LESLA : กระดานสำหรับนักเขียนและนักอ่าน
บ้านนี้ของทุกคนมีความรักรูปแบบเดียวกัน พวกเราอยู่ร่วมกันด้วยความรัก ความอบอุ่น ทำให้สายใยที่มีให้กันเข้มแข็ง ถึงจะห่างหายกันไประยะหนึ่งความคิดถึงยังมีให้กันตลอดมา พื้นฐานจิตใจที่มีแต่ความรักของชาว Lesla จะเป็นจุดเริ่มต้นในการช่วยสร้างสังคมไทยให้เอื้ออาทรต่อกัน

 ร่วมแสดงพลังความรักของคนไทย ให้รู้ว่าพวกเรารักในหลวงมากแค่ไหน คลิกตรงนี้
 Lesla Horoscopes ดูดวงปี 2553 และพยากรณ์ต่างๆ  คลิกตรงนี้

ใจเย็นๆ นะคะ กลังทำให้ Lesla ของพวกเราค่อยๆ สมบูรณ์ ยินดีรับคำแนะนำเพื่อช่วยกันให้มีทุกสิ่งที่ทุกคนต้องการ Email มาได้ที่ webmaster@lesla.com
Message : นิสัยคนเกิดวันอาทิตย์  มีความเป็นผู้นำสูง ชอบช่วยเหลือคนอื่น ใจร้อนวู่วามไปบ้างนิดหน่อย แต่สติปัญญาดีนะ จะได้ดีเพราะปากเป็นคนพูดจามัดใจคนเก่ง ในเรื่องความรักมักรีบเร่งเร้ารุนแรงและหลากหลาย มีเซ็กส์แบบถึงไหนถึงกันไม่หวั่นและไม่ค่อยจะแคร์ใคร ไม่ว่าชายหรือหญิงที่เกิดวันนี้มีดีและจะประสบความสำเร็จแบบเวิร์คสุดสุดเชียวแหละ ขอเพียงเอาความสามารถที่มีอยู่ใช้ให้ถูกที่ถูกทางเถอะ    ---    นิสัยคนเกิดวันจันทร์ เป็นคนปากหวาน พูดเก่งช่างจ้อช่างเม้าท์ ช่างเอาอกเอาใจ เขาเรียกว่าคนปากดีแต่ขี้น้อยใจ งอนเก่ง แต่หายไว ในเรื่องความรักทั้งหญิงและชายร้ายพอๆ กัน ซู่ซ่าๆ แว๊บมาแว๊บไป ไม่ทิ้งเขาก็ถูกเขาทิ้ง เพราะเป็นคนช่างเลือกเรื่องมากและมากเรื่องขี้รำคาญ ชอบคิดซับคิดซ้อน พอๆ กับรักซ้อนซ่อนรักนั่นแหละ ถ้านำพรสวรรค์ในเรื่องของการพูดไปใช้ในทางที่ดี รับรองจะไปโลดในหน้าที่การงาน แต่ถ้าจะให้เหมาะน่าจะทำงานด้านการขาย ขายอะไรก็ได้ รับรองรุ่งสุด ๆ ขออย่างเดียวอย่าเจ้าเล่ห์มากนักเป็นพอ    ---    นิสัยคนเกิดวันอังคาร เป็นคนขยันยันแข็ง คล่องแคล้ว ว่องไว มีไฟฝันแรงกล้าทะเยอทะยานและดันทุรังสูง เรื่องรักค่อนข้างจะหลายใจ พูดง่ายๆ ก็เจ้าชู้ไง มีคนเข้ามาพัวพันไม่ขาดระยะ แต่ไม่ยักอยู่ยาวนาน ก็ใครจะไปทนทานความเจ้าชู้ของคุณได้ถ้าไม่ใช่คนเกิดวันพฤหัส แต่ต้องระวังคำพูดคำจาบ้าง ประชดประชันกันมากเกินไปวันไหน ๆ ก็ทนคุณไม่ได้หรอก เรื่องเซ็กส์ค่อนข้างใจร้อนและเอาแต่ใจตัวเอง เกรงใจคนอื่นเขาบ้างสิคุณก็นอนด้วยกันนะ หญิงชายเกิดวันนี้น่าจะรับราชการหรือเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจอะไรประเภทนี้จะดีกว่าไปทำอย่างอื่น ถ้าลดเรื่องการเอาแต่ใจตัวเองลงได้บ้าง รับรองตำแหน่งการงานไม่น้อยหน้าใครหรอก    ---    นิสัยคนเกิดวันพุธ มีความกระตือรือร้นและอดทนเหลือหลาย แต่ไม่ค่อยจะรอบคอบ เป็นคนทำมาหากินเก่งพูดจาดี มีความรอบรู้ ผู้ใหญ่รักใคร่เอ็นดูและคอยช่วยเหลือ อนาคตจึงค่อนข้างสดใสไปได้ดีในหน้าที่การงาน แต่ชีวิตรักกลับไม่ค่อยดีนัก ก็มัวแต่ทำงานไง จึงไม่ค่อยมีโอกาสเลือกมากนัก คนเกิดวันนี้จะได้เข้าพิธีวิวาห์ก็ปาเข้าไปวัยเลขสามขึ้นหน้า เป็นชายไม่เท่าไหร่ แต่เป็นหญิงแล้วไซร้โอกาสสัมผัสคานทองนิเวศน์สูง เรื่องเซ็กส์อบอุ่นนุ่มนวลละมุนละไมน่าหลงใหลไม่เบา คนเกิดวันนี้ที่สำคัญอย่าบ้างานจนเกิดเหตุ งานมีไว้ให้ทำเฉย ๆ ไม่ได้มีไว้ให้บ้า หาเวลาดูแลเพศตรงข้ามบ้างและต้องหมั่นดูแลสุขภาพให้ดีด้วยนะ    ---    นิสัยคนเกิดวันพฤหัสบดี เป็นคนที่ซื่อสัตย์ ขยัน อดทน มีไหวพริบปฏิภาณละเอียดรอบคอบและมีความรับผิดชอบสูง ชอบสั่งคนโน้นสอนคนนี้ ไปเป็นครูบาอาจารย์ หรือเป็นทนายแหละดี ในเรื่องความรักไม่อยากจะพูด จืดสนิทจะหาคำหวานสักนิด...ยากส์ ไม่รู้ว่าเคยได้ยินคำว่า...โรแมนติก กะเขาหรือเปล่า แต่เรื่องเซ็กส์กลับร้อนเป็นไฟ เข้าตำรา เงียบนิ่งไม่เคลื่อนไหว แต่ไฟดี ๆ นี่เอง ทุกที่ทุกทางทุกท่า...มาเถอะอนาคตจะเป็นคนใหญ่คนโต มีชื่อเสียง มีคนนับหน้าถือตาและมีความสุขในครอบครัว ขอเพียงเลือกคู่ที่จะมาครองให้ดีเท่านั้นเอง    ---    นิสัยคนเกิดวันศุกร์ เป็นคนชอบเพ้อฝัน ชอบจินตนาการ พูดจาไพเราะอ่อนหวาน นุ่มนวลช่างเอาอกเอาใจให้ใครต่อใครลุ่มหลง รักศิลปะ รักสวยรักงาม ทั้งหญิงชายเรียกได้ว่าเป็นวันของคนเจ้าชู้ ดูดี มีเสน่ห์ดึงดูดความสนใจของเพื่อนต่างเพศได้มาก ชำนาญและชมชอบเรื่องเซ็กส์มากเสียด้วย แต่คนเกิดวันนี้มีอารมณ์เป็นใหญ่ จะคิดอะไรจะทำอะไรขึ้นอยู่กับอารมณ์ ถ้าระงับอารมณ์เอาไว้ได้อะไรๆ ก็จะดีไปหมดทั้งเรื่องรัก การเงินและการงาน งานที่เหมาะที่สุดก็เป็นพวกสถาปนิก ศิลปิน ครีเอทีฟ    ---    นิสัยคนเกิดวันเสาร์ เป็นคนมั่นใจตัวเองสูงมาก ยึดถือตัวเองเป็นใหญ่ เงียบ ขรึม เก็บตัว ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร เป็นคนชอบคิดมาก คิดเล็กคิดน้อย แต่ไม่ค่อยคิดถึงใจผู้อื่น ดื้อเงียบและถือดี ดูเหมือนใจเย็น แต่โมโหร้าย แต่หัวดี ฉลาด ความสามารถเพียบ ถ้าเรื่องความรักรักแล้วรักเลย รักมันอยู่นั่นใครจะว่าคนรักของฉันอย่างไรไม่สน คนมันรักโว๊ย และขี้หึงร้ายกาจ มีเซ็กส์แบบไร้ทิศทางเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็นเอาแน่เอานอนไม่ได้ ค่อนข้างน่าเบื่ออยู่บ้าง คนเกิดวันนี้ถ้าลดความหยิ่งความถือดีในศักดิ์ศรีลงบ้างจะเป็นคนที่มีอนาคต    ---   
รวมทุกกระทู้ กระดานเรื่องทั่วไป กระดานสำหรับหาเพื่อนใหม่ สำหรับเลส กระดานสำหรับวัยทำงาน มุมหนังสือ มุมนี้สำหรับคนอกหัก เรื่องบนเตียง International Friends อาหารและเครื่องดื่ม อาหารและเครื่องดื่ม คุยเรื่องกีฬา ท่องเที่ยว ปรึกษาและขอคำแนะนำด้านกฎหมาย คุยเรื่องเกี่ยวกับเศรษฐกิจ คุยเรื่องการเมือง คุยเรื่องหนัง-เพลง โฆษณาประชาสัมพันธ์สินค้าและบริการ เรื่องร้องเรียน
 

Sign In ] [ Register ]

ส่งให้เพื่อน เก็บไว้ในบุ๊คมาร์ค แจ้งลบ พิมพ์หน้านี้
   
The Screen saver....เรื่องสั้น ตอน บัน(ระ)ทึก ถึง ฟารีดะห์..



08.00 สถานีรถไฟฟ้า MRT ศาลาผมเร่งฝีเท้าเดินออกจากประตูอย่างเร่งรีบสีลม 11 คือเป้าหมาย

ผมต้องยกนาฬิกาข้อมือดูอยู่หลายรอบ “ตายล่ะ อีกกี่ซอยจะถึงเนี่ย” การเดินทางจากที่พัก มาสีลมด้วยรถไฟฟ้า ดูเหมือนจะง่ายที่สุดแล้วสำหรับคนไม่มีปัญญาจ่ายค่าที่พักในย่านธุรกิจแบบนี้ ผมจึงเลือกที่พักโซนที่พอมีปัญญาจ่ายไหว… และมันก็เป็นเช่นนี้ทุกเช้าไป ผมสแกนนิ้ว แตะบัตร 3 นาทีก่อนสิ้นชะตากรรมทุกครั้ง!!

