วันหนึ่งในชีวิตของฉันตอน ป.1 ฉันได้เห็นและรู้จักกับใครคนหนึ่งในห้องเรียน เราไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไร แต่อย่างน้อยเราสองคนก็คือเพื่อนร่วมห้องกัน ฉันรู้สึกอยากเป็นเพื่อนกับเธอมากไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่แล้วฉันก็ดันไปทำเรื่องที่ไม่ดีเข้า ฉันไปแกล้งเธอรุนแรงเกินไปและนั่นเป็นความผิดที่ติดตัวของฉันมาตลอด จริงๆแล้วฉันอยากจะขอโทษเธอกับเรื่องที่ฉันทำไป แต่ว่านับจากวันนั้นฉันก็ไม่ได้คุยกับเธออีกเลย และเราก็ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันอีก เวลาที่เจอกันแต่ละครั้งฉันก็คอยหลบหน้าเธอเสมอเพราะความผิดครั้งนั้นมันรุนแรง แต่เวลาที่ฉันเห็นเธออยู่ฝ่ายเดียวฉันมักจะคอยแอบมองเธออยู่เสมอ บางครั้งถึงกับเดินตามเลยที่เดียวนะ บ้ามากเลยเนอะจะทำงัยได้หล่ะก็ฉันไม่กล้าจะคุยกับเธออีกแล้วนี่

          เวลาผ่านไปเรื่อยๆ แม้ว่าต่อมาฉันจะไปชอบใครคนอื่นบ้างแต่ว่าเธอก็ยังคือคนที่ฉันชอบมากที่สุดอยู่ดีนั่นแหละ

          แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกตอนม.1 ฉันได้มาอยู่ห้องเดียวกับเพื่อนสนิทของเธอและนั่นทำให้ฉันได้เห็นเธอทุกวันที่ห้องเรียนอีกครั้ง แต่ฉันก็ยังไม่กล้าคุยกับเธออยู่ดีเพราะความผิดครั้งนั้นและเพราะความไม่กล้าของฉันเองด้วย ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะพูดกับฉันถึงแม้ว่ามันจะคำพูดที่สั้นๆไม่มีความหมายอะไรมากมาย แต่มันก็ทำให้หัวใจของฉันหยุดเต้นไปพักใหญ่เลยทีเดียว ฉันตื่นเต้นมากแต่เพราะความขี้อายของฉัน ฉันก็ยังไม่กล้าพูดอะไรตอบเธอกับไปนอกจากคำว่า ”ขอบใจ” หลังจากนั้นฉันก็ยังคงได้แต่แอบมองเธออยู่เสมอไม่เคยแม้แต่จะพูดจากันอีกเลย เธอเป็นคนที่โดดเด่นมากในโรงเรียนของเรา เปลี่ยนแฟนเป็นว่าเล่นทุกคนพูดกันว่าเธอไม่เคยจริงใจกับใครสักคนเลยดีแต่หลอกเค้าไปเรื่อย สำหรับฉันถึงแม้ว่าเธอจะหลอกฉันก็ยินดีเสมอนะที่จะให้เธอหลอก แต่ว่าฉันยังไม่ได้รับโอกาสนั้นเลยสักครั้ง จนกระทั่ง ม.4 ฝันของฉันก็กลายเป็นจริงไม่ใช่ว่าเราได้เป็นแฟนกันนะแต่เพราะว่าเราสองคนจะได้มาอยู่ห้องเดียวกันอีกครั้งหนึ่ง ดีใจจริงๆเลย คราวนี้ฉันคงต้องมีโอกาสสักครั้งที่จะได้พูดคุยกับเธอและได้เป็นเพื่อนกัน เฮ้อ…แต่ก็เพราะความขี้อายและขี้กลัวของฉันเราก็ไม่ได้คุยกันอีก

          ฉันได้แต่คอยแอบมองเธอเวลาเรียน ฉันมักเลือกที่จะนั่งหลังเธอเสมอเพื่อที่จะได้มองเธอให้เต็มตา มองไปยิ้มไปเหมือนคนบ้าสำหรับฉันได้แค่นี้ก็ดีใจจะตายแล้วแหละ แต่บางครั้งฉันรู้ว่าเธอรู้ว่าฉันแอบมองเพราะเธอหันมา แย่เลยความลับแตกแล้วแต่ฉันก็จะทำเป็นหันไปมองทางอื่นทุกครั้งไป อยากรู้จังถ้าหากว่าฉันเปลี่ยนเป็นยิ้มให้เธอแทนป่านนี้เรื่องราวของเราจะเป็นอย่างไรบ้าง แต่ต่อมาไม่นานเธอก็หายไปจากห้องเรียนเธอไม่มาเรียนอีกเลยฉันไม่รู้สาเหตุว่าเพราะอะไรทำไมเธอไม่มาได้แต่คอยฟังเวลาคนอื่นเค้าพูดกันเรื่องของเธอ ฉันพอจะจับใจความได้ว่าเธอต้องออกจากโรงเรียนเพราะเหตุผลบางประการ น่าเสียดายนะที่จนทุกวันนี้ฉันได้คุยกับเธอไม่กี่ครั้งเอง เราไม่ได้เป็นเพื่อนกันเลยไม่เคยแม้แต่จะมองหน้ากันแล้วยิ้มให้กันสักครั้ง แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันอยากจะบอกให้เธอรู้ไว้ ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร เธอก็ยังคงเป็นคนสำคัญสำหรับฉันเสมอแต่เธอคงไม่ได้สำคัญเป็นที่หนึ่งเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ เพราะตอนนี้ฉันมีคนสำคัญที่เป็นที่หนึ่งสำหรับฉันแล้ว แต่เธอก็ยังคงเป็นความฝันของฉันเสมอไป ถ้าหากว่าเธอต้องการใครสักคนเป็นเพื่อน เป็นที่ระบายแล้ว หล่ะก็ฉันคนนี้คนที่เธอคงจำไม่ได้แล้วยินดีอยู่ข้างๆเธอเสมอนะ จริงๆก็อยากจะบอกกับเธอโดยตรงเลยแต่ก็ไม่กล้าอยู่ดีนั่นแหละ แย่เนอะ

          …..หวังว่าคงจะมีสักวันที่เราจะได้คุยกัน