นวนิยายหญิงรักหญิงเรื่อง : เต็มใจเสนอ..........."รักนี้...ไม่มีสไตล์" ตอนที่ 3
เขียนโดย : :+: เจ้าชายไทม่อน :+:
อ่านตอนที่ -->
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
ภาพวิวทิวทัศน์ตรงหน้าต่างรถโดยสารผ่านสายตาของบีมไปเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้จักจบสิ้น ภาพบ้านเรือนสองข้างทางบีมเฝ้ามองอย่างสนใจ บางบ้านก็สร้างอย่างสวยงามอย่างคนมีอันจะกิน บางบ้านก็เป็นเพียงเพิงไม้ใกล้จะพังมิพังแหล่ บีมได้แต่นั่งคิดในใจเพียงลำพังว่าสิ่งที่เค้ากำลังจะเริ่มต้นในอีกไม่ช้าข้างหน้านี้เป็นสิ่งที่เค้าต้องการ และเป็นสิ่งที่จะเหมาะสมกับเด็กบ้านนอกอย่างเค้าหรือไม่ จุดหมายปลายทางข้างหน้าบีมไม่อาจรู้ได้ว่ามันจะเป็นเช่นไร แต่เมื่อคิดจะไปยืนอยู่ตรงจุดนั้นบีมก็คิดเอาไว้ว่ายังไงเค้าก็จะต้องทำมันให้ดีที่สุดเท่าที่เค้าจะทำได้
บีม เมารถหรือเปล่า เห็นนั่งนิ่งเงียบมาตลอดทางเลยเนี่ย
ก็นิดหน่อย เพียงแต่เรากำลังนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ ก็เท่านั้นเอง
ตื่นเต้นเหรอ
ก็มีบ้าง เพียงแต่ยังไม่แน่ใจว่าเราจะทำมันได้ดีแค่ไหน
เอาน่า ถึงจะทำได้หรือไม่ได้ยังไง ก็ถือเป็นประสบการณ์ก็แล้วกัน อย่าคิดมากเลยนะ
อีกไกลมั้ยกว่าจะถึงกรุงเทพฯ นั่งไปนั่งมาก็ชักเมื่อยซะแล้วซิ
ตอนนี้เข้าเขตจังหวัดนครสวรรค์แล้วหล่ะ หลับก่อนก็ได้นะ แต่จะว่าไปมันก็ไกลเอาการอยู่นะเนี่ย จากเชียงรายไปกรุงเทพกว่าจะไปถึง แต่เอาเหอะคิดว่าซะว่าสิ่งดี ๆ กำลังรออยู่ข้างหน้า และเรากำลังจะไปคว้ามันเอาไว้
อืม ขอบใจนะเพื่อนที่พูดให้กำลังใจ
เอาน่า อย่ากังวลไปเลย นายไม่ได้ไปคนเดียวซะหน่อย อีกอย่างที่กรุงเทพพี่อ้อมก็คอยรอรับพวกเราอยู่แล้ว ไม่ต้องห่วงหรอกว่าเราสองคนจะเป็นพวกบ้านนอกหลงกรุง
คิดแล้วก็เกรงใจพี่อ้อมเหมือนกันนะ ที่ต้องคอยมาจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้กับพวเรา
อย่าคิดมากเลยน่า เนี่ยพอพี่อ้อมรู้ข่าวว่าแกกำลังจะได้เป็นนายแบบนะ โอ้โหดีใจใหญ่ ผิดกับเราที่ยังไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรซักอย่าง
ใครว่าแกไม่ได้เรื่องได้ราวหล่ะ เนี่ยถ้าแกไม่ส่งรูปของเราไป เราก็คงไม่ได้มาถึงตรงนี้หรอก
งั้นก็หลับก่อนเหอะ เดี๋ยวใกล้ถึงแล้วเราจะปลุกแกเอง โอ๋มองดูเพื่อนด้วยความเป็นห่วง โอ๋เข้าใจว่าตอนนี้บีมคงรู้สึกตื่นเต้นและสับสนวุ่นวายใจ
บีม ตื่นได้แล้ว ใกล้ถึงแล้วเพื่อน โอ๋สะกิดบีมที่กำลังหลับไหลไปด้วยความอ่อนเพลีย
จะถึงแล้วเหรอ บีมงัวเงียพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่าง ภาพตึกรามบ้านช่องใหญ่โตรวมถึงรถรามากมายที่วิ่งผ่านไปมานั้น ทำเอาบีมซึ่งไม่เคยได้มากรุงเทพฯ มาก่อนถึงกับตื่นตาตื่นใจกับภาพที่ได้พบเห็น
โห กรุงเทพนี่เจริญจังเลยนะ ตึกรามบ้านช่องใหญ่โตจัง รถก็เยอะกว่าบ้านเรานะโอ๋