“สีลม” พื้นที่คนเมืองแออัดอีกหนึ่งจุดของ กรุงเทพเมืองฟ้าของใครหลายๆคน ผมก็คาดหวังให้มันเป็นสวรรค์เมืองฟ้าเช่นกัน

“พี่ครับ ไปสีลม 11“ ทุกครั้งที่คำนวณแล้วว่าจะต้องไปแย่งชิงแสกนนิ้วแถวยาวเหยียดจนบางครั้งก็สายเพราะคิวยาวเขาก็ต้องพึ่งวินมอเตอร์ไซด์ ผมยังจำวันแรกที่ใช้บริการวินมอเตอร์ไซด์เมืองหลวงจนต้องเมมโมรี่ไว้ในสมองว่าครั้งหนึ่งเคยนั่งมอเตอร์ไซด์ที่สีลม แล้วมันโฉบเฉี่ยว น่าหวาดเสียวแค่ไหน…

“โอ้ เวร!!” ผมอดสบถอีกครั้งไม่ได้ หลังจากมอเตอร์ไซด์มาจอดหน้าตึกพลางมองในกระจกหน้าออฟฟิศ ก็หัวของผมนะสิ อุตส่าห์ตื่นมาเซตตั้งแต่ตี5 ตอนนี้มันชี้โด่ชี้เด่ไปคนละทิศละทาง เลยใช้มือเสยมันอย่างรวดเร็ว แบบเซ็งสุดๆ นี่ล่ะครับ ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ …เป็นแบบนี้ทุกวันจำเจมากกับออฟฟิศที่คลาคร่ำไปด้วยหนุ่มสาวหลายแบบหลายสไตล์
ผมมีเจ้านายหนึ่งคน ความจริงมีหลายคนครับ แต่สายตรงก็เห็นจะเป็นคนนี้ คนที่มีชื่อเล่นย๊าวยาว

“คุณฟารีดะห์” อ๊ะ…อย่าเพิ่งคิดว่าเธอเป็นมุสลิมนะครับ เธอเป็นคนไทยเชื้อสายจีน ชื่อไทยคือ ……… ไม่บอกดีกว่า เอาแค่นี้พอ…^^
ผมไม่ค่อยสนิทกับเจ้านายเท่าไร ด้วยความที่เธอสวย จนเข้าขั้นผมสั่นทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้าและคุยแบบตัวต่อตัว หัวจงหัวใจ มันเต้นเป็นเบทดรั๊มพ์เลยทีเดียว คุณฟารีดะห์ หรือคุณดะห์ ที่พวกเราเรียกกัน เป็นคนแบบไหนผมไม่รู้จริง รู้แต่ว่าเธอดูนิ่งๆ แต่ยิ้มน่ารัก พูดน้อย…ก็บุคลิกผู้บริหารล่ะครับ อายุอานาม ก็มากกว่าผมสัก 5-6 ปีได้กระมัง แหม ไอ้ผมมันก็ชอบคนอายุมากกว่าอยู่แล้วสิ แต่ไม่อาจเอื้อมหรอกครับ ก็เธอน่ะอยู่สูงงงงงงง…. ไม่ว่าผมจะร้องเพลง
“ไม่ว่าจะสูงงง แค่ไหนต้องไปถึงงงงงง” เพลงนี้ของใครนะ..^^

ไม่ว่าผมจะร้องเพลงท่อนนี้เพื่อปลุกใจสักกี่ครั้ง แต่ใจผมก็ไม่ถึงพอจะจีบลูกสาวเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายต้นๆของประเทศไทยได้หรอกครับ ผมก็เลยได้แต่อาศัย แอบมองอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ มองทะลุกระจกไปที่เก้าอี้ทรงสูงที่อยู่ห่างจากโต๊ะผมเกือบ 5 เมตรนู้นนน แถมมีเลขาหน้าป้าๆ เซตผมตีโป่ง ทาปากแดงเป็นปราการด่านสำคัญ!

อ่อ ผมลืมบอกไป ผมเป็น Web Design ครับ มีทีมอยู่ 3 คน ห้องผมเป็นห้องซิเคียวริตี้ ใครจะเข้าจะออกต้องแตะบัตร ซึ่งผู้มีสิทธิ์ใช้ห้องนี้ก็มีผม ไอ้ธีระ แต่ยัยบ้องแบ๊ว 3 คนเท่านั้น นอกนั้นก็ต้องระดับผู้บริหารเท่านั้นถึงจะเข้ามาได้ เพราะตรงนี้นอกจากจะเป็นห้องทำงานของพวกผม ที่ฉากหน้าเป็น Web Design แต่เบื้องหลังนะหรอ เหอๆ….(มีลับลมคมใน) พวกเราคือ Data หรือพวกเราเรียกว่า “ดาต้าเป็ด” ที่อื่นตำแหน่งงานนี้อาจเป็นแค่เจ้าหน้าที่คีย์ข้อมูล แต่ของผม มันทำหน้าที่คล้ายๆโปรแกรมเมอร์เลยล่ะ เพราะเราจะรู้ฐานะการเงินของลูกค้าที่จะยื่นกู้ รู้ทุกอย่างที่เป็นข้อมูลของลูกค้า และธนาคาร ดังนั้น ห้องนี้จึงเป็นห้องปิดตาย!! เอ้ยยย ไม่ใช่ เป็นห้องซิเคียวริตี้ พวกเราจะตื่นตัวกันทุกช่วง 13.00, 15.00 และ 16.00 เรียกว่า ต้องตั้งปลุกเตือนกันก่อน 5 นาทีเพื่อรีเซตเครื่องเซิฟเวอร์ที่จะรอรับดาต้าที่แบงค์จะส่งมาให้เรา ข้อมูลลับ เครดิตบูโรต่างๆ พวกผมนี่แหล่ะ นั่งจ้องกันตาเป็นมัน ดูเหมือนงานพวกนี้จะเป็นงานหลักมากกว่า เมื่อรับข้อมูลมาแล้วพวกเราต้องทำการแกะรอยข้อมูลแล้วโยนเข้าโปรแกรมที่เขียนขึ้นให้มันเจนเนเรตออกมาเป็นเปเปอร์ พวกเราทับศัพท์กันและก็เรียกกันให้เข้าใจแค่นี้ อย่าสนใจเลยครับว่าเปเปอร์ที่ผมว่าคือเอกสารอะไร เอาเป็นว่ามันสำคัญมากเราไม่สามารถให้คนนอกแผนกรับรู้ได้ว่าข้อมูลเหล่านั้นคืออะไร แต่ถ้ามีวันใดที่ข้อมูลหลุดออกไป และสร้างความเสียหายให้แก่บริษัท พวกผมนี่แหล่ะตายยยย!


ส่วนภาคเช้าของการทำงาน ก็ชิลๆครับ Web Design ในบริษัทอสังหา พวกเราไม่ได้มีงานเยอะมากมาย เท่ากับความรับผิดชอบตอนบ่าย ก็เลยนั่งชิวๆ แอบมองคุณดะห์เป็นระยะๆ แหม อาหารตานะครับ …ก็มีหลายครั้งที่เคยมองมาสบตาผมพอดี …. ไม่ต้องห่วง ปากกงปากกา อะไรที่ใกล้มือผมก็จะหล่น ให้ก้มลงเก็บพัลวัล….. ด้วยท่าทางประหม่าเวอร์ของผม มันก็เลยไม่พ้นสายตาย ยัยบ้องแบ๊ว เพื่อนร่วมงาน ..

นิสา น่ะครับ เธอชื่อนิสา ผมเรียกว่ายัยแบ๊ว ก็เจ้าหล่อนแก้มป่องตากลมโต ผมกับธีระเพื่อนร่วมงานอีกคนก็เลยตั้งฉายาให้ว่า ยัยแบ๊ว ส่วนป้าเลขาหน้าห้องคุณดะห์แกชื่อคุณพิมลรัตน์ ไอ้ธีเรียกป้าแกว่า “ป้าชะมด” ผมไม่รู้หรอกว่ามันเรียกแบบนั้นเพราะอะไร แต่มันคือโค้ดลับสำหรับพวกเราสามคน ก็ไม่รู้เหมือนกันนะครับว่า คนอื่นจะแอบตั้งฉายาให้พวกเราทั้งสามคนมั้ย

จะว่างานแผนกผมช่วงเช้าเนี่ยมันช่างว่างและผ่อนคลายยิ่งนัก คงเป็นนโยบายของบริษัท เพราะว่าพวกผมต้องแบกรับภาระและความรับผิดชอบอันหนักอึ้งไว้ หากมีข้อผิดพลาด ก็โดนกันทั้งสามคนล่ะครับ เช้าๆผมเลยนั่งชิวๆกัน จนบางวัน หน้าจอขึ้น Screen saver เลยก็มี ด้วยความว่างจัด ผมก็มักจะเปลี่ยนข้อความอยู่เสมอๆ…. วันนี้ก็เช่นกัน ผมตั้งข้อความไว้ว่า “กระโปรงสีชมพูก็สวยดีครับ” แล้วก็ออกไปเบรคพักเที่ยงกับเพื่อนร่วมแผนก ….^^

ไม่ต้องบอกนะครับว่าผมหมายถึงใคร ก็วันนี้คุณดะห์คนสวยเธอใส่กระโปรงสีชมพูหวานๆ น่ารักเป็นบ้าเลย ตอนผมไปส่งงาน ผมต้องนั่งบีบมือตัวเองตั้งนาน มันตื่นเต้นทุกครั้ง ผมพยายามเก็บอาการ มันบอกไม่ถูกทุกทีที่เป็นแบบนี้

“วี แป๊บนะคะ” เธอหันมาบอกแล้วคุยโทรศัพท์ต่อหน้าเคร่งเครียด ผมไม่รู้หรอกว่าอะไรทำให้ดูเครียดขนาดนั้น แต่รู้สึกเป็นห่วงจัง…
เธอวางสายไปแล้ว แต่หันไปหยิบอีกแฟ้มนึงมาเปิดๆดูผมจึงบอกอย่างเกรงใจว่า
“พี่ดะห์ครับ เดี๋ยวบ่ายผมเอามาให้ดูใหม่ก็ได้ครับ”
“เอ้อ…ก็ได้ค่ะ ไปพักเถอะ” เธอมองหน้าเลิกคิ้ว นิ้วคีบปากกาแล้วบอก….พลางยิ้มให้ แต่คิ้วก็ยังผูกโบว์เหมือนเดิม

อ้อ ผมลืมบอกไป ผมเรียกเธอว่าพี่ดะห์ ตามคนอื่นๆในแผนกน่ะครับ แต่เวลาคุยกันนอกแผนก เราก็จะเรียก”คุณดะห์” เป็นอันเข้าใจกัน ก็ตามวัยวุฒิแล้วเธอน่าจะอายุมากกว่าผมอยู่



จากคุณ : MC - [ 05-06-2013 14.46.19 IP:223.205.92.24 ]

ความคิดเห็นที่ 1



“พี่วี เอาหน้าเพจใหม่ให้พี่ดะห์ดูยัง ดองงานอีกป่ะเนี่ย” นิสาถามผมปากเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ

“เอาไปให้แล้ว แต่เค้ากำลังยุ่งน่ะ เดี๋ยวบ่ายๆพี่ไปเสนอใหม่” ผมบอก
“ตลอดเลยเมิงงงง อย่าดองนะเว้ย คนสวยด่าเจ็บ ยังไม่โดน เดี๋ยวรู้เลยยยย” ไอ้ธีระทำหน้าหยองก็มันอ่ะ เคยเห็นคุณฟารีดะห์ ฉะกับเจ้าหน้าที่การตลาดเป็นภาษาจีนกลางมาแล้ว ถึงมันจะฟังไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ก็พอแปลออก ทำให้มันหยองงงง สนิท ส่วนผมนะหรอ ผมไม่รู้นี่ ผมก็เลยเฉยๆมั้ง 5555

