LESLA : กระดานสำหรับนักเขียนและนักอ่าน
บ้านนี้ของทุกคนมีความรักรูปแบบเดียวกัน พวกเราอยู่ร่วมกันด้วยความรัก ความอบอุ่น ทำให้สายใยที่มีให้กันเข้มแข็ง ถึงจะห่างหายกันไประยะหนึ่งความคิดถึงยังมีให้กันตลอดมา พื้นฐานจิตใจที่มีแต่ความรักของชาว Lesla จะเป็นจุดเริ่มต้นในการช่วยสร้างสังคมไทยให้เอื้ออาทรต่อกัน

 ร่วมแสดงพลังความรักของคนไทย ให้รู้ว่าพวกเรารักในหลวงมากแค่ไหน คลิกตรงนี้
 Lesla Horoscopes ดูดวงปี 2553 และพยากรณ์ต่างๆ  คลิกตรงนี้

ใจเย็นๆ นะคะ กลังทำให้ Lesla ของพวกเราค่อยๆ สมบูรณ์ ยินดีรับคำแนะนำเพื่อช่วยกันให้มีทุกสิ่งที่ทุกคนต้องการ Email มาได้ที่ webmaster@lesla.com
Message : นิสัยคนเกิดวันอาทิตย์  มีความเป็นผู้นำสูง ชอบช่วยเหลือคนอื่น ใจร้อนวู่วามไปบ้างนิดหน่อย แต่สติปัญญาดีนะ จะได้ดีเพราะปากเป็นคนพูดจามัดใจคนเก่ง ในเรื่องความรักมักรีบเร่งเร้ารุนแรงและหลากหลาย มีเซ็กส์แบบถึงไหนถึงกันไม่หวั่นและไม่ค่อยจะแคร์ใคร ไม่ว่าชายหรือหญิงที่เกิดวันนี้มีดีและจะประสบความสำเร็จแบบเวิร์คสุดสุดเชียวแหละ ขอเพียงเอาความสามารถที่มีอยู่ใช้ให้ถูกที่ถูกทางเถอะ    ---    นิสัยคนเกิดวันจันทร์ เป็นคนปากหวาน พูดเก่งช่างจ้อช่างเม้าท์ ช่างเอาอกเอาใจ เขาเรียกว่าคนปากดีแต่ขี้น้อยใจ งอนเก่ง แต่หายไว ในเรื่องความรักทั้งหญิงและชายร้ายพอๆ กัน ซู่ซ่าๆ แว๊บมาแว๊บไป ไม่ทิ้งเขาก็ถูกเขาทิ้ง เพราะเป็นคนช่างเลือกเรื่องมากและมากเรื่องขี้รำคาญ ชอบคิดซับคิดซ้อน พอๆ กับรักซ้อนซ่อนรักนั่นแหละ ถ้านำพรสวรรค์ในเรื่องของการพูดไปใช้ในทางที่ดี รับรองจะไปโลดในหน้าที่การงาน แต่ถ้าจะให้เหมาะน่าจะทำงานด้านการขาย ขายอะไรก็ได้ รับรองรุ่งสุด ๆ ขออย่างเดียวอย่าเจ้าเล่ห์มากนักเป็นพอ    ---    นิสัยคนเกิดวันอังคาร เป็นคนขยันยันแข็ง คล่องแคล้ว ว่องไว มีไฟฝันแรงกล้าทะเยอทะยานและดันทุรังสูง เรื่องรักค่อนข้างจะหลายใจ พูดง่ายๆ ก็เจ้าชู้ไง มีคนเข้ามาพัวพันไม่ขาดระยะ แต่ไม่ยักอยู่ยาวนาน ก็ใครจะไปทนทานความเจ้าชู้ของคุณได้ถ้าไม่ใช่คนเกิดวันพฤหัส แต่ต้องระวังคำพูดคำจาบ้าง ประชดประชันกันมากเกินไปวันไหน ๆ ก็ทนคุณไม่ได้หรอก เรื่องเซ็กส์ค่อนข้างใจร้อนและเอาแต่ใจตัวเอง เกรงใจคนอื่นเขาบ้างสิคุณก็นอนด้วยกันนะ หญิงชายเกิดวันนี้น่าจะรับราชการหรือเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจอะไรประเภทนี้จะดีกว่าไปทำอย่างอื่น ถ้าลดเรื่องการเอาแต่ใจตัวเองลงได้บ้าง รับรองตำแหน่งการงานไม่น้อยหน้าใครหรอก    ---    นิสัยคนเกิดวันพุธ มีความกระตือรือร้นและอดทนเหลือหลาย แต่ไม่ค่อยจะรอบคอบ เป็นคนทำมาหากินเก่งพูดจาดี มีความรอบรู้ ผู้ใหญ่รักใคร่เอ็นดูและคอยช่วยเหลือ อนาคตจึงค่อนข้างสดใสไปได้ดีในหน้าที่การงาน แต่ชีวิตรักกลับไม่ค่อยดีนัก ก็มัวแต่ทำงานไง จึงไม่ค่อยมีโอกาสเลือกมากนัก คนเกิดวันนี้จะได้เข้าพิธีวิวาห์ก็ปาเข้าไปวัยเลขสามขึ้นหน้า เป็นชายไม่เท่าไหร่ แต่เป็นหญิงแล้วไซร้โอกาสสัมผัสคานทองนิเวศน์สูง เรื่องเซ็กส์อบอุ่นนุ่มนวลละมุนละไมน่าหลงใหลไม่เบา คนเกิดวันนี้ที่สำคัญอย่าบ้างานจนเกิดเหตุ งานมีไว้ให้ทำเฉย ๆ ไม่ได้มีไว้ให้บ้า หาเวลาดูแลเพศตรงข้ามบ้างและต้องหมั่นดูแลสุขภาพให้ดีด้วยนะ    ---    นิสัยคนเกิดวันพฤหัสบดี เป็นคนที่ซื่อสัตย์ ขยัน อดทน มีไหวพริบปฏิภาณละเอียดรอบคอบและมีความรับผิดชอบสูง ชอบสั่งคนโน้นสอนคนนี้ ไปเป็นครูบาอาจารย์ หรือเป็นทนายแหละดี ในเรื่องความรักไม่อยากจะพูด จืดสนิทจะหาคำหวานสักนิด...ยากส์ ไม่รู้ว่าเคยได้ยินคำว่า...โรแมนติก กะเขาหรือเปล่า แต่เรื่องเซ็กส์กลับร้อนเป็นไฟ เข้าตำรา เงียบนิ่งไม่เคลื่อนไหว แต่ไฟดี ๆ นี่เอง ทุกที่ทุกทางทุกท่า...มาเถอะอนาคตจะเป็นคนใหญ่คนโต มีชื่อเสียง มีคนนับหน้าถือตาและมีความสุขในครอบครัว ขอเพียงเลือกคู่ที่จะมาครองให้ดีเท่านั้นเอง    ---    นิสัยคนเกิดวันศุกร์ เป็นคนชอบเพ้อฝัน ชอบจินตนาการ พูดจาไพเราะอ่อนหวาน นุ่มนวลช่างเอาอกเอาใจให้ใครต่อใครลุ่มหลง รักศิลปะ รักสวยรักงาม ทั้งหญิงชายเรียกได้ว่าเป็นวันของคนเจ้าชู้ ดูดี มีเสน่ห์ดึงดูดความสนใจของเพื่อนต่างเพศได้มาก ชำนาญและชมชอบเรื่องเซ็กส์มากเสียด้วย แต่คนเกิดวันนี้มีอารมณ์เป็นใหญ่ จะคิดอะไรจะทำอะไรขึ้นอยู่กับอารมณ์ ถ้าระงับอารมณ์เอาไว้ได้อะไรๆ ก็จะดีไปหมดทั้งเรื่องรัก การเงินและการงาน งานที่เหมาะที่สุดก็เป็นพวกสถาปนิก ศิลปิน ครีเอทีฟ    ---    นิสัยคนเกิดวันเสาร์ เป็นคนมั่นใจตัวเองสูงมาก ยึดถือตัวเองเป็นใหญ่ เงียบ ขรึม เก็บตัว ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร เป็นคนชอบคิดมาก คิดเล็กคิดน้อย แต่ไม่ค่อยคิดถึงใจผู้อื่น ดื้อเงียบและถือดี ดูเหมือนใจเย็น แต่โมโหร้าย แต่หัวดี ฉลาด ความสามารถเพียบ ถ้าเรื่องความรักรักแล้วรักเลย รักมันอยู่นั่นใครจะว่าคนรักของฉันอย่างไรไม่สน คนมันรักโว๊ย และขี้หึงร้ายกาจ มีเซ็กส์แบบไร้ทิศทางเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็นเอาแน่เอานอนไม่ได้ ค่อนข้างน่าเบื่ออยู่บ้าง คนเกิดวันนี้ถ้าลดความหยิ่งความถือดีในศักดิ์ศรีลงบ้างจะเป็นคนที่มีอนาคต    ---   
รวมทุกกระทู้ กระดานเรื่องทั่วไป กระดานสำหรับหาเพื่อนใหม่ สำหรับเลส กระดานสำหรับวัยทำงาน มุมหนังสือ มุมนี้สำหรับคนอกหัก เรื่องบนเตียง International Friends อาหารและเครื่องดื่ม อาหารและเครื่องดื่ม คุยเรื่องกีฬา ท่องเที่ยว ปรึกษาและขอคำแนะนำด้านกฎหมาย คุยเรื่องเกี่ยวกับเศรษฐกิจ คุยเรื่องการเมือง คุยเรื่องหนัง-เพลง โฆษณาประชาสัมพันธ์สินค้าและบริการ เรื่องร้องเรียน
 

Sign In ] [ Register ]

ส่งให้เพื่อน เก็บไว้ในบุ๊คมาร์ค แจ้งลบ พิมพ์หน้านี้
   
สายเกินไป....



