น นายจ้างของเธอก็คงมีอายุไม่มากนัก ฟ้าใสเริ่มรู้สึกอยากจะเห็นนายจ้างของเธอซะเหลือเกิน เพราะก่อนจะมาที่นี่ เธอเคยเข้าใจเอาเองว่า นายจ้างของเธอ คงจะเป็นสุภาพสตรีที่สูงวัยแล้ว

สตรีผู้เป็นป้า ของนายจ้าง บอกสาวรับใช้ให้ช่วยขนกระเป๋าของฟ้าใสไปเก็บ พร้อมทั้งนำฟ้าใสไปที่ห้องพักชั้นบนที่ทางนี้ได้จัดไว้ให้

"เธออาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวก่อน แล้วลงมาพบฉันที่ห้องรับรองเมื่อกี้ ฉันจะพาเธอไปรู้จักกับเจ้านายของเธอซะที"