12.45 น. ผมสามคนต้องรีบทานให้อิ่ม แล้ววิ่งขึ้นแผนกก่อนเจ้าหน้าที่แผนกอื่น นี่มันคงเป็นเวรเป็นกรรมอะไร ของพวกเรานะ ไม่เคยได้พักเต็ม 1 ชั่วโมงสักวัน ยัยแบ๊ว รีบเปิดเครื่องเซิฟเวอร์ ผมกับธีเปิดโปรแกรมเพื่อรันข้อมูล รอเวลา 13.00 ที่เจ้าหน้าที่แบงค์ จะส่งข้อมูลการเงินลูกค้ามาให้ เพราะถ้าเราไม่รับตอน 13.00 ไฟล์งานก็จะทำลายตัวเอง เราต้องโทรไปขอที่แบงค์ใหม่ ทำให้เจ้าหน้าที่เค้าด่า… ครับ ด่า กลับมาจนแทบฟังไม่ทัน เราต้องอ้อนวอน ต้องพูดเพราะ กัดฟันพยายามให้เขาส่ง ซึ่งแน่นอน เค้าก็จะฟ้องนายเค้า นายเค้าก็จะมางับหัวนายเรา แล้วนายเราก็จะ…… “นิสา..มาหาพี่หน่อย” เสียงเพรียกจากสวรรค์ของผมแต่คงเป็นเสียงเรียกจากนรกของไอ้แบ๊วมัน คุณดะห์เรียกหน้าเคร่งเครียด… ไอ้แบ๊วหันมาทำหน้าซีดเหลืองใส่ผมกับธีระ….ซวยล่ะ อะไรวะ…!! ผมกับธีระ คอยืดยาว แทบจะถอดหูฝากไอ้แบ๊วไปฟังด้วย
บ้องแบ๊วเข้าไปนานมาก ก่อนกลับมาที่โต๊ะทำหน้าเพลียๆ ผมกับธีระที่นั่งบล็อกข้างๆรีบถาม แต่ทำหน้ายิ้ม เพราะด้านนอกเป็นกระจกใส หันหน้าไปทางคุณดะห์ ถามแบบไม่หันไปหาอ่ะ แบ๊วนั่งตรงกลาง มีที่กั้นระหว่างแต่ละโต๊ะสูง 1 ฟุต แต่เราก็คุยกันได้

“ไม่มีไรหรอกพี่ พี่ดะห์ เขาให้เราพักก่อนเที่ยงได้ แต่ต้องขึ้นมารับงานก่อนเวลา วันนี้เซิฟกระตุก แบงค์เค้าส่งข้อมูลให้ไม่ได้ ต้องส่งซ้ำอยู่หลายครั้ง” นิสาบอก

“ก็ดีนี่ ได้พักก่อนเวลา แล้วทำไมทำหน้างั้นอ่า” ธีระถามน้องเล็กของแผนกน้ำเสียงห่วงๆ

“ไม่ทำหน้างี้ได้ไงเล่า เค้าจะส่งเจ้าหน้าที่เขามาเซิฟแทนอ่ะ” นิสาว่าเสียงอ่อยๆ

เหยยยมันจะมากไปแล้วนะ ยอมไม่ได้ เห็นเรายอมก็เอาใหญ่เลย ผมรับไม่ได้จริงๆ อะไรก็จะมาบี๊บเอากับเรา บางครั้งลืมส่งข้อมูลให้เราเอง พอเราดึงเข้าโปรแกรมไม่ได้ก็โวยวายกับเราก่อน ทีนี้จะมาปลดคนของเราได้ไงอ่ะ
“อยากมาก็ให้มันมาเลย พวกเราจะได้ไม่ต้องกระหืดกระหอบไปทำ เดี๋ยวเดือนหน้าพวกเราก็ไม่ว่างชิลกันแล้ว โครงการใหม่ขึ้น เราต้องลงภาคสนามตากแดดเก็บภาพ หานายแบบนางแบบ เขียนเว็บ ทำเพจ ทำตลาดออนไลน์ เยอะจะตายชักให้มันมากันเลย” ธีระหงุดหงิดสุดๆ

“เอางี้ แบ๊วมารันโปรแกรมแทนพี่ เดี๋ยวพี่เซิฟให้เอง C+ พี่ก็พอได้ เดี๋ยวแบ๊วเทรนด์พี่อีกทีก็แล้วกัน” ผมสงสารน้องเลยขอรับภาระเอง มันไม่แฟร์เลยที่จะให้น้องตัวเล็กๆ ต้องรับภาระเวลาประชุมบอร์ดแล้วโดยฝ่ายนู้นตำหนิ มาเลยผมกะฉะกับบอร์ดของแบงค์เต็มที่!

แต่แล้วทุกอย่างที่เรากังวล ก็กลับกลายเป็นเรื่องดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณฟารีดะห์ คงเครียดเกินไปเลยกังวล ว่าจะมีผลระหว่างบริษัท ผมนั่งเอกเขนกเขียนโค้ดเพจใหม่ มันต้องใช้หัวคิดหน้าดู แต่ผมก็ต้องอึ้ง.. เมือหันมาอีกหน้าจอนึงที่ใช้ส่งงานระหว่างแบงค์ และเจ้านายตอนนี้ Screen saver ข้อความเปลี่ยนไปเป็น“หรอคะ”…

ผมนั่งงงพักใหญ่ จนยัยแบ๊วพูดออกมาว่า “ทำงานๆ” ในขณะที่ตาอยู่หน้าจอตัวเอง…. หนอยยยยัยนี่นี่เอง ถือวิสาสะยังไงมาดูหน้าจอผม… แต่ผมก็ไม่สนใจหรอกผมกับน้องแซวกันจนชินแล้ว ^^

เช้าวันใหม่ ผมใช้ชีวิตเหมือนเดิม ตื่นแต่เช้า วันนี้ผมตื่นเช้ากว่าทุกวัน และไม่ต้องเซตผม ปล่อยมันไปๆ ให้หัวหยอง แบบนี้แหล่ะ ผมเช็ดๆแว่นตาพอเป็นพิธี แล้วกระโดดขึ้น 512 จากปากซอยลาดพร้าว 122 ให้ตายสิวันนี้ผมคงพึ่งพารถไฟฟ้าไม่ไหวล่ะ ไหนก็ตื่นเช้า ผมฝากชีวิตไว้ที่ 512 ให้พาผมไปให้ถึงจุดหมาย ผมนักสัปหงกจนมาถึงที่ทำงาน วิ่งจนหอบแฮก วันแรกที่การแสกนนิ้วของผม โอ้วว วันนี้ผมมาก่อนเวลาตั้ง เกือบครึ่งชั่วโมง ผมรีบแตะบัตรเข้าแผนกทันที ก็ผมลืมเอางานให้คุณดะห์คนสวยของผมดูนะสิ ให้ตายเถอะ ผมไม่อยากถูกคนสวยที่ผมปลื้มๆ ด่าเป็นภาษาจีน ผสมอังกฤษนะ เพราะผมจะไม่รู้เลยว่ามันแปลว่าอะไรอ่า….><

ผมรีบคว้าแฟ้ม หน้าตาตั้งก้มหน้าก้มตาเตรียม ความประหม่าหายไป ภาวนาแค่อย่าให้ถูกตำหนิเลย ถ้าผมถูกตำหนิ ผมคงเข้าหน้าไม่ติด ผมคงละอาย ผมคงๆๆๆๆๆ ผมคิดอะไรกังวลมากมายไปป่าวเนี่ย

แต่พอผมเงยหน้าขึ้นมา ที่เก้าอี้พนักสูงในห้องนั่น มีร่างนึงนั่งฟุบไปกับโต๊ะ..คุณดะห์นี่!!!เห้ยย นี่ผมว่ามาเช้าแล้วนะ ยังมีคนเช้ากว่าผมอีก… ป้าชะมดก็ยังไม่มาประจ๋อประแจ๋หน้าห้อง คุณดะห์มาตั้งแต่กี่โมงเนี่ย…. ผมรีบคว้าแฟ้มวิ่งไปเคาะประตู และไม่รอให้มีเสียงอนุญาต ผมผลักเข้าไปเลย
“พี่ดะห์ครับ พี่ดะห์” ผมเรียกเบาๆ แปลกแฮะวันนี้ใจผมไม่สั่น
“หืมม์ อืมม์ วี….อ่อ” เธอปรือตา เรียกผม แล้วบอก “อ่อ”
“ผมขอโทษด้วยครับ เมื่อวานวุ่นๆผมลืม” ผมบอกน้ำเสียงอ่อยๆ
“ไม่เป็นไรค่ะ ดะห์ดูรายละเอียดหมดแล้ว วีเอานี่ไปดูให้หน่อยล่ะกันนะ เดี๋ยวขอตัวก่อน เช้าแล้วหรอ เออ..วันนี้อาจไม่เข้านะ ฝากด้วย” คุณดะห์บอกว่าดูรายละเอียดงานผมหมดแล้ว แล้วก็เซนต์ให้แล้ว แล้วก็มอบหมายงานต่อ พลางลุกสะพายกระเป๋า ผมเพิ่งสังเกตว่ายังคงเป็นกระโปรงสีชมพู แสดงว่าเมื่อคืนหลับตรงนี้เลยหรอ ไม่ได้กลับบ้านล่ะสิ ผมมองนางฟ้าคนสวยก้าวเท้าเข้าลิฟไป แปลกใจอยู่นะที่บอกว่าดูแล้วเซ็นต์แล้ว ดูตอนไหนและเซนต์ตอนไหน ผมกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง ในนั้นมีลายเซ็นจริงๆ ผมไม่ได้สังเกตุตอนหยิบแฟ้มไปเมื่อครู่…สงสัยเป็นบ้องแบ๊วแน่ๆ ที่เอางานผมไปให้คุณดะห์ดู อืมม์… มันคงกลัวผมโดนด่า ต้องเลี้ยงหนมสักหน่อย ^^

วันนี้เช่นเคยก่อนพักเที่ยง ที่คุณดะห์อนุญาตให้พวกเรา พักก่อนเวลาได้ ผมจึงตระเตรียมข้อความ Screen saver ของผมอีกครั้ง วันนี้ผมตั้งว่า “พักผ่อนเยอะๆนะครับพี่…” ^^
เสร็จแล้วก็คว้ากระเป๋า วิ่งตามธีระ กับนิสาออกมา….
“แบ๊ว ธี วันนี้ พี่เลี้ยงเอง” …ผมบอกสองคนนั่น
“ฮ้า อานิสงส์จากอะไรหนอออ” ธีระแซวๆ…..
บ่ายกว่าแล้ว Screen saver ของผมยังเป็นเหมือนเดิม วันนี้ไม่มีใครกล้าบังอาจมาเปลี่ยนของผม ก็ไอ้แบ๊วมันลงไปกินข้าวกับผมนี่ จะมีใครกล้ากระตุกหนวดเสือ ผมคิดในใจ พลางชะเง้อดูห้องฝั่งตรงข้าม คุณดะห์ไม่เข้ามาจริงๆ มีแต่ ป้าชะมด ที่กำลังวุ่นวายกับการรับโทรศัพท์แทนคุณดะห์ แหม่… เจ้านายไม่อยู่ล่ะ วุ่นเลยสิ สมน้ำหน้าป้าชะมดจอมวุ่นวายเรื่องชาวบ้าน เวลานายอยู่ป้าก็ไม่ได้ทำอะไร เดินไปเกาะแผนกนู้นทีแผนกนี้ทีหมดวัน ก็กลับบ้าน