[b]*** ประกาศ รับสมัครงาน ตำแหน่งผู้ดูแลคนชรา
เพศ หญิง อายุระหว่าง 28-35 เงินเดือน XX,XXX -. พร้อมที่พักอาศัย Tel.XXX-XXXXXXX[/b]


รัตนาหญิงสาวหัวดื้อ เอาแต่ใจ ยืนกอดแฟ้มเอกสารดูประกาศ
2 เดือนก่อนเธอหอบเสื้อหอบผ้าประชดพ่อแม่มาอาศัยอยู่กับเพื่อนชายคนสนิท

"ครูสุชาติ" ซึ่งหลายคนที่รู้จักเธอก็รู้ว่าเธอกับครูสุชาติคบหาดูใจกัน
แต่ทว่าพ่อกับแม่ของเธอออกแนวไม่ปลื้มสักนิด ด้วยเพราะว่าฝ่ายชายไม่เคยทำตัวให้สมกับคำว่า "ครู"เลย

สุชาติ ชายหนุ่มผิวขาวเหลือง อายุ 30 ปี ผุ้ที่ยังมองหาความเจริญก้าวหน้าในสายวิชาชีพไม่ได้ เขากลายเป็นคนเหลาะแหละติดการพนัน ตั้งวงสุรากับเพื่อนทุกเย็น แต่จะว่าไปเขาก็มีข้อดี ข้อดีที่รัตนามองเห็น นั่นก็คือ สุชาติรักเธอและไม่เคยทอดทิ้งเธอ "เขาก็พยายามแล้ว" เธอให้เหตุผลหักล้างและเข้าข้างคนรัก

การที่รัตนาหอบผ้าหอบผ่อนมาอยู่บ้านพักครูซ่อมซ่อกับสุชาติถูกลือกันในสังคมชาวบ้านจนหนาหู "ลูกตาใบกับยายฤดีหนีตามผู้ชาย" ช่างเป็นประโยคที่บาดใจพ่อแม่เหลือเกิน ... แต่ก็เกินกว่าหนุ่มสาวทั้งคู่จะใส่ใจ ประหนึ่งว่า โลกนี้มีแต่เขาสองคนเท่านั้น


ติดตามตอนต่อไป..



จากคุณ : MC - [ 19-04-2013 19.14.19 IP:223.204.171.54 ]

ความคิดเห็นที่ 1
"ไปไหนมา" เสียอ้อแอของสุชาติทักขึ้นขณะที่เธอกำลังวางแฟ้มบนโต๊ะ
"ไปสมัครงานที่บ้านหลังใหญ่นั่นมา.. นี่พี่ไม่เมาสักวันได้ไหม" รัตนาตอบ หางเสียงแสดงความไม่พอใจ

"พรุ่งนี้ พรุ่งนี้พี่ไม่เมาแน่คอยดู" ครูสุชาติพูดในลำคอ ชี้โบ๊ชี้เบ๊ไปทั่ว

เวลาไม่เมาเขาก็พอใช้ได้ ไม่ได้น่าเกลียดอะไรนัก ซ้ำยังเป็นคนรักบ้านรักครอบครัว
เสียก็ตอนเมานี่ล่ะ

"เขาให้เริ่มงานเลยรึ" เช้าตรู่วันนี้สุชาติแต่งตัวดูดีกว่าทุกวัน วันนี้เขาถูกผู้ใหญ่เรียกพบ
ซึ่งก็แน่นอนคงเป็นเรื่องความประพฤติแน่ๆ แต่เขาก็ใช้ลูกล่อลูกชน รอดมาได้ทุกครั้ง ครั้งนี้เขาก็คาดหวังให้เป็นแบบนั้น เขาจึงประดิษฐิประดอยแต่งองค์ทรงเครื่องดูดีจนรัตนาอดค้อนไม่ได้

"แน่ใจนะว่าจะแต่งตัวไปให้เค้าตำหนิน่ะพี่" เธอแซว

"อ่อ แล้วก็วันนี้บอกว่าจะไม่เมา" เธอถาม

"พี่ว่าพี่จะเลิกแล้ว" เขาว่า

"ห๊า..นี่รัตน์หูฝาดหรือเปล่า" น้ำเสียงดีใจ เขายักคิ้วให้เธอแล้วเดินไป เธอยิ้มดีใจ

"ให้ได้สักทีเถอะพี่ชาติรัตน์จะได้กลับบ้านไปยืดใส่คนที่มันนินทาอยู่ทุกวันเสียที"



รัตนาเร่งรีบออกจากบ้านพักมาที่บ้านหลังใหญ่ที่เธอเพิ่งจะสมัครงาน ช่างน่าอัศจรรย์ใจ เจ้าของบ้านเป็นหญิงชราวัยประมาณ 70 กว่าๆ แต่แข็งแรงกระฉับกระเฉง เธอไม่ได้สำภาษณ์อะไร นอกจากมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า และบอกให้เริ่มงานทันที ความรู้สึกของรัตนาตอนนั้นเหมือนกับส้มหล่นทับ ด้วยเงินเดือนคนดูแลคนชราที่สูงจนไม่น่าเชื่อ ทำให้เธอตัดสินใจได้ทันที

ผู้หญิงเจ้าของบ้าน มีชื่อว่า คุณน้อม เธอมีเชื้อสายเจ้าจากทางเหนือ บ้านหลังนี้ก็เป็นมรดกตกทอดจากรุ่นปู่รุ่นย่า มันมีขนาดใหญ่โตโอ่อ่า ข้าวของแต่ละชิ้นในบ้านดูมีราคา
สามีเธอ ชื่อ คุณเกียรติ ซึ่งป่วยด้วยโรคชราแขนขาอ่อนแรง ช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยได้ พูดจาเหมือนลิ้นคับปากฟังไม่ได้ศัพท์ ผิดกับคุณน้อมโดยสิ้นเชิง

คุณน้อมดูเป็นผู้หญิงใจดี ปราศัยพาทีดูเอ็นดูหญิงสาวยิ่งนัก

"หน้าที่ของรัตน์ก็ไม่มีอะไรมากช่วยฉันดูแลบ้าน ทำให้สะอาดเหมือนดูแลบ้านตัวเอง หนักก็ตรงต้องซักเสื้อผ้าที่อาจจะเลอะขับถ่ายคุณเกียรติอยู่บ้าง แล้วก็ช่วยอาบน้ำให้คุณเกียรติทำได้ไหม" คุณน้อมบอกและทิ้งท้ายด้วยคำถาม

"ได้ค่ะ" หญิงสาวรีบรับคำ ก็แหมจะไปหางานที่ง่าย และได้เงินเดือนสูงแบบนี้ได้ที่ไหน จะว่าไปเงินเดือนนี่สูงกว่าเงินเดือนครูของครูสุชาติเกือบ 3 เท่าเลยเชียว แต่ทว่าในใจเธอมองคุณเกียรติอย่างปลงไม่ตก

"พ่อแม่ยังไม่เคยทำให้จะไหวไม๊ฉัน" เธอคิด แล้วส่ายหัวสลัดความคิดนั้น เพราะอย่างไรเธอก็ไม่มีทางเลือก

รัตนาทำงานผ่านไปได้หนึ่งสัปดาห์ ดูเหมือนอะไรๆ ก็ราบรื่นดีไม่มีปัญหา จนกระทั่งวันนึง

"บ้านหลังใหญ่ กลางซอยนั่นหรอ โอ๊ยยยไม่มีใครอยู่ได้นานหรอก เค้าว่าเป็นบ้านกินคน" แม่ค้าขายผักในตลาดกำลังพูดถึงบ้านที่เธอไปทำงานด้วยน้ำเสียงขยาดและกลัว

"ใช่ๆ เห็นเขาว่า พอลูกหลาน หรือมีผู้สืบทอดมารับมรดกเจ้าของบ้านก็จะตาย แปลกๆ" ลุงขายหมูเขียงข้างๆว่า

"แกไม่ลองถามตาชื่นล่ะนั่นน่ะคุณนายน้อมให้แกไปตัดหญ้าที่บ้านให้ทุกเดือน หลังๆมาตาชื่นไม่ยอมไปทำให้อีกเลยไม่รู้ว่าเป็นยังไง" แม่ค้าว่า

"โอ๊ยย ตาชื่นน่ะหรอ เมายาดองตาลายเขาไม่ให้ไปทำนะสิ ผัวเขาก็เป็นง่อยเป็นเปลี้ย เกิดเมาปล้ำเค้า เค้าก็ต้องกลัวสิ" แม่ค้าขายของชำยื่นหน้ามาพลางส่ายหัว เพราะรู้ดีกับนิสัยของตาชื่น

"ใช่ที่ไหนล่ะ ตาชื่นไปเห็นคุณน้อมเธอทำตัวแปลกๆเลยอยู่ไม่ได้นะสิ เค้าว่าคุณน้อมน่ะเล่นของ" พ่อค้าขายหมูบอก

