นิทราเริ่มคุ้นเคยกับตอนเช้าเมื่อมาถึงออฟฟิศ รอยยิ้มและคำพูดทักทายพร้อมกาแฟรสกลมกล่อมที่ละออง ชงให้ เป็นความคุ้นเคยที่กลายมาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอ

          นิทราบอกตัวเองว่าไม่ได้เข้าข้างหรือคิดไปเองกับท่าทีที่ละอองแสดงออกต่อเธอ บางครั้งบางคราวที่เธอนึกสนุกอยากจะแกล้งละอองเล่น ละอองจะเขินอาย หน้าแดง ทำอะไรไม่ถูก ท่าทีอย่างนี้ กริยาอย่างนี้ นิทราเคยเห็นก็แต่หญิงสาวเขินอายชายหนุ่มเท่านั้นนี่นา เอ๊..กริยาแบบนี้...เคยเห็นที่ไหนนะ…อืมม..ม..
          " ใช่แล้ว.." นิทราดีดนิ้วเปาะ
          " พิสมัยก็เคยเป็นแบบนี้มาก่อน "
          นิทราอมยิ้ม เมื่อนึกไปถึงเมื่อครั้งที่ตัวเองกับพิสมัย ต่างก็รู้สึกว่าคลื่นหัวใจจูนกันได้อย่างลงตัวพอดี

          นิทราไม่อยากตีความเข้าข้างตัวเอง อีกอย่างเธอเองมีความเชื่อว่าผู้หญิงน้อยคนที่จะมองเห็นความสุขของ การเลือกเดินทางสายนี้ เธอจึงคิดว่าตัวเองโชคดีกว่าใครหลายๆคน ที่พิสมัยมองเห็นอะไรบางอย่างในตัวเธอในขณะ ที่ผู้หญิงคนอื่นมองไม่เห็น
          " พี่นิทไม่รู้จริงๆ เหรอคะ ว่าอองรู้สึกอย่างไรกับพี่ " ละอองย้อนถามนิทราในตอนเย็นวันหนึ่งก่อนเลิกงาน
          " ตอบคำถามพี่ก่อนซิออง "
          " แล้วถ้าอองจะถามพี่คืนว่า พี่รู้สึกอย่างไรกับอองหละคะ พี่นิทจะตอบว่าไง "
          นิทราอึ้ง นึกไม่ถึงว่าจะถูกถามด้วยประโยคคำถามของตัวเอง
          " พี่โทรไปตอบคำถามคืนนี้ดีกว่านะ "

          นิทราเลี่ยงไม่ตอบคำถามตอนนั้น เพราะนิทราเองก็ไม่แน่ใจตัวเองเหมือนกัน ว่านอกเหนือจากความรู้สึกที่เอ็นดูเด็กสาวที่อยู่เบื้องหน้าอย่างน้องนุ่งแล้ว ยังมีความรู้สึกอื่นที่แอบแฝงซ่อนเร้นปะปนไปกับความรู้สึกนั้นอีกหรือไม่ นิทรายอมรับว่าสายตาที่เธอเคยมีไว้เพื่อมองพิสมัยอย่างเปี่ยมรักนั้น อา..บัดนี้ มีเงาของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งซ้อนทับภาพของพิสมัยขึ้นมาลางๆ

          นิทราไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าภาพซ้อนนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด ก่อนจะยกหูโทรศัพท์ไปตอบคำถามของละออง นิทราพยายามนึกหาคำพูด แต่จนแล้วจนรอดก็คิดหาคำพูดที่พอจะเป็นเหตุเป็นผลไม่ได้หรือหาคำพูดที่เหมาะๆ ไม่มี
          " แล้วทำไมต้องโทรหาละอองคืนนี้ด้วยนะ? " นิทราถามตัวเอง แต่แล้วก็สรุปง่ายๆ ว่า
          " ไม่รู้สิ..ถ้าไม่โทรก็กลัวเด็กสาวจะงอนป่อง พลานไม่ยอมมองหน้าขึ้นมาเฉยๆ เดี๋ยวไม่มีใครให้แกล้งเล่น "

          นั่นไม่ใช่ประเด็นหลักที่นิทราอยากจะคุยกับเด็กสาวในคืนนี้ คำพูดและการกระทำของเด็กสาวที่ผ่านมาต่าง หาก ทำให้นิทราอยู่ไม่สุข จนอยากจะพิสูจน์ข้อกังขาด้วยตัวเองขึ้นมา