อ้อ ผมลืมบอกไป ผมมีวันหยุดคนละ 2 วันครับ ก็สลับกันหยุด ใครจะหยุดวันไหนก็ได้ แต่วันนี้มีงานสัปดาห์หสังสือตรงกับวันเสาร์-อาทิตย์ ผมเลยของหยุด 2 วันนี้ ซึ่งก็ไม่เป็นปัญหา นี่แหล่ะข้อดีของแผนกผม แผนกอื่นหยุดวันอาทิตย์วันเดียว ก็น่าจะให้ผมบ้างอ่ะนะ งานผมรับผิดชอบเยอะมาก เงินล้วนๆ เงินชาวบ้านทั้งนั้น หลักล้าน จนถึงสิบล้าน ร้อยล้านก็มี ความเครียดสุดๆ
………………………………………………………………………………………………………………
“ฟารีดะห์…ไข่มุกในทะเลลึก” ผมได้หนังสือมาหลายเล่ม แต่เล่มนี้หัวใจสั่งให้ซื้อเลย เป็นหนังสือท่องเที่ยว แต่แหมมันมีคำว่า “ฟารีดะห์” ด้วยล่ะ ^______^ ผมก็พอทราบเหมือนกันว่าชื่อนี้ น่าจะหมายความประมาณนี้แหล่ะ ผมมีเพื่อนที่เป็นชาวอิสลามบอกว่า ชื่อฟารีดะห์ แปลว่า ไข่มุกอันดามัน หรือไข่มุกในทะเลลึก นัยว่าอยู่ลึกที่สุด สวยงามและมีคุณค่าที่สุด อันนี้ผมก็ไม่ทราบหรอกนะแต่ผมหลงปลื้ม ไข่มุกนั้นเสียแล้วสิ ^________________^


หลังวันหยุด 2 วันที่ผ่านมา วันนี้ผมเดินเข้าออฟฟิศอย่างมีความสุข ผลักประตูเข้าไปในตู้ปลาทองแล้วยิ้มให้ทุกคน แต่ดูเหมือนทุกคนรอยิ้มให้ผมอยู่ …

อ้าว เขินสิ อะไรกัน แต่ที่ทำให้ผมเขินหนักก็คือในห้องเราตอนนี้มีบุคคลที่สี่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร คุณดะห์นั่นเอง…เธอยืนยิ้มให้ผมอยู่ ผมถอยหลังจนชิดกับโต๊ะคอม เก้อๆเขินๆทำอะไรไม่ถูก

“นี่มาชุมนุมอะไรกับครับ” ผมถามทุกคน
“สุขสันต์วันเกิดดดดด พี่วี วี๊ วี ฮิ้ววววว” ยัยแบ๊ว ดึงพลุกระดาษใส่หน้าผม แล้วยื่นปากกาเซ็นเชคให้
“โหววว พี่จะเอาไปเซนต์เช็คที่ไหน ยอดเงินในบัญชียังไม่พอเบิกเลย” ผมรับของขวัญแล้วขยี้หัวน้องอย่างเอ็นดู

“สุขสันต์วันเกิดไอ้วี” ธีระส่งถุงหูหิ้วเล็กๆให้ผม ข้างในเป็นโลชั่นทามือ คงเพราะมันสังเกตว่าผมรักมือมากกว่าหน้า อ่านถึงตรงนี้ห้ามแซวนะ ผมอาย 5555

“แทงค์วะธี ขอบใจนะ ขอให้ได้แฟนมือสวยๆ” ผมบอก
คุณดะห์ยืนกอดอกยิ้ม เธอแบมือมาตรงหน้า ในมือมีกุญแจดอกเล็กๆ ส่วนอีกมือเป็นกล่องที่มีแม่กุญแจน้อยๆล็อคอยู่
“อะไรอ่าพี่ดะห์” แบ๊วถาม
“เปิดเลยๆ” ธีระลุ้น ผมไขมันออกมา แท้ที่จริงแล้วมันเป็นหนังสือที่ถูกออกแบบมา ให้เป็นสไตล์กล่องแล้วล็อคได้ ในงานหนังสือวานนี้ก็มีรับทำ แต่ผมไม่ได้สนใจ ผมเปิดมันขึ้นมาอย่างดีใจ ก็นี่มันของขวัญจากคนที่ผมปลื้มที่สุดนี่นา แต่ผมก็ต้องอึ้ง… มันเป็นหนังสือเล่มเดียวกับที่ผมซื้อมา ไม่ต้องดูหน้าปก เปิดมาหน้ากลางเลยผมก็รู้ว่านี่คือ“ฟารีดะห์ …ไข่มุกทะเลลึก” ของผม….

ผมรีบปิดแล้วขอบคุณคุณดะห์ ก็ใครจะกล้าบอกล่ะว่าผมก็ซื้อเล่มนี้เหมือนกัน ถ้าบอกมีหวังผมโดนไอ้ธีกับยัยแบ๊วแซวตายแน่ๆ…><”

“สุขสันต์วันเกิดนะคะ” คุณดะห์บอกแล้วเดินยิ้มสวนผมออกไป
“อ้าววววว พวกราววว ทำงานๆ” ยัยแบ๊วแซวผมเหมือนเดิม


………………………………………………………………………………………………


ผมเปิดหน้าจอคอมขึ้นมา แล้วกะว่าจะเข้าไปเปลี่ยน Screen saver แต่ผมก็ต้องงงอีกพักนึง เมื่อข้อความในนั้นเปลี่ยนไปเป็น
“หายไปไหนตั้งสองวัน” ผมเหร่ตามองยัยแบ๊ว แล้วนึกสนุก พิมพ์เปลี่ยนเป็น “ไปสัปดาห์หนังสือครับ”

หลังพักเที่ยง ผมเดินขึ้นมา ข้อความ Screen saver ที่หน้าจอผมก็เปลี่ยนไป ผมชักสนุกแล้วสิ คราวนี้มีเขาถามผมว่า “สนุกเลยสิเที่ยวคนเดียว” ผมก็เลยพิมพ์ตอบไปว่า “ไม่เลย ..เหงาจะตาย”

และมันก็เป็นแบบนี้เกือบทุกวัน ที่ข้อความ Screen saver ของผมจะเปลี่ยนไป …จนวันนึง ผมเหนื่อยและหงุดหงิดกับงาน รวมกันกับลูกค้าที่เปลี่ยนงานไปมาจนผมแทบบ้าจับต้นจับปลายไม่ถูก หน้าจอผมตอนนี้ที่หมุนติ้วๆอยู่ขึ้นว่า “นี่เบอร์คุณใช่มั้ย XXX XXXXXXX?” ผมเลยตอบไปว่า “แบ๊วเลิกเล่นเหอะ วันนี้พี่โครตเครียด” ผมรู้ว่าข้อความยาวๆ เวลาพักหน้าจอมันจะขึ้นไม่หมด แต่ผมคิดว่า แบ๊วคงเข้ามาอ่านตอนเปลี่ยนได้ บ่ายวันนั้นผมชำเลืองมองกริยาของน้องร่วมงาน เห็นเฉยๆผมเลยเดินไปจับคอเย้าๆ
“โกรธไรพี่อ่า”
“โกรธรายยย หนูกำลังมึนเนี่ย กินข้าวยัง หนูยังไม่ได้กินเลย” แบ๊วทำเสียงครวญคราง แทบเอาหน้าไปสิงในจอมอนิเตอร์ผมเดินกลับมาที่โต๊ะ คราวนี้ข้อความผมเปลี่ยนไป “เป็นห่วง….”

ผมนั่งพิงพนักรู้สึกผิด มองน้องร่วมงานอย่างหดหู่!!!

“แบ๊วพี่ขอโทษนะ” ผมเอ่ยขึ้นในที่สุด

“ ห๊า เออ ใช่ ต้องเลี้ยงข้าวหนูนะ” แบ๊วว่า

“หนีไปกินกันก่อนเฉยเลยอ่ะ” แบ๊วพูด ผมไม่ได้เอะใจอะไร

แล้วพิมพ์ Screen saver ตอบไปว่า “พี่ขอโทษนะ”
ด้วยความรู้สึกผิดต่อน้องอย่างบอกไม่ถูก

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมรีบมาที่หน้าจอ เพราะอยากรู้ว่าแบ๊วพิมพ์อะไรตอบกลับมา
ข้อความคงยาวมาก เพราะมันขึ้นแค่ว่า “เลิกงาน….” ผมเลยคลิ๊กเข้าไปดู
ข้อความเต็มว่า “เลิกงานเจอกันร้านกาแฟตรงอาคารธนิยะ” ผมนึกถึงร้านกาแฟโทนสีดำสีโปรดที่ผมชอบนั่งไปทอดอาลัย เอ้ย อารมณ์ก่อนขึ้นรถไฟฟ้าได้ เหลือบตามองโต๊ะข้างๆนิดนึง เจ้าของโต๊ะยังไม่เข้ามา
ผมเลยพิมพ์กลับไปว่า “OK”…….

หลังเลิกงานผมยักคิ้วให้แบ๊ว แบ๊วยิ้มกลับมา

“เห้ย มีไรกันสองคนนี้” ธีระว่า

“นัดทุบหัวพี่ธี” แบ๊วบอก ผมยิ้มๆ

“กลับก่อนนะ” ผมบอกธี แล้วยักคิ้วให้แบ๊วอีกที มันก็ยักคิ้วตอบ เออ.. ไอ้นี่

ผมเดินจ้ำๆ ไปที่จุดนัดหมาย… ก่อนไปผมแอบชำเลืองมองไปที่โต๊ะป้าชะมด แต่ไม่ได้มองป้าชะมดนะครับ ก็คุณฟารีดะห์บอสผมนะสิ เธอกำลังท้าวแขนสั่งงานที่โต๊ะป้าชะมดอยู่ ปกติเธอจะเรียกเข้าไปข้างในสงสัยคุณดะห์ จะทิ้งระเบิดให้ป้าชะมดอีกแล้ว เธอสั่งงานไปยิ้มไป ผมแทบเดินขาพันกันลงลิฟเลย..