"เล่นของ เล่นยังไงหรอคะ" รัตนาเอ่ยถาม พลางค่อยๆขยับเข้าวงสนทนา

"อ้าว นังหนูนี่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ล่ะสิ แถวนี้เค้ารู้กันทั่ว ว่าต้นตระกูลของคุณน้อมน่ะเธอเป็นเจ้าเป็นนายทางเหนือ สมัยก่อนน่ะบ้านหลังนั้นเป็นเหมือนวังเลยล่ะ มีข้าทาสบริวารคับคั่ง แต่แล้วก็ล้มหายตายจากกันเสียหมด นัยว่าปู่ของคุณน้อมน่ะ ไม่พอใจใครก็ฆ่า พอใจใครก็ฉุดคร่าข่มขืนเขา แล้วข้าทาสเยอะขนาดนั้น ท่านจะเอาไปไหนล่ะ กฎหมายบ้านเมืองก็แรงอยู่ ปู่คุณน้อมแกก็เป็นเจ้าใหญ่นายโต จะเอาคนตายออกจากบ้านก็เป็นข่าวเป็นเรื่องเป็นราว ก็ต้องฝังกันในบริเวณนั้นแหล่ะ เห็นตึกแฝดเล็กๆถัดออกไปจากเรือนหลังใหญ่นั่นมั้ย มีคนเล่าให้ฉันฟังว่าเขาฝังไว้ตรงนั้นแหล่ะ ส่วนตึกแฝดนั้นก็สร้างขึ้นเพื่อบังหน้า ภายหลัง ให้ครูสอนภาษาที่มาสอนให้ลูกชายลูกสาว ซึ่งก็คือ พ่อของคุณน้อม และอาของคุณน้อมได้อาศัย" พ่อค้าขายหมูเล่าเหมือนตาเห็น


"โอ๊ยย คนตายขนาดนั้นยิ่งหน้ากลัวไปใหญ่" แม่ค้าเสริม

"แล้วที่เขาลือกันว่าเหมือนบ้านกินคนก็เพราะว่า เมื่อมีคนมาสืบทอดมรดกเจ้าของบ้านก็จะตายทันทีไงล่ะ ว่าแต่หนูเถอะ เพิ่งย้ายมาอยู่แถวนี้เรอะ" พ่อค้าเล่าแล้วถาม

"ใช่จ้ะ หนูเพิ่งย้ายมาอยู่กับแฟนที่นี่" เธอบอก

"แล้วทำงานทำการที่ไหนล่ะ แวะมาซื้อผักป้าบ่อยๆนะ" แม่ค้าขายผัก ยิ้มประจบ แล้วเอาผักใส่ถุงให้เธอ

"ทำงานที่บ้านคุณน้อมค่ะ!" รัตนาตอบ แม่ค้ายกมือตบอกผางอย่างตกใจ

"ตายห่ะล่ะอีหนู เอ็งมาทำได้กี่วันแล้ว แล้วไม่เจอดีอย่างตาชื่นเรอะ" พ่อค้าถาม

หญิงสาวส่ายหัว พลางยิ้มให้...................................


บ้านคุณน้อมดูหลังใหญ่ กอปกับเป็นเจ้าขุนมูลนายเก่าแก่ บ้านมีอายุเป็นร้อยๆปี มันก็ต้องมีประวัติมีคนล่ำลือไปต่างๆนาๆกันบ้างล่ะ คุณน้อมเองก็ดูดีไม่มีพิษมีภัย ซ้ำยังใจดีกับเธอเสียด้วย

รัตนากลับถึงบ้าน วันนี้สุชาติไม่เมา เขายิ้มร่าในมือถือตะหลิว ใส่ผ้ากันเปื้อน พยักเพยิดอวดฝีมือที่วางอยู่บนโต๊ะ

"โห น่ากินจัง พี่ชาติทำเองหรอ" เธอถาม
"อื้ม " เขารับคำแล้วยักคิ้ว

หญิงสาวเอาของสดเข้าตู้เย็น
"กำลังหิวกินเลยได้มั้ยเนี่ย" เธอทำจมูกฟุดฟิด
"เอาเลย มา..พี่ตักข้าวให้" เขาว่า

"วันนี้ ครูใหญ่เรียกไปทำไมล่ะพี่" เธอเริ่มประโยคคำถาม
"ตอนแรกพี่นึกว่าคงโดนเทศน์ชุดใหญ่" สุชาติตอบพลางเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ
"แต่เขาไม่ว่าอะไรพี่เลย กลับบอกว่าจะมีงานเสริมให้พี่ทำถ้าสนใจ" เขาว่า
"หือ งานอะไรคะ" เธอถามอย่างดีใจ

"รัตน์ บ้านที่รัตน์ไปทำงานอยู่น่ะ เค้าเป็นผู้สนับสนุนรายใหญ่ของโรงเรียนเลยนะ นี่พี่ก็เพิ่งรู้อ่ะ" เขาเล่า

"หรอๆ คุณน้อมอ่านะพี่ รัตน์ว่าแล้วเชียว ดูแกใจดีแล้วก็เอ็นดูรัตน์ด้วยนะคะ" หญิงสาวเล่าบ้าง

"นั่นแหล่ะๆ พอดูคุณน้อมแกมาเปรยๆให้ครูใหญ่ฟังว่าสามีแกอายุมากจนต้องจ้างคนไปดูแล แต่บางเดือนก็ต้องพาคุณเกียรติไปหาหมอที่โรงพยาบาลไปทำกายภาพบ้าง ก็เลยอยากหาคนช่วยพาคุณเกียรติไป เพราะคนดูแลเป็นผู้หญิง ถึงตอนนี้พี่ก็เลยรับปากว่าจะทำ เพราะแค่เดือนละครั้ง 2 ครั้งเอง อีกอย่าง รัตน์ก็ทำงานที่นั่นพี่ว่าก็โอเลยล่ะ"

"ดีเลยค่ะ พี่ชาติจะได้ว่างจากขวดเหล้าบ้าง" หญิงสาวค้อนให้

"พี่ก็ว่าดี แต่ก็นั่นแหล่ะ ต้องห่างขวด ฮ่าฮ่า" เขาตอบพลางหัวเราะ

รัตนาเล่าเรื่องพ่อค้าแม่ค้าที่ตลาด สุชาติบอกว่าอย่าคิดมาก คนไม่มีเรื่องจะคุยก็ขุดคุ้ยหาเรื่องนินทา หาเรืองคุยเรื่องคนอื่น สองคนคุยกันสัพเพเหระ หญิงสาวลืมดูโทรศัพท์ไปเสียสนิท ขณะนี้ที่หน้าจอโชว์สายเรียกเข้าแล้วไม่ได้รับเกือบ 20 ครั้ง แม่ฤดูของหล่อนพยายามกดมือถืออยู่หลายครั้ง เนื่องจากลุงใบพ่อของเธอไม่สบายอย่างหนัก

เช้าถัดมา รัตนากำลังเดินไปที่ตลาดเพื่อต่อรถสองแถวไปบ้านคุณน้อม เธอเอะใจหยิบมือถือขึ้นมา เห็นเบอร์ที่บ้านโทรเข้าเกือบ20สาย เธอส่ายหน้าให้กับโทรศัพท์แล้ววางมันลงในกระเป๋าถือ
"พ่อหรือแม่ล่ะคราวนี้ จะโทรมาด่าอะไรอีกโตแล้วชีวิตใครก็ชีวิตมันเถอะ" เธอคิด!!!



ติดตามตอนต่อไป



จากคุณ : MC - [ 20-04-2013 18.00.25 IP:171.4.132.186 ]


ความคิดเห็นที่ 2
"น้าม...น้ำ ฉ า น อยาก กิน น้ำ" เสียงแหบๆของคุณเกียติพูดคล้ายว่าจะขาดใจ

"น้ำหรอคะ เดี๋ยวนะคะ" รัตนารีบกุลีกุจอรินน้ำให้ พลางประคองชายชราขึ้นมาดื่มน้ำ
แล้วค่อยๆวางต้นคอเขาลง

หญิงสาวมองดูรอบๆห้อง แล้วหันมามองคุณเกียรติเขานอนแบบนี้ทุกวัน มีแต่ดวงตาเท่านั้นที่กรอกไปมา นานๆทีเขาจะพยายามเค้นเสียงออกมา

"คุณไม่อยากออกไปข้างนอกนั่นบ้างหรอคะ" หญิงสาวถาม

"อ ย า ก " เขาตอบออกมาอย่างยากลำบาก

รัตนากลั้นหายใจ คล้ายจะขาดใจไปกับการรอคำตอบ เพราะลุ้นว่าเขาจะตอบว่าอะไร

"ในห้องนี้มืดทึบไปคุณน่าจะเปิดให้แสงออกมาด้านในบ้าง" หญิงสาวเปิดผ้าม่านอีกด้านนึงให้แสงเข้ามา

"ทำอะไรน่ะ!" คุณน้อมเดินเข้ามา เธอตวาดเสียงดังจนรัตนาสะดุ้ง แต่ก็ดูเหมือนว่าเธอจะรู้ตัว จึงปรับเสียงลงมา

"เธอรู้ไหมว่าคุณเกียรติสายตาฟ่าฟางแทบจะสู้แสงไม่ได้อยู่แล้ว ฉันล่ะกลัว กลัวเขาไม่เห็นฉันอีก" เธอพูดพลาง เดินไปนั่งข้างๆสามี เอามือจับมือกันไว้แน่น

