เรื่องสั้นหญิงรักหญิงเรื่อง : "เพื่อน...."
เขียนโดย : รติกา
"แจง...คราวหน้า แจง อย่าทำอีกนะ แจงทำแบบนี้มันไม่ดีเลย รู้มั้ย"
หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งยืนตรงหน้าเตียงพยาบาลกล่าวกับเพื่อนเธอ ซึ่งยังมีสติรางเลือนอยู่
"หือ..อะไรนะ..ริน...ว่าไงนะ "
"คราวหน้าแจง อย่ากินยาตายอีกนะ" รินกล่าวย้ำ แล้วจึงทรุดตัวนั่งเงียบๆ ข้างเตียง
ริน....เป็นเพื่อนสนิทมากถึงมากที่สุดของแจง รินไม่เคยชอบ หรือเห็นด้วยกับการกระทำของแจงเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเรียน อนาคต หรือว่าเรื่องความรัก แต่รินไม่เคยค้านแจงได้สักเรื่อง เพราะเมื่อไหร่ที่คุยถึงเรื่องพวกนี้ แจงจะยกเอาเหตุผลร้อยพันมาอ้าง สนับสนุนความคิดตัวเองได้สาระพัด แจงเป็นคนสวย น่ารัก ขี้อ้อน จนบางทีรินไม่อยากจะค้านให้แจงโกรธ จนต้องเลยตามเลยไปหลายครั้ง ด้วยความสวยและน่ารักของแจงนี่เอง ทำให้แจงมีคนมาชอบมารัก หลายต่อหลายคน แต่ที่แจงตกลงปลงใจจริงจัง คือ แต๊ก และ พี่จิว เหตุผลที่แจงเลือกสองคนนี้ (เหตุผลข้างๆ คูๆ) ก็คือ แต๊ก หล่อ น่ารัก เอาใจเก่ง ส่วนพี่จิว ถึงจะมีอายุมากไปหน่อย แต่มีฐานะมั่นคง (รวย) และจริงจังกับแจง รินก็ไม่กล้าค้านอีกตามเคย ได้แต่สังเกตการณ์อยู่ห่างๆ บางทีก็ช่วยสับรางให้แจงอีกเสียนี่... แจงมักจะทำตัวสบายๆ ไม่แยแสสนใจ ในสิ่งต่างๆ รอบตัว การเรียนแจงก็พอถูไถไปได้ คิดจะเรียนก็เรียน คิดจะโดดก็โดดถึงเวลาสอบ เมื่อไหร่ รินก็มักจะใจอ่อนกับคำพูดออดอ้อนและสายตาวิงวอนของแจงอยู่เสมอ ต้องคอยยื่นกระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อยให้แจง เวลาที่อาจารย์เผลอ จนกลายเป็นเรื่องธรรมดาไปซะแล้ว เพื่อนๆ ในห้องต่างเอือมระอากับแจงกันทุกคน แต่จะให้รินทำไงได้ พอเห็นแววตาเศร้าคู่นั้นเมื่อไหร่แล้วใจแป้วทุกทีสิน่า....
เมื่อถึงเทอมสุดท้ายของการเรียน ทุกคนต่างขวนขวายหางานทำ หรือไม่ก็เรียนต่อ รินเองก็ได้งานทำที่บริษัทแห่งหนึ่ง ด้วยความสามารถระดับริน สามารถหางานได้ไม่ยาก ส่วนแจง
"แจงไม่หางานทำหรอก ไม่เรียนด้วย ขี้เกียจ นี่พี่จิวบอกกับแจงว่าถ้าแจงจบปุ๊บ พี่เขาจะ เปิดร้านเบอเกอรี่ให้แจงขาย แจงเองก็ชอบนะ รินว่าไงล่ะ"
"รินไม่ว่าไงหรอก ก็ดีเหมือนกัน แจงไม่ต้องหางานให้เหนื่อย เหมือนเพื่อนคนอื่นๆ บางคนยังหากันไม่ได้เลย แต่ว่าแจงแน่ใจนะ ว่าพี่จิวเขาไม่ได้พูดเล่น"
รินรู้สึกเป็นห่วงเพื่อน กลัวจะโดนพี่จิวหลอกให้แจงดีใจเก้อ
"ไม่หรอก พี่จิวสัญญากับแจงไว้แล้ว ไม่โกหกกันหรอกน่า ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ ริน"
แจงตอบพลางเอาหูฟังเซาว์อะเบาท์ ครอบหู เปิดเพลงซะดังลั่น เป็นการจบการสนทนาเอาดื้อๆ ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องอนาคตกัน รินส่ายหน้าเบาๆ พร้อมลุกเดินออกไปจากห้องนอนของแจง ก่อนจะปิดประตูห้อง รินหันกลับมามองแจงอีกครั้ง ตั้งใจจะถามอะไรบางอย่าง แต่พอเห็นใบหน้าที่สวยซึ้งของแจงกำลังฮัมเพลง อย่างมีความสุข รินก็ไม่กล้าที่จะทำลายความสุขนี้ของแจง ต้องถอนหายใจไม่ถามคำถามนี้ออกไป ปิดประตูแล้วเดินกลับห้องไปอย่างเงียบๆ....