ผมเดินเอ้อระเหยลอยชาย ก็แหม ไอ้แบ๊วมันยังไม่ลงมาเลย ผมไม่อยากนั่งเก้อคนเดียวนะ วันนี้ถนนดูโล่งๆ ชอบกล ที่ไหนมีม๊อบอีกหรือเปล่า โล่งที่ถนน สงสัยรถไฟฟ้าแน่นเอี๊ยดผมคิด…

ผมมาถึงที่นัดหมาย มองหาแบ๊ว แน่นอน มันยังไม่มาถึง ผมยืนเคว้งอยู่นาน ก่อนเดินเข้าไปหาโต๊ะว่าง… กระชับกระเป๋าเป้ใส่โน้ตบุค ทำไมผมต้องแบกมาทุกวันด้วยก็ไม่รู้ คอมเขาก็มีให้ใช้ ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ><” ก่อนที่ผมจะเดินไปนั่งมุมนึง ก็มือเล็กๆมาแตะข้อศอกผม ผมหันไปแทบอึ้ง!!!!
“พี่ดะห์” ผมหลุดปากเรียก คนถูกเรียกยิ้ม

“นัดใครไว้ล่ะคะเนี่ยเห็นรีบออกมา” เธอถามยิ้มๆ

“เอ่อ…. แบ๊วน่ะครับ อ๋อ นิสาน่ะครับ” ผมบอกพลางชะเง้อคอเธอเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม พลางดึงข้อศอกผมที่จับสายสะพายโน้ตบุค

“มานี่..” เธอดึงผมเบาๆ เข้าไปข้างใน ที่มีโต๊ะว่าง ผมยังชะเง้อหายัยแบ๊วไม่โผล่มาซะที

“งานเยอะมากเลยหรอ” ระหว่างที่ผมรอแบ๊ว แต่หัวใจผมกับเต้นตึงตังมองแอบมองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ทั้งๆที่ ...

“ทำไมไม่มองหน้ากันบ้าง ไม่ต้องแอบมองๆ” เธอพูดแล้วหัวเราะเล่นเอาผมเขินหนัก นี่ถ้าให้ผมเดินกลับบ้านผมกลับไม่ถูกนะเนี่ย

“พี่ดะห์มาบ่อยหรอครับ” ผมกลั้นใจถาม

“ไม่บ่อย ไม่ค่อยว่างค่ะ” เธอตอบยิ้มๆ ให้ตายสิผมเกลียดตัวเองเวลานี้จัง ผมไม่รู้จะเอามือ เอาแขน เอาขาไว้ที่ไหน หน้าตาร้อนวูบวาบ ร้าวไปถึงกกหู เดาได้ว่า มันแดงทั้งหน้าแล้ว….

“งานยุ่งหรอเห็นบ่นๆ” เธอถามเรียบๆ ผมอึ้งอีกครั้ง…… ผมไม่ได้บ่นกับใครนอกจากใน Screen saver ที่ผมระบายลงทางนั้นเพราะคิดว่า คงมีแต่ผม กับคนที่ใช้คอมด้วยกันเท่านั้นที่จะรู้ ซึ่งก็ต้องรู้รหัสเข้าออกเครื่อง และสามารถเข้ามาในแผนกเราได้ ก็มีแค่เรา 3คน โอ๊ยยย ผมลืม คิดไปเลยว่า ระดับผู้บริหาร มีพาสเวิร์ดเข้าดูข้อมูลเครื่องพนักงานได้ทุกเครื่อง โดยไม่ต้องผ่านหน้าจอเรา สามารถโฮสต์มาดูได้เลย…ผมนึกถึงตรงนี้แล้วมองหน้าเธอตรงๆ ผมอ้าปากค้าง (คิดว่านะตอนนั้นน่ะ) เธอยิ้มกว้างให้…..

“ที่ถามว่าใช่เบอร์มั้ย เพราะจะได้โทร กลัว…พิมพ์ยาวแล้วมันไม่ขึ้น” เธอบอก ผมเขินจนแทบจะเอาหัวมุดลงไปในกาแฟ

“เอ่อ พี่ดะห์ครับ…เอ่อ..” ผมตะกุกตะกัก ยังกับเครื่องกระบะเก่าแก่ ที่สตาร์ทไม่ติด เธอเลิกคิ้วรอฟังผมอย่างสนใจ
“วี…”
“วี”
“วีคะ”…..เธอเรียกชื่อผมมมมม โบกมือไปมาตรงหน้า แล้วหัวเราะน้อยๆ

หัวใจผมพองโต…รู้สึกล่องลอย…. ผมไม่อยากกลับบ้านเลย…



Oh …what it’s you do to me……
Oh …what it’s you do to me……
Oh …what it’s you do to me……
Oh …what it’s you do to me……

ไม่ต้องให้เล่าต่อนะครับ ว่าหลังจากนั้นมันเป็นอย่างไร…ให้คุณมีความสุขกับเรื่องที่ผมเล่าก็พอ ขอบคุณ Screen saver ลองดูนะครับ คุณอาจได้นั่งเขินอยู่ต่อหน้าใคร ตอนนี้เดี๋ยวนี้ เหมือนผมก็ได้…




ด้วยศรัทธาในมิตรภาพ MC

MC = วี นามสมมติในเรื่องที่เกิดขึ้นจริงบนโลกใบนี้…. ฟารีดะห์ ชื่อ ที่มีอยู่จริง และรอยยิ้มที่ยังมีให้กันเสมอจนทุกวัน…




เรื่องสั้น ตอน บัน(ระ)ทึก ถึงฟารีดะห์ แด่เจ้าฟารีดะห์ทุกท่าน


จากคุณ : MC - [ 05-06-2013 14.51.26 IP:223.205.92.24 ]


ความคิดเห็นที่ 2
(ด้านบนอ่านยาก ขอโพสต์ตอน2 อีกครั้งนะคะ)



“พี่วี เอาหน้าเพจใหม่ให้พี่ดะห์ดูยัง ดองงานอีกป่ะเนี่ย” นิสาถามผมปากเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ

“เอาไปให้แล้ว แต่เค้ากำลังยุ่งน่ะ เดี๋ยวบ่ายๆพี่ไปเสนอใหม่” ผมบอก
“ตลอดเลยเมิงงงง อย่าดองนะเว้ย คนสวยด่าเจ็บ ยังไม่โดน เดี๋ยวรู้เลยยยย” ไอ้ธีระทำหน้าหยองก็มันอ่ะ เคยเห็นคุณฟารีดะห์ ฉะกับเจ้าหน้าที่การตลาดเป็นภาษาจีนกลางมาแล้ว ถึงมันจะฟังไม่ค่อยรู้เรื่องแต่ก็พอแปลออก ทำให้มันหยองงงง สนิท ส่วนผมนะหรอ ผมไม่รู้นี่ ผมก็เลยเฉยๆมั้ง 5555

12.45 น. ผมสามคนต้องรีบทานให้อิ่ม แล้ววิ่งขึ้นแผนกก่อนเจ้าหน้าที่แผนกอื่น นี่มันคงเป็นเวรเป็นกรรมอะไร ของพวกเรานะ ไม่เคยได้พักเต็ม 1 ชั่วโมงสักวัน ยัยแบ๊ว รีบเปิดเครื่องเซิฟเวอร์ ผมกับธีเปิดโปรแกรมเพื่อรันข้อมูล รอเวลา 13.00 ที่เจ้าหน้าที่แบงค์ จะส่งข้อมูลการเงินลูกค้ามาให้ เพราะถ้าเราไม่รับตอน 13.00 ไฟล์งานก็จะทำลายตัวเอง เราต้องโทรไปขอที่แบงค์ใหม่ ทำให้เจ้าหน้าที่เค้าด่า… ครับ ด่า กลับมาจนแทบฟังไม่ทัน เราต้องอ้อนวอน ต้องพูดเพราะ กัดฟันพยายามให้เขาส่ง ซึ่งแน่นอน เค้าก็จะฟ้องนายเค้า นายเค้าก็จะมางับหัวนายเรา แล้วนายเราก็จะ…… “นิสา..มาหาพี่หน่อย” เสียงเพรียกจากสวรรค์ของผมแต่คงเป็นเสียงเรียกจากนรกของไอ้แบ๊วมัน คุณดะห์เรียกหน้าเคร่งเครียด… ไอ้แบ๊วหันมาทำหน้าซีดเหลืองใส่ผมกับธีระ….ซวยล่ะ อะไรวะ…!! ผมกับธีระ คอยืดยาว แทบจะถอดหูฝากไอ้แบ๊วไปฟังด้วย
บ้องแบ๊วเข้าไปนานมาก ก่อนกลับมาที่โต๊ะทำหน้าเพลียๆ ผมกับธีระที่นั่งบล็อกข้างๆรีบถาม แต่ทำหน้ายิ้ม เพราะด้านนอกเป็นกระจกใส หันหน้าไปทางคุณดะห์ ถามแบบไม่หันไปหาอ่ะ แบ๊วนั่งตรงกลาง มีที่กั้นระหว่างแต่ละโต๊ะสูง 1 ฟุต แต่เราก็คุยกันได้

“ไม่มีไรหรอกพี่ พี่ดะห์ เขาให้เราพักก่อนเที่ยงได้ แต่ต้องขึ้นมารับงานก่อนเวลา วันนี้เซิฟกระตุก แบงค์เค้าส่งข้อมูลให้ไม่ได้ ต้องส่งซ้ำอยู่หลายครั้ง” นิสาบอก

“ก็ดีนี่ ได้พักก่อนเวลา แล้วทำไมทำหน้างั้นอ่า” ธีระถามน้องเล็กของแผนกน้ำเสียงห่วงๆ

“ไม่ทำหน้างี้ได้ไงเล่า เค้าจะส่งเจ้าหน้าที่เขามาเซิฟแทนอ่ะ” นิสาว่าเสียงอ่อยๆ

เหยยยมันจะมากไปแล้วนะ ยอมไม่ได้ เห็นเรายอมก็เอาใหญ่เลย ผมรับไม่ได้จริงๆ อะไรก็จะมาบี๊บเอากับเรา บางครั้งลืมส่งข้อมูลให้เราเอง พอเราดึงเข้าโปรแกรมไม่ได้ก็โวยวายกับเราก่อน ทีนี้จะมาปลดคนของเราได้ไงอ่ะ
“อยากมาก็ให้มันมาเลย พวกเราจะได้ไม่ต้องกระหืดกระหอบไปทำ เดี๋ยวเดือนหน้าพวกเราก็ไม่ว่างชิลกันแล้ว โครงการใหม่ขึ้น เราต้องลงภาคสนามตากแดดเก็บภาพ หานายแบบนางแบบ เขียนเว็บ ทำเพจ ทำตลาดออนไลน์ เยอะจะตายชักให้มันมากันเลย” ธีระหงุดหงิดสุดๆ

“เอางี้ แบ๊วมารันโปรแกรมแทนพี่ เดี๋ยวพี่เซิฟให้เอง C+ พี่ก็พอได้ เดี๋ยวแบ๊วเทรนด์พี่อีกทีก็แล้วกัน” ผมสงสารน้องเลยขอรับภาระเอง มันไม่แฟร์เลยที่จะให้น้องตัวเล็กๆ ต้องรับภาระเวลาประชุมบอร์ดแล้วโดยฝ่ายนู้นตำหนิ มาเลยผมกะฉะกับบอร์ดของแบงค์เต็มที่!