รัตนาลืมเรื่องโดนตวาดไปเสียสิ้น เธอเห็นด้วยถ้าตาคุณเกียรติฟ่าฟางก็คงจะสู้แสงไม่ไหว จึงปิดม่านดังเดิม เธอหันมาเห็นภาพสามีภรรยา จับมือกันและมองกันอย่างแสนรัก ทำให้เธออดประทับใจไม่ได้

"รัตน์ไปซื้อส้มจากไหนสดดี" คุณน้อมเอ่ย ขณะที่รัตนาคั้นน้ำส้มอยู่ในครัว
"เมื่อวานนี้หนูไปตลาดมา ที่ตลาดมีผลไม้เยอะไปหมด เลยซื้อติดมือมา" เธอตอบ เพราะวานก่อนคุณน้อมบ่นๆว่าส้มที่จะคั้นน้ำหมดแล้ว จะให้เธอไปซื้อ เธอก็เลยซื้อกลับมาให้ซะเลย

"ไปตลาดเธอพ่อค้าแม่ค้าเมาท์อะไรบ้านฉันให้ฟังบ้างหรือเปล่าล่ะ" คุณน้อมถามอย่างผู้ใหญ่ใจดี

"ก็ไม่มีอะไรนี่คะ" หญิงสาวพูดปด แล้วยิ้มให้

"บ้านฉันน่ะเป็นตระกูลเก่าตระกูลแก่ ปู่ของฉันท่านมีเชื้อสายเจ้าทางเหนือ เมื่อก่อนบ้านนี้มีข้าทาสบริวารเต็มไปหมด ตอนฉันยังเด็กๆน่ะนะ ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมีแค่ฉันกับคุณเกียรติ" คุณน้อมเล่า หญิงสาวรับฟังอย่างสนใจ

"บ้านนี้มันเงียบเหงานะ ไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีคนฟ้อนคนรำไม่เหมือนสมัยที่ปู่ฉันยังอยู่บ้านนี้เหมือนมีชีวิตชีวา ปู่ฉันเค้าเป็นหนุ่มเจ้าสำราญ ฉันเป็นหลานสาวคนเดียว คุณพ่อส่งฉันไปเรียนต่างประเทศ แล้วฉันก็กลับมาช่วยงานท่าน จนเจอกับคุณเกียรติ ก็เลยแต่งงานกัน" คุณน้อมเล่าถึงตรงนี้ แล้วหยุดยิ้ม สายตามองไปยังห้องคุณเกียรติ รัตนารู้สึกได้ถึงแววตาของความรักนั้น

"คุณอาของฉันแต่งงานมีครอบครัวอยู่ต่างประเทศไม่กลับมาอีกเลย เมื่อคุณพ่อเสีย ฉันเขียนจดหมายไปหาคุณอาเรื่องบ้านหลังนี้ แต่คุณอากลับบอกว่า สมบัติทุกชิ้นของคุณปู่ท่านไม่ขอรับ และมอบให้ฉันเพียงคนเดียว" คุณน้อมเล่าต่อ

"อ้าวทำไมล่ะคะ" รัตนาทำหน้าฉงน คุณน้อมยิ้มอย่างใจดีพลางตอบ
"ท่านบอกว่าฉันแต่งงานมีครอบครัวแล้ว และก็ช่วยคุณปู่กับคุณพ่อทำงานตลอดให้ดูแลทรัพย์สมบัติของคุณปู่แทนคุณพ่อไป อีกอย่าง คุณอาไม่พอใจคุณปู่อยู่เรื่องนึง เรื่องที่ท่านชอบกักขังคน และทำร้ายคน" คุณน้อมเล่า แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ถ้าคุณไม่อยากเล่า ก็ไม่ต้องเล่าก็ได้นะคะ" รัตนาทำเสียงเกรงใจ
"ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีใครฟังฉันพูดนานแล้ว นอกจากคุณเกียรติ" หญิงเจ้าของบ้านกล่าว แล้วเล่าต่อ

"คุณปู่ฉันไม่พอใจมาก ที่คุณอาปฏิเสธสมบัติของท่านที่สั่งสมไว้ให้ลูกหลาน ประกาศเสียงกร้าวว่าไม่ต้องกลับมาเผาผีกันแต่ครั้งคุณปู่ของฉันเสีย คุณอาท่านก็กลับมา คุณอาเล่าให้ฉันฟังว่า มีเหตุการณ์นึงที่รับไม่ได้ นั่นก็คือ คุณปู่ของฉันเฆี่ยนครูสอนภาษาอังกฤษที่เป็นชาวพม่า ที่เป็นครูสอนของทั้งคุณอาและคุณพ่อตายต่อหน้าต่อตา เนื่องจากสมัยก่อนชาวตะวันตกเข้ามามีอิทธิพลอย่างมาก ลูกท่านหลังเธอบ้านอื่นๆ ก็มักจะมีครูสอนภาษา บ้านของฉันนี้อยู่เหนือจะหาครูสอนภาษาในเมืองมารึก็ยาก จนเจอสองสามีภรรยานี้ เขาพูดภาษาอังกฤษได้ เลยให้มาอยู่สอนภาษาคุณพ่อและคุณอาของฉัน แต่คุณปู่ของฉัน กับไม่ได้ยกย่องให้เกียรติคนที่เป็นครูของบุตรท่านเลยแม้แต่น้อย ท่านใช้งานเหมือนทาสคนอื่นๆ วันนึงท่านไปพบหนังสือเล่มนึงในห้องครูผู้ชายเขียนเป็นภาษาพม่าท่านจึงเอาไปให้เพื่อนท่านดู" คุณน้อมเล่าแล้วหยุดแค่นั้น เนื่องจากได้ยินเสียงกุกกักในห้องของคุณเกียติ รัตนาและคุณน้อมรีบวิ่งไปดู ภาพที่เห็นคือ ชายชรากำลังชักเกร็ง หญิงสาวจึงรีบประคองหน้าของคุณเกียรติให้ตะแคงไปข้างนึงเพื่อไม่ให้ชายชรากัดลิ้นตัวเอง....


ครูสุชาติได้รับโทรศัพท์จากรัตนาที่โทรจากบ้านคุณน้อม ให้มาช่วยพาคุณเกียรติไปโรงพยาบาล เขาจึงรีบมา และนับเป็นครั้งแรกในการรับจ๊อบที่นี่!!!


ติดตามตอนต่อไป


จากคุณ : MC - [ 20-04-2013 18.35.06 IP:171.4.132.186 ]


ความคิดเห็นที่ 3
ดึกสงัดคืนนี้ รัตนานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงคุณเกียรติ ทีแรกคุณน้อมไล่เธอให้กลับบ้านแต่เธอขออยู่ดูคุณเกียรติ เธอรู้สึกผูกพันธ์กับชายชราที่ดูแลกันมาหลายวันที่ผ่านมา สุชาติบอกว่าเขาจะไปส่งคุณน้อมเอง

รัตนาอยู่เฝ้าคุณเกรียงที่นอนสงบนิ่งเป็นผัก เค้าลืมตาเป็นพักๆ หน้าตาคล้ายกังวลและอยากพูดอะไรมากๆ แต่ก็ไม่มีเสียงออกมาจากริมฝีปากแห้งผากนั่นสักนิด เขาพยายามยกมือไขว่คว้ามาที่รัตนาหลายครั้งกลางดึก แต่หญิงสาวก็ผลอยหลับไปแล้ว

ในฝัน รัตนาเห็นบิดาใส่ชุดโรงพยาบาลเดินหน้าเศร้ามาหา "กลับบ้านเราเถอะลูก ที่นี่น่ากลัวเหลือเกิน" เธอดึงมือออกจากบิดา "จะให้หนูกลับไปทำไมพ่อไม่อายชาวบ้านเขาเหรอ" เธอตวาด
"ถ้าแกไม่กลับวันนี้แกอาจไม่ได้กลับอีกเลย" ลุงใบทิ้งเสียงก้องไว้ในโสตประสาทของรัตนา เธอสะดุ้งตื่น ประโยคเตือนของพ่อในฝันยังก้องอยู่ หญิงสาวมองไปร่างที่อ่อนแรงของคุณเกียรติเขาไม่ไหวติงอะไร คุณน้อมเองก็ดูจะเอ็นดูเธอเหมือนเป็นลูกหลาน

"กินมากฝันมาก" เธอส่ายหัวกับตัวเอง

เช้าวันรุ่งขึ้นคุณน้อมมาเยี่ยมคุณเกียรติ พร้อมกับข่าวร้าย
"แม่หนูเมื่อเช้ามีคนที่บ้านไปหาเธอที่บ้าน เขาไม่เจอเลยถามทางมาบ้านฉัน บอกว่าพ่อของเธอเสียแล้ว" คุณน้อมบอก สีหน้าเศร้าเสียใจกับหญิงสาว

รัตนาตกใจและเสียใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก เธอขออนุญาตคุณน้อมกลับเพื่อไปเคารพศพบิดา

"พี่ชาติไปกับรัตน์นะ" หญิงสาวชวนคนรัก
"ช่วงนี้งานที่โรงเรียนของผมค่อนข้างเยอะ" ชายหนุ่มว่า รัตนาเอะใจกับคำแทนตัวของชายหนุ่ม ปกติเขาจะแทนตัวเองว่า "พี่" แต่ก็ไม่ได้ว่ากระไร
"จะงานอะไรนักหนา นี่พ่อรัตน์นะ" รัตนาว่า
"ครูใหญ่ขอให้พี่สอนภาษาอังกฤษเพิ่มนะสิ ตอนนี้คาบสอนพี่เลยแน่นน่าดู เพิ่งเริ่มด้วยไม่อยากให้เด็กขาดตอน" สุชาติอธิบายเสียงเนิบๆ
"สอนภาษาอังกฤษ" หญิงสาวทวนเบาๆ สุชาติเนี่ยนะสอนภาษาอังกฤษ?!?