"แจง แน่ใจแล้วเหรอ ว่าจะอยู่กับพี่จิว"
รินถามเพื่อนด้วยความห่วงใยในงานเลี้ยงอำลาเพื่อนๆ ในวันจบการศึกษา
"อือ พี่จิวเขาเซ้งร้าน ไว้ให้แล้วน่ะ คงต้องไปดูหน่อย เพราะแจงก็ไม่รู้จะทำอะไรดี"
แจงพูดพร้อมกับจิบไวน์ที่เลี้ยงในงานจนหน้าแจงแดงเรื่อๆ เพิ่มเสน่ห์ให้แจงขึ้นอีก
"แล้ว...แต๊กล่ะ" ในที่สุด รินก็ถามไปจนได้ แจงสะดุ้งนิดๆ กับคำถามนี้
"บอกไปแล้วล่ะ เคลียร์กันเรียบร้อยแล้ว ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอก"
เอาอีกแล้ว ประโยคนี้ ประโยคประจำตัวแจงเขาล่ะ
"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"
รินรู้สึกเป็นห่วงจริงๆ สิ เพราะรินรู้ใจเพื่อนว่าแจงออกจะรัก ผูกพันธ์กับแต๊กมากกว่าใครๆ แต่เป็นเพราะแต๊กไม่มีหลักประกันอันมั่นคงให้กับแจง แจงถึงได้เลือกพี่จิว (เหตุผลของแจงอีกแล้ว) รินก็ค้านไม่ได้อีกตามเคย รินทำงานที่บริษัทได้สองเดือนกว่าๆ ส่วนแจงก็อยู่กับพี่จิวได้สองเดือนเหมือนกัน พักนี้รินกับแจงไม่ได้ติดต่อกัน แต่ก็ได้ยินข่าวแว่วๆ มาว่า ร้านของแจงกำลังไปได้ดี พรุ่งนี้เป็นวันหยุด รินกะจะไปเซอร์ไพรส์แจงถึงที่ร้านสักหน่อย แต่ความคิดต้องสะดุดลงกับเสียงโทรศัพท์ในสำนักงาน
"ฮัลโหลๆๆ รินเหรอ นี่พี่จิวนะ มาโรงพยาบาล......ด่วนเลยนะ แจงกินยาฆ่าตัวตาย เร็วๆ นะ"
รินถือหูโทรศัพท์ค้าง อึ้งไปพักใหญ่ จนเพื่อน ร่วมงานต้องเรียกชื่อหลายครั้ง กว่าจะรู้สึกตัว รินรีบลุกพรวดพราด ขอโทษขอโพยเพื่อน แล้วรีบวิ่งโบกรถแท๊กซี่ไปโรงพยาบาล... ทันทีที่ถึงโรงพยาบาล พี่จิวกำลังเดินไปเดินมา อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน...
"พี่จิว แจงล่ะ เป็นไงมั่ง พี่ ตอบสิ"
พี่จิวบอกให้รินใจเย็น แจงอยู๋ในห้องฉุกเฉิน ถึงมือหมอแล้วกำลังล้างท้องอยู่ รินถามสาเหตุที่แจงฆ่าตัวตาย พี่จิวตอบไปร้องไห้ไป
"ริน รู้หรือเปล่า แจงมีคนใหม่ พอพี่คาดคั้นว่าเป็นใคร แจงก็ไม่ยอมบอก"
"ริน รู้มั้ย พี่ทนไม่ได้ที่แจงทำแบบนี้ พี่รักแจงคนเดียว ทุ่มเทให้แจงทุกอย่าง แต่แจงเขาก็ทำกับพี่ได้ พี่เลยยื่นคำขาดให้แจงเลิกติดต่อกับหมอนั่น แจงก็ได้แต่อ้ำๆ อึ้งๆ พี่เลยขอเลิกกับแจง แจงก็ไม่ยอมท่าเดียว บอกว่ารักพี่ แล้วทำไม ทำไมแจงยังทำกับพี่แบบนี้ ริน พี่ ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว พี่เลยออกไปกินเหล้ากับเพื่อน อยากให้แจงคิดเรื่องเราให้ดี กลับบ้านมาอีกที ก็เป็นแจงนอนอยู่พื้นห้อง พี่ไม่รู้ พี่ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้"
พี่จิวเล่าไป สะอื้นไป รินเห็นแล้วก็นึกสงสารเหลือเกิน ไม่ต้องเดาก็พอรู้ว่าคนใหม่ของแจงที่พี่จิวเล่าคือใคร นายแต๊กแหง๋มๆ เฮ้อ ยายแจงนะยายแจง ทำเรื่องยุ่งยากขึ้นมาแล้วจริงๆ สิ ให้ตายเถอะ ไฟป้ายที่หน้าห้องฉุกเฉินดับลง พอหมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน พี่จิวรีบเข้าไปถามอาการของแจง
