..ฟ้าคืนนี้ มีสีสวย จันทร์สำรวย ลอยสูงเด่น จันทร์เจ้าขา..จันทร์เจ้าคงจะเป็น ความสุขเย็นๆในใจฟ้า..

ฟ้าใสพับจดหมายเรียกตัวรับเข้าทำงานคืนใส่ซอง แล้วสอดเก็บเรียบร้อยใส่เข้าไปในช่องนอกของกระเป๋าเดินทาง ที่อัดแน่นด้วยของใช้ส่วนตัว เธอหยิบกระดาษโน๊ตแผ่นเล็กๆ ที่จดรายการของที่เธอสมควรนำติดตัวไป มาอ่านทบทวนดูอีกครั้ง จนแน่ใจว่า เธอจัดใส่กระเป๋าไปจนหมดแล้ว เสียงเคาะประตูห้องดังสองครั้ง ฟ้าใสขานรับ แต่มิได้ขยับตัวออกจากกองข้าวของ และกระเป๋าเดินทาง ผู้ที่เคาะประตู ถือวิสาสะเปิดประตูห้องนอนของฟ้าใสเข้ามาเอง เดินมาเมียงมองกระเป๋าเดินทาง แล้วถามว่า

" ฟ้าใสจัดกระเป๋าเสร็จรึยัง ให้พี่ช่วยมั้ยจ้ะ"

ฟ้าใสมองรุ่งฟ้าผู้เป็นพี่สาว เธอยิ้มอ่อนๆให้รุ่งฟ้า ตอบเสียงเบาเหนื่อยๆว่า

" ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฟ้าใสจัดเสร็จแล้ว"

รุ่งฟ้าเดินมานั่งพับเพียบบนเสื่อที่ฟ้าใสนั่งอยู่ จับแตะกระเป๋าใบโต และเลยไปถึงกระเป๋าหวายถักใบย่อม

" ขนไปซะเยอะเลยนะจ้ะ" เธอปรารภ

ฟ้าใสอมยิ้มก่อนตอบ" ก็ ฟ้าใสไม่อยากไปเสียเงินหาซื้ออะไรที่นั่นอีก ได้ไปทำงาน จะได้มีเงินเก็บบ้าง จะได้คุ้มกับค่าเหนื่อยจากการทำงานยังไงคะ"

" คิดอย่างนั้นได้ก็ดี " รุ่งฟ้าทอดเสียงอ่อนชมน้องสาว มองหน้าหวานใสของอีกฝ่าย ก็รู้สึกใจหายลึกๆ จึงจับมือของฟ้าใสมากุมเบาๆ พูดสั่งเสียแสนห่วง

" เมื่อฟ้าใสไปอยู่ที่โน่น น้องต้องดูแลตัวเองดีๆนะ กรุงเทพ กับเชียงรายบ้านเรา ช่างไกลกันเหลือเกิน พี่น่ะแสนจะเป็นห่วง อันที่จริงแล้ว พี่กับพี่เขยของเรา ก็พอจะมีเงินที่จะเลี้ยงดูให้ฟ้าใสอยู่อย่างสุขสบาย โดยไม่ต้องไปหางานทำให้ลำบาก"

ฟ้าใสมองใบหน้าสวยของพี่สาว สบตางามของรุ่งฟ้าที่มีนำตาใสเอ่อคลอ ฟ้าใสพลอยรู้สึกหดหู่เมื่อเห็นแววเศร้าอาลัยของพี่สาว จึงกล่าวปลอบใจเธอว่า

" เอาเถอะค่ะ ถ้าฟ้าใสมีโอกาศ ก็จะขออนุญาติจากนายจ้าง เพื่อกลับมาบ้านบ้าง"
ดวงตาคู่งามของรุ่งฟ้ามีหยาดนำรินลงสู่แก้ม เธอพยักหน้ารับคำพูดของน้องสาว แต่ก็ไม่วายยังห่วงกังวลอยู่ จึงกล่าวกับน้องว่า

" หากนายจ้างเค้าไม่ดีกับน้อง ฟ้าใสก็อย่าไปทนอยู่กับเค้านะ หรือว่า หากไปอยู่กรุงเทพฯแล้ว เกิดเปลี่ยนใจ อยากเรียนต่อมหาวิทยาลัย ก็เขียนจดหมายมาบอกนะ พี่จะช่วยส่งเสียเรื่องเงินทอง ให้ได้เรียนต่ออย่างที่ฟ้าใสใฝ่ฝัน"