แต่แล้วทุกอย่างที่เรากังวล ก็กลับกลายเป็นเรื่องดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้น คุณฟารีดะห์ คงเครียดเกินไปเลยกังวล ว่าจะมีผลระหว่างบริษัท ผมนั่งเอกเขนกเขียนโค้ดเพจใหม่ มันต้องใช้หัวคิดหน้าดู แต่ผมก็ต้องอึ้ง.. เมือหันมาอีกหน้าจอนึงที่ใช้ส่งงานระหว่างแบงค์ และเจ้านายตอนนี้ Screen saver ข้อความเปลี่ยนไปเป็น“หรอคะ”…

ผมนั่งงงพักใหญ่ จนยัยแบ๊วพูดออกมาว่า “ทำงานๆ” ในขณะที่ตาอยู่หน้าจอตัวเอง…. หนอยยยยัยนี่นี่เอง ถือวิสาสะยังไงมาดูหน้าจอผม… แต่ผมก็ไม่สนใจหรอกผมกับน้องแซวกันจนชินแล้ว ^^

เช้าวันใหม่ ผมใช้ชีวิตเหมือนเดิม ตื่นแต่เช้า วันนี้ผมตื่นเช้ากว่าทุกวัน และไม่ต้องเซตผม ปล่อยมันไปๆ ให้หัวหยอง แบบนี้แหล่ะ ผมเช็ดๆแว่นตาพอเป็นพิธี แล้วกระโดดขึ้น 512 จากปากซอยลาดพร้าว 122 ให้ตายสิวันนี้ผมคงพึ่งพารถไฟฟ้าไม่ไหวล่ะ ไหนก็ตื่นเช้า ผมฝากชีวิตไว้ที่ 512 ให้พาผมไปให้ถึงจุดหมาย ผมนักสัปหงกจนมาถึงที่ทำงาน วิ่งจนหอบแฮก วันแรกที่การแสกนนิ้วของผม โอ้วว วันนี้ผมมาก่อนเวลาตั้ง เกือบครึ่งชั่วโมง ผมรีบแตะบัตรเข้าแผนกทันที ก็ผมลืมเอางานให้คุณดะห์คนสวยของผมดูนะสิ ให้ตายเถอะ ผมไม่อยากถูกคนสวยที่ผมปลื้มๆ ด่าเป็นภาษาจีน ผสมอังกฤษนะ เพราะผมจะไม่รู้เลยว่ามันแปลว่าอะไรอ่า….><

ผมรีบคว้าแฟ้ม หน้าตาตั้งก้มหน้าก้มตาเตรียม ความประหม่าหายไป ภาวนาแค่อย่าให้ถูกตำหนิเลย ถ้าผมถูกตำหนิ ผมคงเข้าหน้าไม่ติด ผมคงละอาย ผมคงๆๆๆๆๆ ผมคิดอะไรกังวลมากมายไปป่าวเนี่ย

แต่พอผมเงยหน้าขึ้นมา ที่เก้าอี้พนักสูงในห้องนั่น มีร่างนึงนั่งฟุบไปกับโต๊ะ..คุณดะห์นี่!!!เห้ยย นี่ผมว่ามาเช้าแล้วนะ ยังมีคนเช้ากว่าผมอีก… ป้าชะมดก็ยังไม่มาประจ๋อประแจ๋หน้าห้อง คุณดะห์มาตั้งแต่กี่โมงเนี่ย…. ผมรีบคว้าแฟ้มวิ่งไปเคาะประตู และไม่รอให้มีเสียงอนุญาต ผมผลักเข้าไปเลย
“พี่ดะห์ครับ พี่ดะห์” ผมเรียกเบาๆ แปลกแฮะวันนี้ใจผมไม่สั่น
“หืมม์ อืมม์ วี….อ่อ” เธอปรือตา เรียกผม แล้วบอก “อ่อ”
“ผมขอโทษด้วยครับ เมื่อวานวุ่นๆผมลืม” ผมบอกน้ำเสียงอ่อยๆ
“ไม่เป็นไรค่ะ ดะห์ดูรายละเอียดหมดแล้ว วีเอานี่ไปดูให้หน่อยล่ะกันนะ เดี๋ยวขอตัวก่อน เช้าแล้วหรอ เออ..วันนี้อาจไม่เข้านะ ฝากด้วย” คุณดะห์บอกว่าดูรายละเอียดงานผมหมดแล้ว แล้วก็เซนต์ให้แล้ว แล้วก็มอบหมายงานต่อ พลางลุกสะพายกระเป๋า ผมเพิ่งสังเกตว่ายังคงเป็นกระโปรงสีชมพู แสดงว่าเมื่อคืนหลับตรงนี้เลยหรอ ไม่ได้กลับบ้านล่ะสิ ผมมองนางฟ้าคนสวยก้าวเท้าเข้าลิฟไป แปลกใจอยู่นะที่บอกว่าดูแล้วเซ็นต์แล้ว ดูตอนไหนและเซนต์ตอนไหน ผมกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้ง ในนั้นมีลายเซ็นจริงๆ ผมไม่ได้สังเกตุตอนหยิบแฟ้มไปเมื่อครู่…สงสัยเป็นบ้องแบ๊วแน่ๆ ที่เอางานผมไปให้คุณดะห์ดู อืมม์… มันคงกลัวผมโดนด่า ต้องเลี้ยงหนมสักหน่อย ^^

วันนี้เช่นเคยก่อนพักเที่ยง ที่คุณดะห์อนุญาตให้พวกเรา พักก่อนเวลาได้ ผมจึงตระเตรียมข้อความ Screen saver ของผมอีกครั้ง วันนี้ผมตั้งว่า “พักผ่อนเยอะๆนะครับพี่…” ^^
เสร็จแล้วก็คว้ากระเป๋า วิ่งตามธีระ กับนิสาออกมา….
“แบ๊ว ธี วันนี้ พี่เลี้ยงเอง” …ผมบอกสองคนนั่น
“ฮ้า อานิสงส์จากอะไรหนอออ” ธีระแซวๆ…..
บ่ายกว่าแล้ว Screen saver ของผมยังเป็นเหมือนเดิม วันนี้ไม่มีใครกล้าบังอาจมาเปลี่ยนของผม ก็ไอ้แบ๊วมันลงไปกินข้าวกับผมนี่ จะมีใครกล้ากระตุกหนวดเสือ ผมคิดในใจ พลางชะเง้อดูห้องฝั่งตรงข้าม คุณดะห์ไม่เข้ามาจริงๆ มีแต่ ป้าชะมด ที่กำลังวุ่นวายกับการรับโทรศัพท์แทนคุณดะห์ แหม่… เจ้านายไม่อยู่ล่ะ วุ่นเลยสิ สมน้ำหน้าป้าชะมดจอมวุ่นวายเรื่องชาวบ้าน เวลานายอยู่ป้าก็ไม่ได้ทำอะไร เดินไปเกาะแผนกนู้นทีแผนกนี้ทีหมดวัน ก็กลับบ้าน

อ้อ ผมลืมบอกไป ผมมีวันหยุดคนละ 2 วันครับ ก็สลับกันหยุด ใครจะหยุดวันไหนก็ได้ แต่วันนี้มีงานสัปดาห์หสังสือตรงกับวันเสาร์-อาทิตย์ ผมเลยของหยุด 2 วันนี้ ซึ่งก็ไม่เป็นปัญหา นี่แหล่ะข้อดีของแผนกผม แผนกอื่นหยุดวันอาทิตย์วันเดียว ก็น่าจะให้ผมบ้างอ่ะนะ งานผมรับผิดชอบเยอะมาก เงินล้วนๆ เงินชาวบ้านทั้งนั้น หลักล้าน จนถึงสิบล้าน ร้อยล้านก็มี ความเครียดสุดๆ
………………………………………………………………………………………………………………
“ฟารีดะห์…ไข่มุกในทะเลลึก” ผมได้หนังสือมาหลายเล่ม แต่เล่มนี้หัวใจสั่งให้ซื้อเลย เป็นหนังสือท่องเที่ยว แต่แหมมันมีคำว่า “ฟารีดะห์” ด้วยล่ะ ^______^ ผมก็พอทราบเหมือนกันว่าชื่อนี้ น่าจะหมายความประมาณนี้แหล่ะ ผมมีเพื่อนที่เป็นชาวอิสลามบอกว่า ชื่อฟารีดะห์ แปลว่า ไข่มุกอันดามัน หรือไข่มุกในทะเลลึก นัยว่าอยู่ลึกที่สุด สวยงามและมีคุณค่าที่สุด อันนี้ผมก็ไม่ทราบหรอกนะแต่ผมหลงปลื้ม ไข่มุกนั้นเสียแล้วสิ ^________________^


หลังวันหยุด 2 วันที่ผ่านมา วันนี้ผมเดินเข้าออฟฟิศอย่างมีความสุข ผลักประตูเข้าไปในตู้ปลาทองแล้วยิ้มให้ทุกคน แต่ดูเหมือนทุกคนรอยิ้มให้ผมอยู่ …

อ้าว เขินสิ อะไรกัน แต่ที่ทำให้ผมเขินหนักก็คือในห้องเราตอนนี้มีบุคคลที่สี่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใคร คุณดะห์นั่นเอง…เธอยืนยิ้มให้ผมอยู่ ผมถอยหลังจนชิดกับโต๊ะคอม เก้อๆเขินๆทำอะไรไม่ถูก

“นี่มาชุมนุมอะไรกับครับ” ผมถามทุกคน
“สุขสันต์วันเกิดดดดด พี่วี วี๊ วี ฮิ้ววววว” ยัยแบ๊ว ดึงพลุกระดาษใส่หน้าผม แล้วยื่นปากกาเซ็นเชคให้
“โหววว พี่จะเอาไปเซนต์เช็คที่ไหน ยอดเงินในบัญชียังไม่พอเบิกเลย” ผมรับของขวัญแล้วขยี้หัวน้องอย่างเอ็นดู

“สุขสันต์วันเกิดไอ้วี” ธีระส่งถุงหูหิ้วเล็กๆให้ผม ข้างในเป็นโลชั่นทามือ คงเพราะมันสังเกตว่าผมรักมือมากกว่าหน้า อ่านถึงตรงนี้ห้ามแซวนะ ผมอาย 5555

“แทงค์วะธี ขอบใจนะ ขอให้ได้แฟนมือสวยๆ” ผมบอก
คุณดะห์ยืนกอดอกยิ้ม เธอแบมือมาตรงหน้า ในมือมีกุญแจดอกเล็กๆ ส่วนอีกมือเป็นกล่องที่มีแม่กุญแจน้อยๆล็อคอยู่
“อะไรอ่าพี่ดะห์” แบ๊วถาม
“เปิดเลยๆ” ธีระลุ้น ผมไขมันออกมา แท้ที่จริงแล้วมันเป็นหนังสือที่ถูกออกแบบมา ให้เป็นสไตล์กล่องแล้วล็อคได้ ในงานหนังสือวานนี้ก็มีรับทำ แต่ผมไม่ได้สนใจ ผมเปิดมันขึ้นมาอย่างดีใจ ก็นี่มันของขวัญจากคนที่ผมปลื้มที่สุดนี่นา แต่ผมก็ต้องอึ้ง… มันเป็นหนังสือเล่มเดียวกับที่ผมซื้อมา ไม่ต้องดูหน้าปก เปิดมาหน้ากลางเลยผมก็รู้ว่านี่คือ“ฟารีดะห์ …ไข่มุกทะเลลึก” ของผม….