"ช่างเถอะ แล้วแต่พี่ล่ะกัน" หญิงสาวตัดรำคาญ



..................................................

"คุณเกียรติ เดี๋ยวหนูมานะคะ" เธอก้มหน้าไปกระซิบเบาๆข้างๆชายชรา
เขามีท่าทางทุรนทุราย คล้ายพยายามจะพูดกับเธอ
"อะไรคะ" เธอถาม....

ทันใดนั้น!! คุณน้อมก็ถลันตัวเข้ามา

"แม่หนูเธอรีบไปเถอะ เสร็จธุระแล้วก็รีบกลับมา ..คุณอยู่กับฉันนะ ทุกอย่างจะเรียบร้อย" ต้นประโยคบอกหญิงสาว น้ำเสียงเห็นอกเห็นใจ ท้ายประโยคบอกสามีของเธอ

คุณเกียรติได้แต่มองตามหญิงสาวสายตาละห้อย... รัตนาไม่รู้เลย ไม่รู้อะไรเลย ว่าสายตาแบบนั้นต้องการสื่ออะไร?!?


จากคุณ : MC - [ 23-04-2013 14.48.50 IP:223.206.244.130 ]


ความคิดเห็นที่ 4
เย้! ดีใจได้เวลาMCปล่อยของแล้ว
อย่าให้ค้างเติ่งเหมือนปืนลั่นที่ริมเมยนะเคอะ



จากคุณ : สอสอยอ - [ 23-04-2013 17.07.17 IP:110.168.242.12 ]


ความคิดเห็นที่ 5
#4 ไม่ค้างแน่นอน แต่รอแป๊บนะ ช่วงนี้งานราษฏ์งานหลวง เต็มโต๊ะเลย คืนนี้จะอัพให้นะคะ ^^ ส่วนปืนลั่นริมเมย ถ้ามีโอกาสได้เจอ จะให้ต้นฉบับไปนอนอ่านเล่นเลย ^^


จากคุณ : MC - [ 01-05-2013 13.52.05 IP:223.205.93.245 ]


ความคิดเห็นที่ 6
#5 เย้ดีใจจังได้ต้นฉบับด้วย เอาไปพิมพ์ขายซะเลย555


จากคุณ : สสย - [ 01-05-2013 16.04.16 IP:110.168.238.68 ]


ความคิดเห็นที่ 7
#6 พิมพ์ไม่ได้แล้ววว เราพิมพ์ไปแล้ว


จากคุณ : MC - [ 01-05-2013 18.30.40 IP:223.204.174.76 ]


ความคิดเห็นที่ 8
รัตนามาถึงบ้าน ซึ่งขณะนี้ ร่างที่นอนสงบบนเตียงนั้นได้ถูกจัดไว้เพื่อรออาบน้ำศพ ชาวบ้านที่มาร่วมงานต่างหันมามองเธอเป็นตาเดียว บรรยากาศเงียบสนิท มีเพียงมารดาของเธอเท่านั้นที่เดินมาจับแขนเธอเบาๆ

"พ่อเขาให้อภัยแล้วไม่กราบพ่อเขาซะนะ"ป้าฤดีบอกลูกสาวน้ำตาคลอ
รัตนากราบที่อกพ่อเบาๆ น้ำตาของความรู้สึกผิดไหลออกช้าๆ ขณะนี้บริเวณรอบข้าง ผู้คนเริ่มจับกลุ่มมองภาพนั้นแล้วซุบซิบนินทา หากแต่หูของหญิงสาวไม่รับรู้อะไรเสียแล้ว เธอร้องไห้ปานจะขาดใจ

หลังรดน้ำศพบิดา หญิงสาวอยู่ร่วมงานอีก 3 วัน จนถึงวันเผา บริเวณงานเงียบสงบ
รัตนายืนรับส่งแขก หลายครั้งก็รู้สึกได้ถึงสายตาเย็นชาของญาติผู้ใหญ่หลายคน บางคนก็ไม่รับไหว้ กระนั้นเจ้าหล่อนก็ยังยืนทำหน้าที่เจ้าภาพอย่างเต็มความสามารถ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงด่ากราดทั้งศาลาเป็นแน่

"แม่หนูคงไม่ได้อยู่เก็บกระดูกด้วย" รัตนาบอกแม่หลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว นางฤดีพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"แล้วหนูจะแวะมาเยี่ยมนะแม่" เธอบอก
"อย่าไปถือสา ใครเขาจะพูดอย่างไรก็ช่าง พ่อกับแม่ให้อภัยแล้วนะลูกนะ" นางฤดีจับมือบุตรสาวคนเดียว น้ำตาคลอ เธอเหลือลูกเพียงคนเดียว ถึงแม้ลูกสาวคนนี้จะไม่เคยทำอะไรให้เธอภูมิใจกับใครเขาได้สักครั้ง แต่นี่ก็คือเลือดก้อนเดียวที่เธอเบ่งออกมา

เธอยังจำได้ถึงวันที่อุ้มท้องรัตนา มันช่างยากลำบากเหลือเกิน ลำบากจนถึงวันคลอด
ค่ำคืนพระจันทรคราส เดือนดับมืดมิด รัตนาถือกำเนิดในคืนนั้น เช้าวันรุ่งขึ้น นายใบสามีเธออุ้มเด็กหญิงรัตนาไปพบหลวงปู่ พ่อของนายใบ และเป็นปู่ของรัตนา

"ฤกษ์ผานาที จะดีไม่ดีมันอยู่ที่เรา วันนี้วันดีนะลูกนะ" หลวงปู่พูดกับหลานสาวแบเบาะ แต่สีหน้าเคร่งเครียด

"เลี้ยงมันให้ดีๆมันจะให้คุณ" หลวงปู่บอกแค่นั้น สายตาว่างเปล่า ปล่อยวางกับทุกสิ่ง
ตั้งแต่วันนั้น ด้วยความเป็นลูกคนเดียว นายใบและนางฤดี ต่างก็เลี้ยงดูเด็กหญิงรัตนามาด้วยความรัก และดีที่สุดเท่าที่พ่อกับแม่คนนึงจะให้ได้


ฤดีมองตามรัตนาที่ขึ้นรถจากไป รู้สึกใจหาย ณ ขณะนี้เธอเหมือนตัวคนเดียวเคว้งคว้าง
สามีก็จากไป ลูกก็แยกเรือนไปอีก

"พี่ใบ อีกไม่นานเราคงได้พบกัน" แกหันไปมองยอดเมรุเปรยๆกับสามีที่ล่วงลับ!!


จากคุณ : MC - [ 01-05-2013 18.44.23 IP:223.204.174.76 ]


ความคิดเห็นที่ 9
ระหว่างทางกลับ รัตนาพยายามต่อสายหาครูสุชาติ แต่ก็ไม่มีสัญญานเอาเสียเลย ซึ่งมันก็มักเป็นแบบนี้แหล่ะกับสัญญานโทรศัพท์แถวนี้ เธอไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่า ตอนนี้สุชาติรับหน้าที่สอนภาษาอังกฤษเป็นอย่างไรบ้าง นึกแล้วเธอก็อดขำ เพราะครูสุชาติคนรักของเธอไม่ได้มีความรู้ภาษาอังกฤษดีไปกว่าเธอเท่าไร นึกภาพไม่ออกจนนิดว่าเขาจะสอนเด็กได้อย่างไร


รัตนากลับถึงบ้าน เธอจัดเตรียมหุงหาอาหารไว้รอคนรัก ใจนึกเป็นห่วงทางบ้านคุณน้อม และคุณเกียรติ นึกถึงตรงนี้เธอก็รีบสลัดศีรษะ เพราะความรู้สึกผิดมันอัดอั้นตันใจ เธอดูแลคุณเกียรติได้แต่กลับทิ้งให้พ่อจากไปโดยไม่ได้ร่ำลาหรือขอโทษพ่อสักคำ
"เหลือแม่ฉันตั้งใจแล้วว่าจะดูแลแม่ชดเชยที่ทำไม่ดีไว้กับพ่อ เงินทองที่หาได้ จะให้แม่ฉันจะดูแลแม่เองนะ พ่ออย่าห่วงเลย ไม่ต้องห่วงนะพ่อ" เธอเปรยในใจ


สุชาติกลับมาแล้วเสียงผิวปากทำนองเพลงแปลกๆ เธอชะโงกหน้าออกไปดู
เขาวางเสื้อแจ็คเก็ตพาดโซฟา
"พี่ชาติ.." รัตนาเรียกน้ำเสียงแง่งอน