          น้ำเสียงที่ตื่นเต้นดีใจของเด็กสาวเมื่อรู้ว่าเป็นเธอเองที่โทรไป ก็สร้างความรู้สึกให้เธอเองไม่น้อยเหมืนกัน
          " ตอบคำถามพี่ได้รึยังจ๊ะ…สาวน้อย " นิทรากรอกเสียงไปตามสาย
          " พี่นิทไม่รู้จริงๆ หรือว่าแกล้งไม่รู้กันแน่คะ "
          นิทราสั่นหน้า พร้อมกับตอบว่า
          " หึ..ไม่รู้จริงๆ จ่ะ "
          " คือ…อองรู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ แต่อองก็…. " ละอองเงียบไปขณะหนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจตัวเอง
          " ออง…ออง…รักพี่นิทค่ะ "
          " แล้วพี่นิทล่ะคะ " ละอองย้อนถาม

          เอาแล้วซิ…คำถามง่ายๆ แต่ไม่รู้จะตอบยังไง ไม่อยากตอบแต่กลับอยากได้ยินเสียงใสๆ และความรู้สึกของ เด็กสาวที่มีต่อตัวเอง นิทรามีอาการติดอ่างขึ้นมาอย่างทันตาเห็น
          " เอ้อ..อือ..คือ..พี่เองนะ..ไม่รู้สิ บอกไม่ถูก รู้สึกดีนะ " นิทราอ้อมแอ้มบอกไป รู้สึกไม่ชอบใจกับคำตอบเมื่อ ครู่ รู้สึกมันไม่ตรงกับใจยังไงไม่รู้ แล้วอะไรล่ะ ที่ทำให้นิทราตอบคำถามของเด็กสาวไม่ตรงกับความรู้สึกของตัวเองขณะนั้น
          " นั่นสิ..อะไร… " นิทราเฝ้าถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมา " ความถูกต้องและสิ่งที่ควรทำไงล่ะนิทรา " เสียงเล็กๆ เสียงหนึ่งผุดขึ้นในใจเธอ

          ใช่แล้ว…ความถูกต้อง.. นิทราอยากบอกถึงความรู้สึกที่แฝงเร้นซ่อนลึกภายในใจของเธอให้เด็กสาวได้รับรู้เหลือเกิน ว่าเธอเองต้องใช้ความพยายามในการหักห้ามใจเพียงไร เพื่อไม่ให้ทำอะไรตามที่หัวใจเรียกร้อง นิทรายังมีพิสมัยที่แสนดีอยู่อีกคน แล้วนิทราจะเปิดเผยความรู้สึกของตัวเองให้เด็กสาวรู้ได้อย่างไร นิทรารู้สึกเจ็บแปล๊บๆ ที่ใจ เมื่อต้องข่มความรู้สึกให้แต่ละคำพูดที่ผ่านริมฝีปากของเธอไปนั้น กระทบกระเทือนใจของเด็กสาวให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้
          " พี่อยากให้เราเป็นเหมือนเรือกับประภาคารตลอดไปจ่ะ " นิทราบอก
          " เรือกับประภาคาร…ที่ได้แต่เฝ้ามองกันและกันอยู่ไกลๆ ใช่มั้ยคะ " ละอองพูดเสียงเครือ
          " ใช่จ๊ะ..สาวน้อย " เธอตอบ น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น

          นิทราอยากให้เรือลำนี้ได้ล่วงรู้ลึกไปกว่านั้นเหลือเกินว่า ประภาคารอย่างเธอจะคอยเอาใจช่วยให้เรือได้มาถึงฝั่งอย่างปลอดภัย
          …หากมีอะไรมากระทบ ไม่ว่าจะเป็นคลื่นลม มรสุมน้อยใหญ่ ถ้าเรือหันหน้ามาที่ประภาคาร…
        …แล้วมองดูให้ดี…มองให้ลึก…
        …มองเข้าไปให้ถึงชีวิต และจิตใจของประภาคารซิ…
        …เห็นไหม?..ตอนที่เรือโคลงไปเคลงมา...
        …ประภาคารเอาใจช่วยแทบจะหยุดหายใจเลยนะ…