"คนป่วยไม่เป็นไรแล้วครับ พ้นขีดอันตรายแล้ว พักสักอาทิตย์ก็ดีขึ้นครับ แต่ว่าหมอจิตเวชจะคอยมาตรวจดูอาการทางจิตอีกที ว่าคนป่วย มีอาการทางจิตหรือเปล่า ไม่ครับ ไม่ได้หมายความว่าคนป่วยจะเป็นโรคจิตนะครับ เพียงแต่เราอยากให้แน่ใจว่าเมื่อคนป่วย เมื่อออกจากโรงพยาบาล ไปแล้ว คนป่วยจะไม่คิดฆ่าตัวตายอีกน่ะครับ มันเป็นข้อปฏิบัติน่ะครับ ไม่มีอะไรมาก ขอตัวก่อนนะครับ"
ตอนนี้แจงได้ย้ายมายังห้องพิเศษ ที่ทางโรงพยาบาลจัดไว้ให้ พี่จิวไม่ยอมเข้าห้องเยี่ยม รินถามด้วยความแปลกใจ
"ไม่ละริน พี่ทำใจไม่ได้ แจงเขาเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิม พี่ทนไม่ได้ พี่ยอมรับไม่ได้ที่แจงมีคนอื่น รินช่วยบอกเขาหน่อยนะ ว่าต่อไปไม่พบกันเลยจะดีกว่า ร้านนั้นพี่ยกให้แจงเลย มันเป็นชื่อแจงอยู่แล้ว อย่าถามพี่ ว่าพี่จะเป็นอย่างไร คงทำใจได้ดีถ้าไม่ได้เจอแจงอีก รินช่วยบอกเขาด้วยละกัน พี่ไปละ ไม่ต้องตามพี่นะ พี่ไม่ยอมเสียเวลากับแจงอีกแล้ว ขอให้แจงมีความสุขกับคนๆ นั้นละกัน"
พี่จิวเดินออกไปเงียบๆ รินได้แต่มองตาม ไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะที่ผิดคือแจงเอง จะโทษพี่จิวไม่ได้
"ริน...ริน ยังอยู่มั้ย ริน..."
"อยู่นี่แจง รินอยู่นี่"
"ริน เรามันโง่ เอง เราทำให้พี่จิวต้องเสียใจ เรามันไม่ดี ที่เฝ้ารักเฝ้าหลงคนหลอกลวงแบบแต๊ก รู้มั้ยริน วันนี้เราไปหาแต๊กที่บ้าน ให้แต๊กช่วยหาทางออกให้เรา ริน แต๊กเขาอยู่กับผู้หญิง อยู่กับผู้หญิงคนอื่น ริน.."
แจงร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาไหลตามร่องแก้ม รินใช้มือเช็ดออก
"ไม่เอาน่า แจง ไม่เอา อย่าไปคิดถึงแต๊กอีกนะ ไม่ร้องไห้นะคนดี"
รินได้แต่ปลอบใจ คราวนี้แจง ไม่ต่อล้อต่อเถียงกับรินอีก ได้แต่ร้องไห้
"พี่จิวเขาไปแล้ว ริน พี่จิวไปแล้ว แจงจะอยู่กับใคร ไม่มีใครรักเราจริงๆ สักคน รินช่วยเราด้วย"
"แจง แจงยังเหลือรินอยู่นะ อย่าลืมสิ แจงยังมีรินทั้งคน พักผ่อนก่อนนะ ตอนนี้อย่าเพิ่งนึกถึงเรื่องอะไรเลย ตื่นขึ้นมาจะได้สดชื่น"
แจงหลับตาลงอย่างว่าง่ายกุมมือรินไว้แน่น เหมือนกลัวว่ารินจะทิ้งไปอีกคน
"ริน นี่...แจงทำขนมใหม่ ให้รินชิมก่อนใครเลย"
แจงค่อยๆ ประคองขนมที่อยู่ในถาดร้อนๆ ยกมาให้รินถึงโต๊ะทำงาน
"โห หอมเชียว กินได้หรือเปล่านี่"
"บ้าเหรอ กินได้สิ ไม่ต้องห่วงหรอกน่า รับรองว่าอร่อย"
แจงมองค้อนริน พลางปาดขนมป้อนใส่ปากริน
"อ้ำ... เป็นไงอร่อยมั้ย"
รินพยักหน้าหงึกๆ
"อร่อย ใช่มั้ยล่ะ บอกแล้ว ว่า...."
"ไม่ต้องเป็นห่วง"
รินแย่งพูด ทั้งสองคนหัวเราะขึ้นพร้อมกัน รินสบสายตาคู่นั้นของแจง พร้อมกับบ่งบอกความในใจบางอย่าง....
จบบริบูรณ์
|