"ว่าไง" สุชาติรับคำไม่ได้หันมองเจ้าหล่อนสักนิด

"งานพ่อพี่ชาติไม่โผล่ไปเลยนะ" เธอว่า สุชาติไม่ว่ากระไร หญิงสาวจึงพูดต่อ
"เรื่องของเราน่ะพี่ พี่ก็บอกเองไม่ใช่เหรอว่าอย่าไปแคร์ชาวบ้านมาก แค่พ่อกับแม่เข้าใจก็พอแล้ว ตอนนี้แม่ก็ให้อภัยแล้ว นึกๆดูเราก็ทำผิดกับท่านมาก แม่น่ะไม่อะไรแล้วพี่"

สุชาติฟังสีหน้าเรียบเฉย "พี่เข้าใจแล้ว" เขาตอบแล้วหันมายิ้มให้


รัตนากลับมาทำงานดูแลคุณเกียรติที่บ้านคุณน้อมเหมือนเดิม ทุกอย่างดูสงบนิ่ง คุณเกียรติยังคงนอนเป็นผัก ในห้องทึบแสง หลายครั้งที่เขาพยายามพูดกับเธอ แต่เธอก็ไม่รับรู้

"พี่ชาติ...รัตน์ว่าจะทำงานอีกสัก 2-3 เดือน พี่ชาติหางานใหม่ให้หน่อยนะ" รัตนาคุยโทรศัพท์กับสุชาติ หลังจากที่คุณเกียรติหลับไป

"ทำไมล่ะ" ปลายเสียงเรียบขรึม

"โอยยย จะให้อยู่ยังไงไหว ดูแลคนป่วยเหมือนดูแลผัก พูดคุยไม่รู้เรื่อง อาบน้ำเช็ดอึ เช็ดฉี่ กับพ่อยังไม่ได้ทำให้เลย พี่ช่วยดูงานใหม่ให้หน่อยสิ นะ นะ" หญิงสาวบอกคนรัก

"อือ ได้ ทนอีกสักพักนะ" ชายหนุ่มตอบ

"พี่ชาตินี่นับวันพูดน้อยนะ ตั้งแต่ไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่เนี่ย" หญิงสาวล้อ เธอสังเกตุว่าคนรักของเธอเปลี่ยนไป แต่ก็ไม่มากถึงขนาดรับไม่ได้ แถมยังเป็นข้อดีเสียด้วย

"เธอชอบแบบไหนล่ะ?!?" เขาถามกลับมา หญิงสาวไม่ได้สังเกตุสรรพนามที่เปลี่ยนไป เธอดีใจที่เขาดีขึ้นจนไม่สนใจอะไร

"ชอบแบบนี้แหล่ะ" รัตนาตอบ แล้ววางสายเธอยิ้มให้โทรศัพท์

ที่เตียง คุณเกียรติไม่ได้หลับ เขาแสร้งทำเป็นหลับไป ทุกถ้อยคำที่หญิงสาวพูดเขาได้ยินทั้งสิ้น!!!!




บ่ายแก่ๆ คุณน้อมนั่งเย็บผ้าอยู่อีกห้องนึงเสียงเหยียบจักรดังเป็นจังหวะๆ....
"คุณน้อมคะ" รัตนาชะโยกหน้าไปเรียก เพราะประตูไม่ได้ปิด

"ว่าไงรึแม่หนู" คุณน้อมถามกลับพลางมองลอดแว่นสายตาเอ็นดู

"เข้ามาสิ" หญิงชราบอก

"คุณเกียรติหลับไปแล้ว หลังจากกลับจากโรงพยาบาล ดูเขาไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงเลยนะคะ"
หญิงสาวบอกท่าทีกังวล

คุณน้อมถอนหายใจ "นี่แหล่ะเขาถึงเรียกว่าคนชรา ตอนนี้ฉันก็ยังชั่วเขาได้ ถ้าฉันแก่ด้วยอีกคนไม่รู้ว่าใครจะดูแลใคร" ท้ายเสียคุณน้อมหัวเราะเบาๆ

"โอ้โห คุณน้อมชอบอ่านหนังสือหรอคะ" หญิงสาวตื่นเต้น เพราะห้องนี้หนังสือเต็มไปหมด เธอกวาดสายตามองรอบๆ

คุณน้อมยิ้มใจดี "หนังสือนี่สะสมตั้งแต่รุ่นคุณ ปู่ มาคุณพ่อ คุณอา มาจนถึงฉัน อย่างที่ฉันเคยเล่าไง บ้านเราต้องจ้างครูมาสอน เมื่อก่อนมันไกลปืนเที่ยงเหลือเกินหนังสือเลยสำคัญมาก" เธอเล่า หญิงสาวมองตามชั้นวางหนังสือมากมายเต็มไปหมด

"เธออยากอ่านเล่มไหน ก็เข้ามาหยิบเอาไปได้เลยนะ แล้วก็วางไว้ที่เก่าล่ะ" คุณน้อมบอก

"คุณน้อมใจดีกับหนูจัง" รัตนาดีใจ จนเก็บอาการไว้ไม่อยู่

คุณน้อมยิ้มอย่างเอ็นดู "แม่หนู ฉันกับคุณเกียรติไม่มีลูกด้วยกัน เห็นเธอฉันก็เอ็นดู"
รัตนายิ้มรับความใจดีนั่น เธอลุกขึ้นเดินไปที่ชั้นหนังสือ หลังจากคุณน้อมอนุญาต เธอสะดุดตากับหนังสือเล่มหนึ่ง ที่หน้าปกฉลุลายแปลกๆสีทองดูเข้มขรึม !!!!



จากคุณ : MC - [ 01-05-2013 19.07.02 IP:223.204.174.76 ]


ความคิดเห็นที่ 10
เดี๋ยวมาต่อๆ วิ่งแข่งกับตัวเองแป๊บนึงน๊าาา



จากคุณ : MC - [ 05-05-2013 17.38.48 IP:49.48.177.234 ]


ความคิดเห็นที่ 11
ดึกสงัดค่ำคืนนี้ รัตนาต้องหอบผ้าหอบผ่อนมาค้างที่บ้านคุณน้อม เนื่องจากคุณน้อมขอร้องให้เธอมาอยู่เป็นเพื่อนคุณเกียรติ พลางบอกสุชาติคนรักเธอว่าจะเพิ่มค่าจ้างให้ และให้หญิงสาวไปกลับได้ถ้ามีเหตุจำเป็น สุชาติสนับสนุนให้คนรักมาทำงานที่บ้านคุณน้อม จะด้วยค่าจ้างที่เพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัวหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ เขาดูท่าทางยินดียิ่งนัก คุณน้อมยิ้มเอ็นดูสองหนุ่มสาว

รัตนานอนลืมตาโพลงอยู่ในห้อง เธอพลิกไปพลิกมาหลายตลบ เหตุเพราะว่าคงด้วยผิดที่ผิดทาง เลยทำให้นอนไม่หลับ หญิงสาวให้เหตุผลกับตัวเองแบบนั้น เธอหยิบหนังสือปกสวยที่เพิ่งขอยืมคุณน้อมมาเมื่อกลางวันมาพลิกๆดู เธอเปิดหนังสือเล่มนั้นออกดู แต่ปรากฏว่าภายในหนังสือนั่นไม่ใช่นวนิยาย หรือนิทานเรื่องเล่าอะไร กลับเป็นลายมือขยุกขยิกน่าปวดหัว มาท่อนบางตอนก็เป็นภาษาบาลี ซึ่งเธอเองก็ไม่ได้ใส่ใจนัก ก่อนหยิบมานี่เธอก็มิได้เปิดดูภายใน เห็นแค่ว่าหน้าปกสวยดีน่าสนใจก็เลยหยิบติดมือมา กลายเป็นว่าด้านในคล้ายกับบันทึกของใครบางคนมากกว่า!!!!


หญิงสาวกำลังจะวางหนังบันทึกนั้นไว้ พลัน! ลมกรรโชกพักแรงทางหน้าต่างทำให้บางสิ่งหลุดหล่นออกมาจากตัวบันทึก เป็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ในกระดาษมีรูปภาพแปลกๆที่ถูกวาดด้วยมือ หญิงสาวพลิกดูด้านหลังปก ที่หลังปกนั้นมีกระดาษอีกหนึ่งแผ่นสอดไว้ เธอค่อยๆคลี่มันออกดู ที่นั่นเป็นบทสวดอะไรสักอย่างซึ่งเธอเองก็ไม่เข้าใจ!!!!!



ห้องที่รัตนาพักอยู่นั้นอยู่ติดกับห้องคุณเกียรติ ซึ่งมีประตูห้องเชื่อมถึงกัน หญิงสาวไม่ได้ล็อคประตูบานไม้หนานั่น เพียงแต่แง้มเอาไว้ เผื่อพอได้ยินเสียงคุณเกียรติลอดออกมา เธอมั่นใจว่าชายชราที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้นั่น ไม่สามารถลุกขึ้นมาจากเตียงเพื่อมาทำอะไรเธอได้แน่ ดึกแล้วเธอค่อยๆดับไฟ วางบันทึกเล่มนั้นไว้ที่หัวเตียง

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยดูว่าเป็นบันทึกอะไร" หญิงสาวบอกตัวเอง พลางขเม้นตามองผ่านช่องประตูที่แง้มไว้ ไม่มีสิ่งใดไหวติงในห้อง บนเตียงที่เห็นลางๆ คือร่างเหี่ยวเป็นพักของชายชราร่างเล็ก "คุณเกียรติคงหลับแล้ว" เธอข่มตาหลับเพื่อวันรุ่งขึ้นจะได้เต็มที่กับการดูแลชายชรา

มันไม่ง่ายเลยสำหรับการดูแลคนแก่ เธอชักเริ่มเบื่อหน่ายเสียแล้วสิ ไม่รู้ว่าสุชาติคนรักเธอจะหางานที่ใหม่ให้ได้เมื่อไร

............................................................

