พระอาทิตย์เริ่มลาลับจากขอบฟ้า พระจันทร์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาทำงานบนท้องฟ้าที่เริ่มมืดสลัวอีกครั้ง รวมถึงดวงดาวที่ทอแสงระยิบระยับส่องประกายพราวพร่างทั่วท้องฟ้า เสียงรถมอเตอร์ไซด์ค่อย ๆ ดังเข้ามาใกล้บริเวณบ้าน และเมื่อเสียงรถเครื่องดับลงก็พลันได้ยินเสียงหัวเราะ สนุกสนานเข้ามาแทนที่

“เป็นไง อิ่มมั้ยเพื่อน ไม่อิ่มบอกได้นะเว่ย”

“อิ่มจนพุงจะแตกอยู่แล้ว เข้าไปในบ้านก่อนซิ”

“อยู่แล้วเพื่อน ไม่ชวนก็เข้าอยู่แล้วหละ”

บีมและโอ๋ต่างพากันนั่งผึ่งพุงบนม้านั่งอย่างสบายอารมณ์ ทันใดนั้นสายตาของบีมก็เหลือบไปเห็นนิตยสารที่โอ๋เอามาให้ บีมจึงหยิบนิตยสารขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง บีมเปิดดูไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสายตาของบีมมาหยุดอยู่ตรงหน้าที่มีสาวน้อยหน้าใสใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยลักยิ้มที่มองกี่ทีก็ดูมีเสน่ห์ยั่วยวนใจ ทำให้บีมอดที่เอ่ยปากชมในความน่ารักของสาวน้อยคนนี้ไม่ได้

“นางแบบน่ารักดีนะ หรือแกว่าไงโอ๋”

“น่ารักดิ น่ารักมากถึงมากที่สุด เนี่ยน้องน้ำหวานสุดฮอตเลยนะเว่ย”

“น้ำหวานไหนวะ ไม่เห็นจะรู้จัก”

“แกนี่เชยเป็นบ้าเลยวะ น้ำหวานหน่ะขึ้นชื่อในความน่ารัก เซ็กซี่ และเธอก็ดังมากในหมู่พวกเราชาวหญิงรักหญิง”

“น่ารักแบบนี้คงมีแฟนแล้วแน่เลย ดูดิทอมที่เป็นนายแบบในภาพก็ดูหล่อเท่ห์ เหมาะสมกันดีนะ”

“เอาน่า แกเชื่อเราดิ ซักวันคนที่ได้ถ่ายรูปเคียงข้างกับน้ำหวาน บางทีวันนั้นอาจจะเป็นแกก็ได้นะเพื่อน”

“บ้า ฝันไปใหญ่ไปโตแล้วนะเว่ย ยังไงก็คงไม่ใช่เราหรอก แกดูสารรูปเราซะก่อน เซอร์ ๆ แบบนี้ ใครเค้าจะเอาไปถ่ายแบบ”

“เฮ้ย มั่นใจในตัวเองหน่อยดิ แต่ยังไงซะ เราก็มั่นใจในสายตาของตัวเราเองนะว่าแกเนี่ยยังไงก็ต้องได้เป็นนายแบบแน่นอนอยู่แล้ว”

“เออ ๆ แล้วจะคอยดูละกัน พ่อหมอดูหมอเดา”

แสงไฟสลัว ๆ บนหัวเตียงพอจะส่องให้มองเห็นภาพในนิตยสารได้อยู่พอรำไร บีมมองดูภาพสาวน้อยที่ส่งยิ้มหวานมาให้ จนบีมไม่อาจอดใจที่จะส่งยิ้มหวานตอบกลับไปเช่นกัน

“น่ารักแบบนี้ จะมีแฟนหรือยังน๊า หวังว่าซักวันเราคงมีโอกาสได้เจอกันนะ“ บีมหลับตาพริ้มพร้อมกับหนังสือที่เปิดกางหน้าที่มีภาพของน้ำหวานสาวน้อยในฝันของบีม

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ภายในออฟฟิศนิตยสาร TD-Style จดหมายหลายฉบับถูกนำมากองรวมกันไว้ บนโต๊ะของจอย ซึ่งจอยเองมีหน้าที่คัดเลือกนายแบบนางแบบหน้าใหม่ที่จะมาถ่ายแบบกับทางนิตยสาร จดหมายหลายฉบับถูกแกะเปิดซองออกมาฉบับแล้วฉบับเล่า จอยรวบรวมรูปถ่ายพร้อมประวัติของแต่ละคนแยกรวมกันไว้ในแฟ้มเพื่อนำไปให้พี่อรบรรณาธิการนิตยสารพิจารณาคัดเลือกอีกครั้ง

“ว่าไงจอยเรียบร้อยดีมั้ย คนสมัครกันมาเยอะหรือเปล่าหละ”

“ก็ได้ผลตอบรับดีทีเดียวคะ คนสมัครกันมาเยอะเหมือนกัน หน้าตาดี ๆ ทั้งนั้นเลย จอยนั่งคัดเลือกเองยังหนักใจเลยคะเนี่ย”