ผมรีบปิดแล้วขอบคุณคุณดะห์ ก็ใครจะกล้าบอกล่ะว่าผมก็ซื้อเล่มนี้เหมือนกัน ถ้าบอกมีหวังผมโดนไอ้ธีกับยัยแบ๊วแซวตายแน่ๆ…><”

“สุขสันต์วันเกิดนะคะ” คุณดะห์บอกแล้วเดินยิ้มสวนผมออกไป
“อ้าววววว พวกราววว ทำงานๆ” ยัยแบ๊วแซวผมเหมือนเดิม


………………………………………………………………………………………………


ผมเปิดหน้าจอคอมขึ้นมา แล้วกะว่าจะเข้าไปเปลี่ยน Screen saver แต่ผมก็ต้องงงอีกพักนึง เมื่อข้อความในนั้นเปลี่ยนไปเป็น
“หายไปไหนตั้งสองวัน” ผมเหร่ตามองยัยแบ๊ว แล้วนึกสนุก พิมพ์เปลี่ยนเป็น “ไปสัปดาห์หนังสือครับ”

หลังพักเที่ยง ผมเดินขึ้นมา ข้อความ Screen saver ที่หน้าจอผมก็เปลี่ยนไป ผมชักสนุกแล้วสิ คราวนี้มีเขาถามผมว่า “สนุกเลยสิเที่ยวคนเดียว” ผมก็เลยพิมพ์ตอบไปว่า “ไม่เลย ..เหงาจะตาย”

และมันก็เป็นแบบนี้เกือบทุกวัน ที่ข้อความ Screen saver ของผมจะเปลี่ยนไป …จนวันนึง ผมเหนื่อยและหงุดหงิดกับงาน รวมกันกับลูกค้าที่เปลี่ยนงานไปมาจนผมแทบบ้าจับต้นจับปลายไม่ถูก หน้าจอผมตอนนี้ที่หมุนติ้วๆอยู่ขึ้นว่า “นี่เบอร์คุณใช่มั้ย XXX XXXXXXX?” ผมเลยตอบไปว่า “แบ๊วเลิกเล่นเหอะ วันนี้พี่โครตเครียด” ผมรู้ว่าข้อความยาวๆ เวลาพักหน้าจอมันจะขึ้นไม่หมด แต่ผมคิดว่า แบ๊วคงเข้ามาอ่านตอนเปลี่ยนได้ บ่ายวันนั้นผมชำเลืองมองกริยาของน้องร่วมงาน เห็นเฉยๆผมเลยเดินไปจับคอเย้าๆ
“โกรธไรพี่อ่า”
“โกรธรายยย หนูกำลังมึนเนี่ย กินข้าวยัง หนูยังไม่ได้กินเลย” แบ๊วทำเสียงครวญคราง แทบเอาหน้าไปสิงในจอมอนิเตอร์ผมเดินกลับมาที่โต๊ะ คราวนี้ข้อความผมเปลี่ยนไป “เป็นห่วง….”

ผมนั่งพิงพนักรู้สึกผิด มองน้องร่วมงานอย่างหดหู่!!!

“แบ๊วพี่ขอโทษนะ” ผมเอ่ยขึ้นในที่สุด

“ ห๊า เออ ใช่ ต้องเลี้ยงข้าวหนูนะ” แบ๊วว่า

“หนีไปกินกันก่อนเฉยเลยอ่ะ” แบ๊วพูด ผมไม่ได้เอะใจอะไร

แล้วพิมพ์ Screen saver ตอบไปว่า “พี่ขอโทษนะ”
ด้วยความรู้สึกผิดต่อน้องอย่างบอกไม่ถูก

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมรีบมาที่หน้าจอ เพราะอยากรู้ว่าแบ๊วพิมพ์อะไรตอบกลับมา
ข้อความคงยาวมาก เพราะมันขึ้นแค่ว่า “เลิกงาน….” ผมเลยคลิ๊กเข้าไปดู
ข้อความเต็มว่า “เลิกงานเจอกันร้านกาแฟตรงอาคารธนิยะ” ผมนึกถึงร้านกาแฟโทนสีดำสีโปรดที่ผมชอบนั่งไปทอดอาลัย เอ้ย อารมณ์ก่อนขึ้นรถไฟฟ้าได้ เหลือบตามองโต๊ะข้างๆนิดนึง เจ้าของโต๊ะยังไม่เข้ามา
ผมเลยพิมพ์กลับไปว่า “OK”…….

หลังเลิกงานผมยักคิ้วให้แบ๊ว แบ๊วยิ้มกลับมา

“เห้ย มีไรกันสองคนนี้” ธีระว่า

“นัดทุบหัวพี่ธี” แบ๊วบอก ผมยิ้มๆ

“กลับก่อนนะ” ผมบอกธี แล้วยักคิ้วให้แบ๊วอีกที มันก็ยักคิ้วตอบ เออ.. ไอ้นี่

ผมเดินจ้ำๆ ไปที่จุดนัดหมาย… ก่อนไปผมแอบชำเลืองมองไปที่โต๊ะป้าชะมด แต่ไม่ได้มองป้าชะมดนะครับ ก็คุณฟารีดะห์บอสผมนะสิ เธอกำลังท้าวแขนสั่งงานที่โต๊ะป้าชะมดอยู่ ปกติเธอจะเรียกเข้าไปข้างในสงสัยคุณดะห์ จะทิ้งระเบิดให้ป้าชะมดอีกแล้ว เธอสั่งงานไปยิ้มไป ผมแทบเดินขาพันกันลงลิฟเลย..

ผมเดินเอ้อระเหยลอยชาย ก็แหม ไอ้แบ๊วมันยังไม่ลงมาเลย ผมไม่อยากนั่งเก้อคนเดียวนะ วันนี้ถนนดูโล่งๆ ชอบกล ที่ไหนมีม๊อบอีกหรือเปล่า โล่งที่ถนน สงสัยรถไฟฟ้าแน่นเอี๊ยดผมคิด…

ผมมาถึงที่นัดหมาย มองหาแบ๊ว แน่นอน มันยังไม่มาถึง ผมยืนเคว้งอยู่นาน ก่อนเดินเข้าไปหาโต๊ะว่าง… กระชับกระเป๋าเป้ใส่โน้ตบุค ทำไมผมต้องแบกมาทุกวันด้วยก็ไม่รู้ คอมเขาก็มีให้ใช้ ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ><” ก่อนที่ผมจะเดินไปนั่งมุมนึง ก็มือเล็กๆมาแตะข้อศอกผม ผมหันไปแทบอึ้ง!!!!
“พี่ดะห์” ผมหลุดปากเรียก คนถูกเรียกยิ้ม

“นัดใครไว้ล่ะคะเนี่ยเห็นรีบออกมา” เธอถามยิ้มๆ

“เอ่อ…. แบ๊วน่ะครับ อ๋อ นิสาน่ะครับ” ผมบอกพลางชะเง้อคอเธอเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม พลางดึงข้อศอกผมที่จับสายสะพายโน้ตบุค

“มานี่..” เธอดึงผมเบาๆ เข้าไปข้างใน ที่มีโต๊ะว่าง ผมยังชะเง้อหายัยแบ๊วไม่โผล่มาซะที

“งานเยอะมากเลยหรอ” ระหว่างที่ผมรอแบ๊ว แต่หัวใจผมกับเต้นตึงตังมองแอบมองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม ทั้งๆที่ ...

“ทำไมไม่มองหน้ากันบ้าง ไม่ต้องแอบมองๆ” เธอพูดแล้วหัวเราะเล่นเอาผมเขินหนัก นี่ถ้าให้ผมเดินกลับบ้านผมกลับไม่ถูกนะเนี่ย

“พี่ดะห์มาบ่อยหรอครับ” ผมกลั้นใจถาม

“ไม่บ่อย ไม่ค่อยว่างค่ะ” เธอตอบยิ้มๆ ให้ตายสิผมเกลียดตัวเองเวลานี้จัง ผมไม่รู้จะเอามือ เอาแขน เอาขาไว้ที่ไหน หน้าตาร้อนวูบวาบ ร้าวไปถึงกกหู เดาได้ว่า มันแดงทั้งหน้าแล้ว….

“งานยุ่งหรอเห็นบ่นๆ” เธอถามเรียบๆ ผมอึ้งอีกครั้ง…… ผมไม่ได้บ่นกับใครนอกจากใน Screen saver ที่ผมระบายลงทางนั้นเพราะคิดว่า คงมีแต่ผม กับคนที่ใช้คอมด้วยกันเท่านั้นที่จะรู้ ซึ่งก็ต้องรู้รหัสเข้าออกเครื่อง และสามารถเข้ามาในแผนกเราได้ ก็มีแค่เรา 3คน โอ๊ยยย ผมลืม คิดไปเลยว่า ระดับผู้บริหาร มีพาสเวิร์ดเข้าดูข้อมูลเครื่องพนักงานได้ทุกเครื่อง โดยไม่ต้องผ่านหน้าจอเรา สามารถโฮสต์มาดูได้เลย…ผมนึกถึงตรงนี้แล้วมองหน้าเธอตรงๆ ผมอ้าปากค้าง (คิดว่านะตอนนั้นน่ะ) เธอยิ้มกว้างให้…..

“ที่ถามว่าใช่เบอร์มั้ย เพราะจะได้โทร กลัว…พิมพ์ยาวแล้วมันไม่ขึ้น” เธอบอก ผมเขินจนแทบจะเอาหัวมุดลงไปในกาแฟ

“เอ่อ พี่ดะห์ครับ…เอ่อ..” ผมตะกุกตะกัก ยังกับเครื่องกระบะเก่าแก่ ที่สตาร์ทไม่ติด เธอเลิกคิ้วรอฟังผมอย่างสนใจ
“วี…”
“วี”
“วีคะ”…..เธอเรียกชื่อผมมมมม โบกมือไปมาตรงหน้า แล้วหัวเราะน้อยๆ

หัวใจผมพองโต…รู้สึกล่องลอย…. ผมไม่อยากกลับบ้านเลย…



Oh …what it’s you do to me……
Oh …what it’s you do to me……
Oh …what it’s you do to me……
Oh …what it’s you do to me……

ไม่ต้องให้เล่าต่อนะครับ ว่าหลังจากนั้นมันเป็นอย่างไร…ให้คุณมีความสุขกับเรื่องที่ผมเล่าก็พอ ขอบคุณ Screen saver ลองดูนะครับ คุณอาจได้นั่งเขินอยู่ต่อหน้าใคร ตอนนี้เดี๋ยวนี้ เหมือนผมก็ได้…




ด้วยศรัทธาในมิตรภาพ MC

MC = วี นามสมมติในเรื่องที่เกิดขึ้นจริงบนโลกใบนี้…. ฟารีดะห์ ชื่อ ที่มีอยู่จริง และรอยยิ้มที่ยังมีให้กันเสมอจนทุกวัน…




เรื่องสั้น ตอน บัน(ระ)ทึก ถึงฟารีดะห์ แด่เจ้าฟารีดะห์ทุกท่าน


จากคุณ : MC - [ 05-06-2013 15.09.04 IP:223.205.92.24 ]


ความคิดเห็นที่ 3
Good


จากคุณ : อ่านอีกๆๆ - [ 05-06-2013 16.49.23 IP:125.24.190.36 ]


ความคิดเห็นที่ 4
ขอบคุณสำหรับผลงานดีๆที่ตั้งใจกลั่นกรองออกมา
บวกกับพรสวรรค์ด้วยแหละเนาะ
เดี๋ยวเปิดสำนักพิมพ์เองแล้วขอจองตัวเลยนะ
แล้วอย่าคิดค่าตัวแพงนักเด้อออออ..