บ้านป่าเมืองไกลปืนเที่ยงขนาดนี้ เมื่อมืดค่ำ ทุกบ้านก็ปิดไฟกันหมด ครั้นเช้าชาวบ้านละแวกนี้ก็ลุกตระเตรียมอาหารเพื่อไปทำไร่ไถนา ส่วนคนเฒ่าคนแก่ก็ลุกมาใส่บาตรแต่เช้ามืด วิถีชีวิตชาวบ้านที่รายล้อมบ้านหลังใหญ่ที่ดำทมึนยืนตระหง่านดูน่ากลัวยามค่ำคืน ดำเนินไปอย่างเรียบง่าย หญิงสาวค่อยๆเคลิ้มหลับ ต้องสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงประตูที่ไม่ได้ขัดกลอนนั้นดังเอี๊ยดอ๊าดขึ้น....!!!!


เธอชันตัวลุกขึ้นเขม้นตามองอีกครั้งนึง ...คงเป็นลมจากหน้าต่างห้องของเธอที่ไม่ได้ปิดตั้งแต่แรก ก็ห้องนี้มันไม่มีพัดลม เธอเลยเปิดหน้าต่างไว้เพียงขัดกลอนมุ้งลวดเท่านั้น
รัตนาลุกไปขยับประตูห้องที่เชื่อมไปห้องคุณเกียรติ พลันเธอต้องตกใจสุดขีดเมื่อภายในนั้นมีร่างของชายชราอีกคนยืนอยู่!!!!!!


จากคุณ : MC - [ 14-05-2013 18.57.37 IP:171.5.80.31 ]


ความคิดเห็นที่ 12
เข้ามาก็คุยกันบ้างอะไรกันบ้างนะคะ คนอัพจะได้มีกำลังใจ


แว๊บ ไปวิ่งแข่งกับงานกองโตที่หอบมาทำก่อน แล้วพรุ่งนี้จะมาคีย์ต่อให้ค่ะ


ด้วยศรัทธาในมิตรภาพ


จากคุณ : MC - [ 14-05-2013 18.59.07 IP:171.5.80.31 ]


ความคิดเห็นที่ 13
ตามอ่านอยู่ค่ะ ขอโทษที่ต้องให้ทวงถามการลงชื่อ


จากคุณ : ษาละ - [ 17-05-2013 06.55.02 IP:75.27.166.179 ]


ความคิดเห็นที่ 14
ขอบคุณคุณ ษาละ ที่ทำให้รู้ว่ามีคนทนอ่านอยู่ ไม่งั้นเราจะชิ่งล่ะ ปล่อยให้ค้างเติ่งไปเยย 5555 ขอเป็นมาต่อวันพรุ่งนี้ล่ะกันนะคะ วันนี้ไม่ได้เอาต้นฉบับติดมา^^


จากคุณ : MC - [ 17-05-2013 17.18.50 IP:171.4.123.190 ]


ความคิดเห็นที่ 15
"ทำอะไรนะ!" รัตนาตะโกนด้วยเสียงดัง หวังให้คุณน้อม ได้ยิน
ชายคนนั้นหันหน้ามาช้าๆ ใบหน้าขาวซีด หญิงสาวจำได้ ชายคนนั้นเป็นชายคนเดียวกับที่อยู่ในรูป.... คุณปู่คุณน้อมนั่นเอง!!!!

แต่ก่อนที่เธอจะได้กรี๊ดเสียงดัง... ชายชรานั้นหันมาตวาดใส่เธอ
"กลับไปซะ!!!" รัตนากรีดร้องสุดเสียง เธอสะดุ้งสุดเสียง...."ฝันไป.." เธอนึก

"คุณเกียรติ" เธอนึกพลางลงจากเตียงผลักประตูไปที่ห้องชายชราช้าๆ...

"คุณเกียรติ!!" เธอร้องเสียงหลง เมื่อเห็นร่างชายชราที่นอนเป็นผัก กำลังกระเสือกกระสน ร่างเขาของตกลงมาอยู่ด้านล่างของเตียง..

" พ า อ อ ก ไ ป ที " เขาเค้นเสียงแหบแห้ง คล้ายจะหมดลมหายใจ

"คุณเกียรติจะไปไหนคะ " เธอถามละล่ำละลัก ชายชราจับมือเธอแน่น

"ไ ป ...ต้ อ ง ไ ป" เค้าเค้นเสียงอีก คุณเกียรติหายใจจนตัวหอบโยน ผิวหนังเหี่ยวย่น แต่มือคุณเกียรติวันนี้กับแข็งขืนดังคีมล๊อค หญิงสาวตกใจ ชายชรามีแรงเพิ่มขึ้นจากเดิม "มีอะไรคะ คุณเกียรติกลัวอะไร" เธอถาม ภายใต้แสงไฟนีออนหลอดเก่า
หล่อนเห็นชายชราที่ตนประคอง ค่อยๆยกมือทำทำมือให้เธอหยุดพูด..ชู่ววว...เสียงลมแหบแห้งจากริมฝีปากเขา หญิงสาวมองชายชรางงๆ
..........


ทำอะไรกันนะ ! คุณน้อมผลักประตูเข้ามา เธอมีท่าทางกราดเกรี้ยว...

"แม่หนู เธอจะพาเค้าไปไหน" คุณน้อมถลามากอดชายชรา แล้วผลักเธอออก

"เปล่าค่ะ ..หนู.. หนู.." เธอตะกุกตะกัก มองสบตาชายชรา

แววตาวิงวอนขอร้องบางอย่าง เธอคุ้นเคยแววตาแบบนี้จริงๆ!!

"อะไร เธอจะทำอะไร" ...คุณน้อมตวาดเสียงหลงอีกครั้ง

เป็นอีกครั้งนึงที่รัตนาต้องตกใจ เธอไม่เคยเห็นคุณน้อมเป็นแบบนี้เลย เพราะคุณน้อมที่เธอรู้จัก เธอเป็นผู้ใหญ่ใจดี ยิ้มง่าย และเข้าใจโลกเสมอ

"คุณเกียรติดิ้นตกลงมาค่ะ" เธอพูดความจริงแค่ครึ่งเดียว

"ดิ้นลงมารึ" หญิงชรา แต่แข็งแรงไม่สมวัย ถามเสียงต่ำ

"ค่ะ" รัตนารับเสียงหนักแน่น เธอมั่นใจว่านี่ไม่ใช่การโกหก เธอสบตาคุณน้อมแสดงความจริงใจ คุณน้อมพยักหน้า สายตาหญิงสาวเลยไปถึงคุณเกียรติชายชรามีแววตาสีหน้าหวาดกลัว!!!!!

"คุณจะไปไหนคะคุณเกียรติ" คุณน้อมประคองสามี เอ่ยถามน้ำเสียงนุ่มนวล แววตาแสดงความรักต่อคนรักเต็มที่ แต่มันดูขาดๆหายๆ ไม่เหมือนวันแรกที่เธอมาทำงาน มันดูเหมือนเป็นการเสแสร้ง.... เสแสร้งหรอ เธอจะทำแบบนั้นทำไม ในเมือเธอเคยบอกว่า รักคุณเกียรตินักหนา และประคับประคองกันมาจนแก่เฒ่าขนาดนี้

"รัตนามาช่วยฉันประคองคุณเกียรติขึ้นเตียงที" หญิงชราบอก

"จะไปไหนหรอ..พ่อหนุ่มน้อย" คุณน้อมก้มหน้าไปกระซิบที่สามี

หญิงสาวมองภาพนั้นอย่างทราบซึ้ง... สุชาติไม่โรแมนติกอย่างนี้สักนิด.....


จากคุณ : MC - [ 18-05-2013 16.55.02 IP:49.48.179.205 ]


ความคิดเห็นที่ 16
เช้าวันรุ่งขึ้น ในบ้านคุณน้อม

ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือผิด การย้ายเข้ามาดูแลคุณเกียรติสามีคุณน้อมเต็มตัว ทำให้รัตนาต้องรับหน้าที่เป็นแม่บ้านไปด้วยในตัว

"เว้ยยยย เบื่อ" หญิงสาวปาสายยางรดน้ำต้นไม้อย่างระบายอารมณ์ พลันสายตาเธอก็เหลือไปชั้นบนของบ้านหลังใหญ่ ซึ่งไม่มีใครอาศัยอยู่เลย

..ทั้งบ้านก็มีแต่คุณน้อมกับคุณเกียรติ ซึ่งก็แก่ชรา เลยยึดชั้นร่างเป็นที่อยู่อาศัยถาวร ส่วนข้างบนเธอไม่เคยเห็นใครขึ้นไปเลย
"คงรกน่าดู" หญิงสาวคิดพลางยักไหล่ ใจนึกอยากรู้ว่าข้างบนมีอะไร แต่อีกใจก็...เดี๋ยวขึ้นไปมันสกปรกคุณน้อมนึกได้ให้ทำขึ้นมาล่ะซวยเลย บ้านหลังเบ้อเริ่ม..

