เสียงดนตรีจังหวะเร้าใจเปิดดังกระหึ่มภายในงานเปิดตัวนิตยสารสไตล์หญิงรักหญิงในนามของนิตยสารที่มีชื่อว่า TD-Style บรรยากาศภายในงานต่างก็คับคั่งไปด้วยผู้คนมากมายที่สนใจในงานเปิดตัวครั้งนี้ รวมทั้งทางนิตยสารเองก็ได้จัดให้มีการเดินแบบ ซึ่งก็มีนายแบบนางแบบสาวหล่อสาวสวยมากมายที่เต็มใจมาช่วยเดินแบบในงานครั้งนี้เป็นจำนวนมาก

“ยินดีด้วยนะคะพี่อร ที่งานเปิดตัวครั้งนี้ออกมาดีเกินคาด”

“จ๊ะจอย พี่เองก็ไม่คิดว่าคนจะตอบรับเราดีขนาดนี้ นี่พี่ก็กะว่าจะเปิดรับสมัครนายแบบนางแบบหน้าใหม่มาโปรโมตนิตยสารของเรา จอยว่าไอเดียนี้เข้าท่าดีมั้ยหละ”

“ก็ดีนะพี่ บางทีเราอาจจะเจอเพชรที่รอการเจียระไนมาประดับวงการของเราเพิ่มขึ้นก็ได้”

“ถ้างั้นก็ดี จอยจัดการประชาสัมพันธ์ลงในนิตยสารของเราเลยนะ เปิดรับสมัครนายแบบนางแบบหน้าใหม่ ให้ส่งรูปถ่ายพร้อมกับประวัติแนบมา แล้วเราจะเรียกตัวมาคัดเลือกกันอีกทีนึง”

“ค่ะ พี่อร จอยจะรีบจัดการให้เร็วที่สุดเลยคะ”

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ท่ามกลางสายลมที่พัดโชยเอื่อย ๆ บรรยากาศโดยรอบอบอวลไปด้วยกลิ่นไอของดอกไม้ป่า ขุนเขาที่รายล้อมโดยรอบทำให้รู้สึกสดชื่นกับกลิ่นไอที่ธรรมชาติได้ปรุงแต่งขึ้นมาซึ่งยากจะหาสิ่งใดมาเปรียบได้

“เฮ้ย บีม เป็นไงมั้ง มัวยืนทอดอาลัยถึงใครกันวะ” โอ๋ สาวหล่อเพื่อนสนิทของบีมร้องทักทายมาแต่ไกล

“ถึงแกมั๊งเพื่อน แล้วลมอะไรพัดแกมาถึงนี่ได้หละเนี่ย”

“ก็ลมคิดถึงแกไง เอ้านี่ อยู่ในป่าในเขา แกคงไม่ค่อยได้อ่านข่าวสารอะไรมากซินะ เราเอานิตยสารออกใหม่ล่าสุดมาให้แกอ่าน”

“เอามาให้อ่านทำไม น่าเบื่อจะตายไป แกก็รู้ว่าเราไม่ชอบอ่านหนังสือพวกนี้” บีมมองดูนิตยสารที่โอ๋ยื่นให้อย่างเซ็ง ๆ

“เฮ้ย แต่นิตยสารเล่มนี้พิเศษนะเว่ย ลองเปิดอ่านดูก่อนแล้วค่อยพูดว่าไม่ชอบ”

“พิเศษยังไงวะ ไหนลองดูหน่อยซิว่ามันพิเศษขนาดไหน” บีมหยิบนิตยสารที่โอ๋คะยั้นคะยอขึ้นมาเปิดดูอย่างเสียมิได้

“เฮ้ย นี่มันนิตยสารสไตล์ทอมดี้นี่หว่า แกเอามาจากไหนวะเนี่ย”

“นั่นไง ว่าแล้ว ว่าแกต้องชอบ นิตยสารแบบนี้หาอ่านได้ง่าย ๆ ซะที่ไหน”

“เออ ๆ ขอบใจนะ แล้วมันพึ่งวางขายหรือไงวะโอ๋”

“อืม ใช่ พึ่งเปิดตัวได้ไม่กี่วันมานี่เอง นี่แกลองอ่านคอลัมน์หน้าสุดท้ายซิ”

“ทำไมอ่ะ มันมีอะไรเหรอ”

“เอาน่าอย่าพึ่งถาม เปิดดูก่อนแล้วค่อยถาม”

“ประกาศรับสมัครนายแบบนางแบบหน้าใหม่ไฟแรง ส่งรูปถ่ายพร้อมประวัติของท่านมาได้ตามที่อยู่ที่ทางนิตยสารระบุไว้ แล้วไงหละโอ๋ มันแปลกตรงไหนเนี่ย”

“แกกับเราเป็นเพื่อนรักกันมานานแล้วใช่ป่ะ”

“อืมใช่ แกถามทำไมเหรอวะโอ๋”

“ก็คือว่า แกเนี่ยหน้าตาดีกว่าเรา ถึงจะไม่หล่อขาวตี๋เหมือนคนกรุงเค้า แต่แกเนี่ยถ้าจับแต่งตัวดี ๆ ก็ราศีจับเอาการอยู่ เราก็เลยส่งรูปถ่ายของแกพร้อมประวัติของแกไปให้กับทางนิตยสาร แกคงไม่ว่าอะไรนะเพื่อน”

“หา อะไรนะ แกพูดใหม่อีกทีซิ”

“แหะ ๆ แกอย่าพึ่งโวยวายซิ ก็เรามีแกเป็นเพื่อนรักอยู่คนเดียว เราก็แค่อยากเห็นแกได้ดี อยากจะมีเพื่อนเป็นนายแบบกับเค้ามั้งนะซิ เอาน่าได้ไม่ได้ยังไงก็ไม่เสียหายหรอก นี่ก็รอทางนิตยสารเค้าตอบรับมาอย่างเดียว แกอย่าโกรธเราเลยนะเพื่อน”

“เออ ๆ ดีนะ ตัดสินใจแทนทุกอย่าง ทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากันก่อนหละ”

“นะเพื่อนรัก ให้อภัยข้าน้อยเถิด ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยสมควรตายยิ่งนัก”

“มันน่านักเชียวแกเนี่ย นี่ถ้าไม่เห็นว่าแกเป็นเพื่อนนะ แกโดนเตะโด่งออกนอกบ้านไปนานแล้ว”

“ไม่โกรธเราแล้วใช่มั้ยเพื่อน ดีใจจัง นี่ซิถึงจะเรียกว่าเพื่อนรัก” โอ๋พูดพร้อมกับเอามือกอดคอบีมอย่างดีใจ

“ยังโว๊ย ยังไม่หายโกรธ แกต้องเลี้ยงข้าวเป็นการปลอบขวัญเราก่อน เราถึงจะหายโกรธแก”

“โอเช ได้อยู่แล้ว เรื่องแค่นี้สบายมาก แกไปแต่งตัวซิ เดี๋ยวเราสองคนจะได้ไปโฉบในตัวเมืองกัน”

“เออ ๆ งั้นนั่งรอก่อนละกัน เดี๋ยวเราไปแต่งตัวก่อน”

โอ๋หยิบนิตยสาร TD-Style ขึ้นมาเปิดดูพร้อมกับวาดฝันเอาไว้ว่าภาพนายแบบที่แต่งตัวทันสมัยพร้อมกับเก๊กท่าสุดเท่ห์นั้น สักวันภาพในนั้นจะกลายเป็นเพื่อนรักของเค้าเอง