“นี่ก็หมดเขตรับสมัครแล้วซินะ ไหนเอาแฟ้มประวัติผู้สมัครมาให้พี่ดูหน่อยซิ”

“นี่คะพี่อร”

“อืม แต่ละคนนี่ดูดีใช้ได้เลยนะ แต่บางคนก็ยังขาดจุดเด่นจุดขายที่น่าสนใจ แต่เอ๊ะ คนนี้ก็ดูน่าสนใจเหมือนกันนะหรือว่าไงจอย ถึงจะแต่งตัวดูธรรมดาไปซักหน่อย แต่พี่ว่านะถ้าเราเอามาขัดเกลาซะใหม่ก็คงดูดีใช้ได้เลยหละ”

“ค่ะ พี่อรว่าไงจอยก็ว่าอย่างงั้นแหละคะ แล้วพี่อรจะเรียกตัวมาเทสต์หน้ากล้องกี่คนคะเนี่ย”

“อืม คงคัดให้เหลือสาวหล่อซัก 5 คน ส่วนสาวสวยก็ซัก 5 คนก็แล้วกัน”

“จอยชักตื่นเต้นแล้วซิคะเนี่ย อยากเห็นตัวจริงของผู้สมัครที่เข้ารอบไว ๆ จัง”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

เสียงเอะอะโหวกเหวกโวยวาย รวมถึงเสียงเคาะประตูดังระรัวจนทำให้บีมไม่อาจจะข่มตาหลับต่อไปได้

“เฮ้ย บีม ตื่นได้แล้วโว๊ย จะเที่ยงแล้ว” โอ๋ตะโกนร้องเรียกบีมพร้อมกับเคาะประตูรัวเป็นจังหวะกลอง

“อะไรเนี่ย แกจะบ้าหรือไง คนจะหลับจะนอน” บีมงัวเงียพร้อมกับลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูห้องให้กับโอ๋ก่อนที่ประตูห้องนอนจะพังซะก่อน

“นี่ ๆ แกมัวแต่นอนอยู่ได้ ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย”

“รู้เรื่องอะไรหละเนี่ย มีเรื่องอะไรกันวะ ถึงได้ตื่นเต้นมากมายขนาดนี้เนี่ย”

“ก็นี่ไง เบิ่งตาของแกเอาไว้เพื่อน จดหมายเว่ยจดหมาย”

“จดหมายใครอ่ะ สาว ๆ ส่งมาให้แกหรือไง ถึงได้ดีใจนักหนาเนี่ย”

“จะบ้าหรือไง จดหมายตอบรับจากทางนิตยสารไงเพื่อน โอกาสทองลอยมากองตรงหน้าแล้ว”

“หา อะไรนะ แกพูดใหม่อีกทีซิ”

“แกฟังให้ดีนะเพื่อน ตอนนี้แกมีโอกาสได้เป็นนายแบบแล้วนะเว่ย”

“นี่ นี่เราไม่ได้ฝันไปใช่ป่ะเนี่ย”

“เออดิ ถ้าแกฝันไป เราก็คงจะเพี้ยนไปแล้วหล่ะ ฮ่า ๆ วู้ ๆ ดีใจจังเลยเว่ย” โอ๋กระโดดโลดเต้นดีใจกับโอกาสทองที่เพื่อนได้รับ ผิดกับบีมที่ยังนั่งงงงันกับสิ่งใหม่ ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นกับตัวบีมเอง

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

โอ๋ตัดสินใจไปเป็นเพื่อนบีมที่กรุงเทพฯ เพราะโอ๋เองก็มีส่วนที่จะต้องรับผิดชอบในสิ่งที่โอ๋ได้ยัดเยียดโอกาสทองให้กับเพื่อน โดยที่เพื่อนไม่ทันได้ตั้งตัว

“เฮ้ย บีมแกเก็บเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นครบแล้วใช่ป่ะ”

“อืม คงไม่ลืมอะไรแล้วมั๊ง” บีมรูดซิปกระเป๋าเดินทางพร้อมกับสำรวจข้าวของที่จะเอาติดตัวไปด้วย

“ขาดเหลืออะไร ไว้ไปหาเอาดาบหน้าละกัน งั้นเรารีบไปกันเหอะ เดี๋ยวจะไปไม่ทันรถโดยสารเที่ยวแรก”

“เฮ้อ คิดแล้วก็ใจแป่วเหมือนกันนะ ไม่เคยจากบ้านเกิดเมืองนอนไปไหนซักที”

“อย่าคิดมากซิ ไม่ได้ไปตายนะเว่ย แต่ไปเพื่ออนาคตของแกเอง เราเองก็พร้อมจะอยู่เคียงข้างแกเสมอ แกไม่ต้องกลัวหรอกนะ”

“เออ ขอบใจนะที่แกไม่ทิ้งให้เราไปลำพังคนเดียว ไม่งั้นเราคงไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน”

“ได้ไงวะ เพื่อนกันไม่ทิ้งกันอยู่แล้ว” โอ๋ช่วยบีมถือกระเป๋าเดินทางและข้าวของเพื่อเตรียมพร้อมที่จะผจญภัยกับสิ่งใหม่ ๆ ที่กำลังจะเข้ามาในชีวิต