ใช่ซิ ใคร ๆ ก็พากันมาอยู่เมืองกรุง มาทำงานที่นี่กันหมด ดูอย่างแถวบ้านเราซิ มีแต่คนแก่และก็เด็ก ผู้คนพากันทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนเพื่อแสวงหาความศิวิไลซ์และเงินทอง ก็คงเหมือนอย่างกับพวกเราตอนนี้มั๊งที่กำลังวิ่งหาความศิวิไลซ์ในเมืองกรุง
จริงซินะ เราเองก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากคนพวกนั้น
เอาน่าเพื่อน คิดมากไปก็เท่านั้น เราก้าวมาแล้วนี่ จะถอยหลังกลับไปก็ใช่ที่ จริงมั้ย
รถโดยสารค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางการจราจรที่ค่อยข้างเบียดเสียดคับคั่งไปด้วยรถรานานาชนิด รถโดยสารค่อย ๆ คืบคลานแล่นมาจอดภายในสถานีขนส่งหมอชิต ศูนย์กลางที่ผู้คนมากมายทั่วสารทิศต่างหลั่งไหลเดินทางไปมาระหว่างกรุงเทพกับจังหวัดต่าง ๆ ทั่วประเทศไทย
บีมและโอ๋ สะพายกระเป๋าเป้พร้อมกับหิ้วข้าวของลงจากรถโดยสาร ทั้งสองคนพากันเดินมองซ้ายแลขวาด้วยไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนกันดี
แกโทรบอกพี่อ้อมแล้วใช่ป่ะ ว่าเราสองคนจะมาถึงที่นี่กันประมาณกี่โมง
เออบอกแล้ว แต่ไหงไม่เห็นเงาเจ๊อ้อมเลยหว่า เดี๋ยวลองโทรหาอีกทีก็ได้ โอ๋ควานหาเศษเหรียญในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับเดินไปที่ตู้โทรศัพท์เพื่อโทรหาพี่สาว แต่ไม่ทันจะกดหมายเลขโทรศัพท์ก็พอดีได้ยินเสียงเรียกชื่อโอ๋ดังมาแต่ไกล
โอ๋ บีม มาถึงกันแล้วเหรอเนี่ย โทษทีนะพอดีรถมันติด รอพี่กันนานหรือเปล่า
โห กำลังจะโทรไปหาเจ๊อยู่พอดี พวกเราเพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี้เอง
งั้นก็ดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นพี่ว่าเราเดินทางไปที่พักกันก่อนดีกว่า จะได้เอาข้าวของไปเก็บ เสร็จแล้วจะได้ออกไปหาอะไรกินกัน
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
รถแท็กซี่แล่นมาจอดหน้าอพาทเมนต์ใจกลางกรุงที่ค่อนข้างกลางเก่ากลางใหม่บีมและโอ๋ช่วยกันขนข้าวของลงจากรถและพากันเดินตามพี่อ้อมที่กำลังเดินนำไปที่ห้องพัก ระหว่างทางที่จะไปห้องพักนั้นโอ๋และบีมพากันมองซ้ายแลขวาดูโน้นดูนี่ตลอดทาง โดยเฉพาะสาว ๆ ที่เดินสวนทางกับพวกเค้าทำเอาโอ๋ถึงกับต้องมองเหลียวหลังเลยทีเดียว
สาว ๆ สวย ๆ เยอะดีเนอะว่าป่ะบีม
เยอะแบบนี้ก็เสร็จแกเลยซิโอ๋
ฮะแอ่ม ใครเสร็จใครกันแน่จ๊ะหนุ่ม ๆ จะบอกให้นะสาว ๆ แถวนี้เค้ามีแฟนกันหมดแล้วจ๊ะ อย่าไปยุ่งเชียวนะ เดี๋ยวจะหาว่าพี่ไม่เตือน โดยเฉพาะแกเจ้าโอ๋
โอ๋และบีมเดินมาเรื่อย ๆ จนถึงห้องของพี่อ้อมซึ่งอยู่ชั้น 3 ของอพาทเมนต์ หลังจากที่อ้อมไขประตูห้องแล้ว โอ๋และบีมจึงเอาข้าวของสัมภาระไปเก็บเข้าที่ที่อ้อมได้จัดเตรียมเอาไว้ให้
เป็นไงบ้าง ห้องพี่พออยู่กันได้มั้ย อาจจะคับแคบไปหน่อยนะ
แค่นี้ก็หรูแล้วหล่ะเจ๊ เฮ้ย ๆ บีมมีระเบียงห้องด้วยไปดูกันเหอะ
บีมและโอ๋พากันไปยืนตรงระเบียงห้อง ยืนมองวิวทิวทัศน์ที่เต็มไปด้วยตึกรามบ้านช่องมากมาย ผิดกับบ้านที่เชียงรายที่มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้และภูเขารายล้อม
ออกไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวมืดค่ำไปจะไม่สะดวก อีกอย่างเราสองคนจะได้รู้จักที่รู้จักทาง เวลาหิวจะได้ออกไปหาอะไรกินกันเองได้
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ยิ่งใกล้จะพลบค่ำผู้คนก็เริ่มหนาตามากยิ่งขึ้น คงเพราะต่างคนต่างเพิ่งกลับจากโรงเรียนบ้าง กลับจากที่ทำงานบ้าง เสียงรถรานานาชนิดแล่นกันขวักไขว่ไปหมด ทั้งสามคนพากันเดินไปตามฟุตบาทข้างทางเพื่อไปหาอะไรทานกันในยามเย็นเช่นนี้
จะกินก๋วยเตี๋ยวหรือกินข้าวกันหล่ะ
อะไรก็ได้พี่ กินได้หมดแหละ กินช้างทั้งตัวยังได้เลย
แกนี่ตระกละไม่มีเปลี่ยนเลยนะเจ้าโอ๋ งั้นกินร้านนี้ก็แล้วกัน อยากกินอะไรก็สั่งเลยนะ มีหมดแหละทั้งอาหารตามสั่ง ข้าวราดแกง ก๋วยเตี๋ยว สั่งเอาเองละกันนะ ร้านนี้รับประกันความอร่อย
บีมกินอะไรดีวะ น่ากินไปหมดเลยเนอะ โอ๋มองดูเมนูที่มีรายการอาหารหลากหลายอย่างจนเลือกไม่ถูกว่าจะกินอะไรดี
อืม เราเอากระเพราไก่ไข่ดาวละกัน เบสิกสุดแล้ว
งั้นเราเอาด้วยละกัน ง่ายดี สั่งเหมือนกันได้ไวดี แล้วเจ๊กินอะไรหละจะได้เดินไปสั่งให้ทีเดียว
พี่เอาผัดซีอิ๊วละกัน เดี๋ยวกินข้าวกันเสร็จแล้วจะได้ไปหาซื้อขนมไว้ไปกินกันบนห้อง เผื่อดึก ๆ หิวจะได้ไม่ต้องลงมาซื้ออีก
หลังจากที่ทั้งสามคนทานข้าวและหาซื้อของกินไว้ไปกินบนห้องเรียบร้อยแล้ว ทั้งสามคนจึงพากันเดินกลับไปที่ห้องพักเพื่อพักผ่อนหลังจากที่วันนี้ต้องเดินทางเหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งวัน
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
หลังจากที่บีมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนแล้ว บีมเดินออกมายืนสูดอากาศยามค่ำคืนตรงระเบียงห้อง สายลมเอื่อย ๆ พัดโชยมาปะทะใบหน้าทำให้บีมรู้สึกสดชื่นขึ้นมากเลยทีเดียว
เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ไปนอนกันเหอะบีม
ง่วงแล้วเหรอ โอ๋แกว่ามั้ยจะว่าไปบรรยากาศยามค่ำคืนของเมืองกรุง ท้องฟ้าที่นี่กับที่บ้านเรามันก็มีดวงดาวดวงจันทร์ไม่แตกต่างกัน เพียงแต่ภาพที่เราเห็นอยู่ตรงหน้าตอนนี้มันแปรเปลี่ยนจากป่าเขาบ้านเรากลายมาเป็นป่าคอนกรีตในเมืองกรุงแทน ไม่รู้ว่าเราสองคนจะต้องอยู่ป่าคอนกรีตนี้อีกนานแค่ไหนนะโอ๋ บีมพูดพร้อมกับทอดถอนใจด้วยความคิดถึงบ้าน
ก็ไม่รู้ซินะ ก็คงอยู่จนกว่าเราจะเจอสิ่งที่มันใช่สำหรับเราก็ได้มั๊ง อนาคตเราไม่รู้หรอกนะว่ามันจะเป็นยังไง รู้แต่ว่าวันนี้พรุ่งนี้เราจะต้องทำมันให้ดีที่สุด ไปนอนกันเหอะ พรุ่งนี้ยังมีเรื่องที่จะต้องทำกันอีกเยอะ โอ๋เอามือโอบไหล่บีมพร้อมกับพากันเดินเข้าห้องไปนอนเพื่อที่พรุ่งนี้จะได้เตรียมตัวผจญภัยกับสิ่งใหม่ ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้น
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*
อ่านตอนที่ -->
1 |
2 |
3 |
4 |
5 |
|