จากคุณ : สสย - [ 05-06-2013 19.22.07 IP:58.8.164.212 ]


ความคิดเห็นที่ 5
ต่ออีกได้ป่าวคะ???

ชอบอ๊าาาาา


จากคุณ : ติดตาม - [ 06-06-2013 18.15.37 IP:210.86.248.42 ]


ความคิดเห็นที่ 6
#3 ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านนะคะ แอบเขินเหมือนกันนะเนี่ย...เล่าเรื่องตัวเอง

#4 มันไม่ใช่ผลงานค่ะท่านพี่ สสย. แต่มันคือ..อีกหนึ่งความประทับใจและความรู้สึกดีๆที่มันตรึงอยู่ในนี้ๆๆ ในใจนี่... มันก็เป็นอีกเรื่องนึงที่ทำให้คนตัวเล็กๆนึกถึงแล้วยิ้มได้

#5 ไม่ต่อแล้วนะ เดี๋ยวดราม่า เอาแค่ความสุขพอเนา ^^


พิมพ์ตก พิมพ์ผิด พิมพ์ยืดยาว ให้รกสายตา เป็นครั้งแรกในชีวิตการโพสต์ลงเว็บเลย เพราะว่ากอปมาจากบันทึกส่วนตัว ไม่ได้จัดอะไรเลย มาถึงก็โยนปักใส่เข้ามา มันเลยต่อเนื่องยาวเหยียด ปวดสายตากันไหมคะ ขอโทษนะ เค้าขอโทษนะคะ....

แด่เจ้าของชื่อ "ฟารีดะห์" ทุกท่าน.....


จากคุณ : MC - [ 07-06-2013 12.09.23 IP:223.205.0.244 ]


ความคิดเห็นที่ 7
อ่านไปยิ้มไป น่ารักมากมาย


จากคุณ : ษาละ - [ 08-06-2013 11.27.22 IP:75.27.166.179 ]


ความคิดเห็นที่ 8
น่ารักดีครับผมชอบนะ
พอดีวันหยุดมีเวลาอ่านครับ
จะได้อ่านอีกเมื่อไหร่เนึ่ยครับคุณเอ็มซี


จากคุณ : ทอมทึน - [ 08-06-2013 19.51.58 IP:27.130.132.200 ]


ความคิดเห็นที่ 9
ชอบเพลงนี้.. ชอบมาก.. ไม่คิดว่าจะมีคนชอบเหมือนกัน..
ไม่ได้อ่านนิยายเลยค่ะ เสียบหูฟังไว้กับโน้ตบุ๊คด้วยซ้ำ
ดูอะไรไปเรื่อยๆ แต่ได้ยินเสียงเพลงนี้ลอดออกมาจากหูฟังน้อยๆ พังๆ.. ถึงกับต้องหยุดฟังเลย

ไว้จะมาอ่านนะคะ แปะโป้งไว้ก่อน :D


จากคุณ : wikipepo - [ 10-06-2013 01.10.12 IP:124.122.175.233 ]


ความคิดเห็นที่ 10
#7 เราใช่มั้ยที่น่ารัก

#8 เรื่องนี้คงไม่ต่อแล้วล่ะค่ะคุณทอมทึน เราอยากเก็บความประทับใจไว้ จบแบบนี้แหล่ะ ให้คนจินตนาการต่อว่ามันเป็นแบบไหน ^^

#9 ณ ช่วงเวลาที่เขียนและบันทึกเรื่องนี้ เราฟังเพลงนี้เป็นสิบรอบ ความรู้สึกเมื่อแรกเห็นคุณฟารีดะห์ เพลงนี้ก็ดังขึ้นเลยล่ะค่ะ ^^



ว่างๆก็มานั่งฟังเพลงด้วยกันนะคะ ใครผ่านไปผ่านมา กวักมือเรียก ^^


จากคุณ : MC - [ 10-06-2013 11.55.25 IP:223.206.168.194 ]


ความคิดเห็นที่ 11
เหมือนอัดอั้น ตันใจ อยู่ในอก
แสนวิตก วุ่นวาย อย่างไรนี่
ด้วยใจยัง หวังไว้ ในไมตรี
แต่ยากที่ จะพร่ำ คำอันใด
ทั้งค่อนคืน ตื่นตา หาหลับฝัน
ถ้อยจำนรรจ์ นั้นยาก อยากขานไข
ถามจริงสิ มิรู้ ดูกระไร
สักนิดใน ใจผัน นั้นมิเคย


Cr.อ.คนกรุงศรี


จากคุณ : MC - [ 10-06-2013 16.52.46 IP:223.206.168.194 ]


ความคิดเห็นที่ 12


ได้หยุดอ่านเรื่องนี้สักที จ้องมาทั้งอาทิตย์ล่ะ
อ่านแล้วอยากไปทำงานขึ้นมาเลยค่ะ แต่ที่ทำงานไม่มีอะไรน่า...แบบนี้เลย
ชอบคำพูด ชอบการบรรยาย ชอบ ชอบหมดเลยค่ะคุณMC เขียนอีกนะคะรออ่าน


จากคุณ : ไอหมอก - [ 16-06-2013 19.10.40 IP:172.16.0.169, 180.183.47.118 ]


ความคิดเห็นที่ 13
สวัสดีค่ะคุณไอหมอก

ดีใจที่ได้มานั่งอ่านด้วยกันเนาะ ขอโทษด้วย กอปมาจากบันทึกส่วนตัว มันเลยยาวพรืดไปหมด ลายตาดีมั้ยคะ


จากคุณ : MC - [ 17-06-2013 19.32.16 IP:223.206.86.158 ]


ความคิดเห็นที่ 14
ไม่เกินความสามารถของคน(อยาก)อ่านหรอกค่ะ คุณ MC
บันทึกเรื่องนี้มีภาคต่อไหมน๊า อยากรู้จัง


จากคุณ : ไอหมอก - [ 18-06-2013 13.53.25 IP:172.16.0.146, 180.183.47.118 ]


ความคิดเห็นที่ 15


ฮึ..งอน..
ไม่คุยกะเรา..


จากคุณ : ทอมทึน - [ 18-06-2013 14.06.51 IP:210.246.85.230 ]


ความคิดเห็นที่ 16
#14 คุณไอหมอก จริงๆแล้วมีต่อค่ะ แต่อยากจบที่ความรู้สึกดีๆ
ทุกเรื่องราวมีทั้งผิดหวัง และสมหวัง ฟารีดะห์ ชื่อบอกว่า อยู่ใต้ทะเลลึก กว่าจะได้มาก็ยากลำบาก ครั้งได้มาก็รักษายาก .... ท้ายสุดของมีค่ามีราคาควรอยู่กับคนที่คู่ควรค่ะ ...

#15 คุณทอมทึน งอนเราหรืองอนคุณไอหมอกคะ ถ้างอนเราไม่ได้นะเราตอบแล้วนะ ก่อนหน้าอ่าาาา ^^ คุณทอมทึน อย่างอนเราเลยนะๆๆๆ เดี๋ยวเราก้จะหายไปอีกยาวเลย อย่างอนเรานะคะๆ


จากคุณ : MC - [ 19-06-2013 16.57.47 IP:223.205.1.176 ]


ความคิดเห็นที่ 17
คุณMC จะหายไปไหนกัน..
หายไปอีกยาวไม่ได้นะ
มุมหนังสือขาดคุณไม่ได้..
หากคุณไปเราจะตาม

ไปตปท.เดือนนี้เหรอ?
เผื่อเรา..ทุกสิ่งอย่างที่นั่น..ด้วยนะคุณ


จากคุณ : สสย - [ 19-06-2013 18.57.15 IP:61.90.19.221 ]


ความคิดเห็นที่ 18
ไปตามรอย มะเมี๊ยะ ที่ มะละแหม่งจ้าาา


จากคุณ : MC - [ 24-06-2013 15.50.55 IP:223.205.143.164 ]


ความคิดเห็นที่ 19
ชอบจัง "แต่อยากจบที่ความรู้สึกดีๆ
ทุกเรื่องราวมีทั้งผิดหวัง และสมหวัง ฟารีดะห์ ชื่อบอกว่า อยู่ใต้ทะเลลึก กว่าจะได้มาก็ยากลำบาก ครั้งได้มาก็รักษายาก .... ท้ายสุดของมีค่ามีราคาควรอยู่กับคนที่คู่ควรค่ะ ...


จากคุณ : kiss5 - [ 27-08-2013 16.24.13 IP:203.130.132.130 ]


ความคิดเห็นที่ 20
#19... ดีใจที่มีคนอ่านเพิ่ม..นะคะ



จากคุณ : MC - [ 27-08-2013 17.01.53 IP:223.206.83.134 ]


ความคิดเห็นที่ 22
อ่านแล้วยิ้มตามเลยค่ะ


จากคุณ : Kornyt@hotmail.com - [ 21-03-2015 18.55.48 IP:110.168.229.181 ]




ส่งให้เพื่อน เก็บไว้ในบุ๊คมาร์ค แจ้งลบ พิมพ์หน้านี้
ความคิดเห็น
Embed
ไฟล์ประกอบ
(gif, jpg, png, mid, wav, mp3, wma, swf)
ชื่อ / e-mail
แจ้งทางอีเมล์
เมื่อมีผู้ตอบ
ไม่ต้องแจ้ง แจ้ง  ที่อีเมล์
ตัวอักษรที่คุณเห็น
 
Webmaster และผู้ดูแลจะลบกระทู้หรือข้อความในกระดาน ด้วยวิจารณญาณและเหตุผลหลักดังต่อไปนี้
  • ห้ามมีการกล่าวร้ายกัน ด่าทอ กล่าวหา ใส่ร้ายป้ายสี หรือให้ร้าย เพื่อเป็นการทำลายชื่อเสียงต่อบุคคลหรือองค์กรใดๆ
  • ห้ามมีการใช้คำหยาบคาย คำเสียดสี หรือคำที่มีความหมายไม่เหมาะสม ที่จะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีต่อสังคมนี้
  • สามารถร้องขอให้ลบกระทู้หรือคำตอบได้ โดยผู้ตั้งกระทู้หรือผู้ที่ถูกกล่าวถึงจนทำให้เสียหาย
  • ห้ามการโฆษณาซึ่งให้ประโยชน์ทางการค้ากับต่อเจ้าของสินค้าหรือสถานที่นั้น ไม่ว่ากรณีใด
  • ห้ามมีการก่อกวนหรือทำลายบรรยากาศที่ดีของเวบบอร์ดนี้ในทุกกรณี
  • ห้ามโฆษณาหรือประชาสัมพันธ์ใดๆ ทั้งทางตรงและทางอ้อม

    contact us: 089-2189119 Email: webmaster@lesla.com