หญิงสาวนึกถึงหนังสือปกสีทองเล่มนั้น ที่ด้านในมีบันทีกภาษาแปลกๆ กับภาพแปลกๆ
เธอรีบเก็บสายยางรดน้ำต้นไม้ กลับไปที่ห้อง อย่างน้อยวันนี้ก็มีอะไรแก้เบื่อ เธอจะอ่านหนังสือและดูคุณเกียรติไปด้วย...


รัตนากลับมาที่ห้องพัก เธอตรงรี่ไปหยิบหนังสือสอดใส้บันทึกเล่มนั้น แล้วเดินไปดูชายชรา เขานอนลืมตาโพลง แววตาดีใจที่เธอเข้ามา หญิงสาวยิ้มให้เขาพลางนั่งลงข้างๆ แล้วเปิดบันทึกนั่นดู...บันทึกนั้นเขียนเล่าเรื่องความเป็นไปในบ้างหลังนี้ เริ่มตั้งแต่คุณปู่คุณน้อม ที่โหดร้าย เฆี่ยนตีข้าทาสไม่เว้นแต่ละวัน บางวันก็ตีจนตายก็มี มีวิธีการทรมานแบบแปลกๆ คล้ายกับทำสัตว์ก็ไม่ปาน หญิงสาวอ่านลายมือยึกยือไปได้ไม่ถึง 10 บรรทัดลายมือก็จบลง..มีภาพใบหนึ่งขั้นไว้แทน เป็นภาพถ่ายหนุ่มสาวชาวพม่าคู่นึง ภาพเก่าจนเห็นลักษณะไม่ละเอียดแต่ผู้ชายผิวดำจนแดง ในขณะที่หญิงสาวก็ไม่ต่างกัน แต่ทรวดทรงดูละหงส์ "ปกติคนพม่ามักจะขาวไมดำล่ะเนี่ย" หญิงสาวเปรย กับคุณเกียรติราวกับว่าเค้ารับรู้กับเธอด้วย..เขาพยักเพยิด ชะเง้อ ทำท่าคล้ายอยากดูด้วย หญิงสาวจึงส่งภาพนั้นให้เขาดู และทันทีที่เขาเห็น เขาก็มีอาการทุรนทุราย ชี้ที่รูปอย่างหวาดกลัว รัตนา งง กับอาการนั้นอีกครั้ง เธอรีบเอาภาพนั้นสอดกลับใต้บันทึก ผวามาจับมือจับไม้ชายชรา.... ปลอบโยนคล้ายปลอบเด็ก

เขาสงบได้พักนึง แต่กลับสายตาเหม่อลอยไปนอกหน้าต่าง เธอสงสารเขาเหลือเกิน
"อยากออกไปหรอคะ" หญิงสาวถาม เขาพยักหน้า สายตาเหม่อลอย น้ำตาค่อยๆรินออกจากเปลือกตาเหี่ยวย่นนั่น

"เอาไว้หนูจะขอคุณน้อมพาคุณออกไป" รัตนาบอก

"อ ย่ า!" เค้าเค้นเสียงออกมา จ้องเธอเขม็ง
"อ ย่ า บ อ ก" เค้าย้ำ

นับวันคุณเกียรติจะแปลก เค้าดูอึดอัดเวลาคุณน้อมอยู่ บางครั้งก็หวาดกลัว เขาเรียกหาแต่เธอ ทีแรกเธอรู้สึกรำคาญใจ หลังๆเธอเริ่มสงสารเขา คล้ายเขาอยากคุย อยากพูด อยากบอกอะไรเธอ แต่เธอก็ไม่สามารถทนฟังเขาได้ถึง 2 ประโยคสักครั้ง

.........................................................

วันถัดมา หญิงสาวตื่นแต่เช้าเพื่อมาดูชายชรา อาบน้ำ ป้อนข้าว เช็ดหนัก เช็ดเบาให้เรียบร้อย เธอรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจและคิดถึงพ่อจับใจ......

"สายไปแล้วสินะพ่อ " เธอเปรยกับตัวเองเบาๆ....


หลังทำภารกิจเรียบร้อย หญิงสาวนั่งเปิดบันทึกเล่มเดิมนั่นดู เธอพลิกไปพลิกมาไม่ได้อ่านอะไรมันจริงจัง จะเอาไปเปลี่ยนก็รึ คุณน้อมไม่อยู่ห้องนั้นถูกล๊อคเสียแล้วเธอจึงจำใจนั่งดูบันทึกนั่นต่อ

ถัดจากบันทึกถึงเจ้าของบ้านที่โหดร้าย หน้าถัดไป เป็นข้อความคล้ายภาษาพม่า.. เขียนหวัดๆ อยู่ 2 บรรทัด หน้าถัดมาเป็นรูปภาพประหลาด มีลักษณะแปดเหลี่ยม ตรงกลางขีดเขียนด้วยอักขระ และสัญลักษณ์ ซึ่งรัตนาไม่รู้จักเลย เธอเปิดผ่านไปอีกหน้านึง หน้านี้ก็เช่นกันมีอักขระแบบนั้น พร้อมคำแปลภาษาไทย .... หญิงสาวดูแล้วไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก คงเป็นบันทึกของคุณปู่คุณน้อมที่เขียนแปลไว้ ถัดไปเรื่อยๆเป็นการมีข้อความสั้นๆว่า "อ่านกลับไปจักป้องกัน" ด้านล่างมีภาพคนกำลังขีดวงกลม ภาพที่สอง เป็นภาพคน โรยบางอย่างไว้รอบวงกลม..เธอปิดบันทึกเบาๆ

"ตำราอะไร" เธอนึกในใจ....

คุณเกียรติหลับไปแล้ว หญิงสาวเลยออกมายืดเส้นยืดสายด้านนอก เธอแหงนขึ้นไปมองชั้น 2 อีกครั้ง ความสงสัยมันฉุดรั้งไม่อยู่เสียแล้ว คุณน้อมไม่อยู่กว่าจะกลับมาคนเย็นๆ เธอก้าวฉับๆ ขึ้นไปข้างบน...!!!


เมื่อเดินขึ้นมาถึง รัตนาถึงกับตาวาว เพราะด้านบนนี้มากมายไปด้วยสิ่งของล้ำค่าแต่น่าแปลกไม่ยักจะสกปรกเหมือนที่เธอคิด "คุณน้อมคงขึ้นมาทำเอง คงไม่อยากให้เรารู้ว่ามีอะไรในนี้บ้าง" เธอเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนถึงห้องใหญ่ห้องนึง สภาพคล้ายเคยเป็นห้องนอนมาก่อน หญิงสาวเดินสำรวจไปเรื่อยๆ...จนมาถึงห้องโถงอีกห้อง ภายในถูกจัดคล้ายห้องพระ แต่กลับไม่มีพระสักองค์ มีเพียงกระถางธูป เชิงเทียน และที่กลางห้องนั้นกลับมีภาพภาพหนึ่งที่ทำให้รัตนาตาโต!!!!!


.............................................................

ภาพนั้นช่างเหมือนในหนังสือเหลือเกิน มันมีลักษณะแปดเหลี่ยมแล้วมีตัวอักษรอักขระแปลกๆนั่น เธอเดินวนดูจนรอบภาพนั้น ภาพนั้นถูกขีดเขียนด้วยถ่านสีดำ หญิงสาวก้มลงไปพิจารณาภาพนั้น แต่เธอก็ต้องตกใจสุดขีดเมื่อถูกมือหนึ่งกระชากด้านหลัง!!!!



.......................................................

เธอหันหน้ามาเผชิญกับเจ้าของมือ แล้วต้องตกใจอีกครั้ง เจ้าของมือคือคุณปู่ของคุณน้อมนั่นเอง!!!
"ออกไปจากที่นี่ ออกไป๊!" ร่างนั้น ย่างสามขุมเข้าหาหญิงสาว

ผี..ผีแน่ๆ ก็คุณปู่คุณน้อมน่ะถ้าอยู่อายุคงเป็นร้อยปี เธอนึก ร่างนั้นไม่ให้เธอคิดนาน เขาเฉลยให้จนที่สุด หญิงสาวกรี๊ดเสียงหลง ใบหน้าเหี่ยวย่น น่าขยะแขยง กลิ่นคละคลุ้ง น่าคลื่นเหียน เธอวิ่งสุดชีวิตลงจากบ้านหลังนั้น เธอหนีไปอย่างขวัญเสีย เธอวิ่งลงบันไดมาจนชนกับร่างๆนึง... คุณน้อมนั่นเอง..คุณน้อมมีท่าทีตกใจ

"แม่หนู แม่หนู" หญิงชราจับไหล่เธอเขย่าเบาๆ

"หนู ขอโทษค่ะ หนูขอโทษ" รัตนาละล่ำละลักบอก หญิงชรามองขึ้นไปบนบ้านและก็เดาได้ว่า รัตนาถือวิสาสะขึ้นไปบนบ้านของเธอ สีหน้าเธอโกรธจัดแต่ก็แว๊บเดียว มันเดี๋ยวเดียว จนรัตนาเองก็ไม่รู้สึก

"ไม่เป็นไรหรอกรัตนา เธอตกใจอะไรรึ" คุณน้อมถาม

"หนู หนู เห็นผู้ชายแก่ๆบนนั้น" เธอบอก


หญิงชราเหลือบมองขึ้นไป ในขณะที่กอดปลอบประโลมหญิงสาวเอาไว้ รัตนาหันหน้าไปอีกทาง จึงไม่เห็นเลยว่า คุณน้อมกับลังสบตากับคนที่เธอพูดถึง ผีชายแก่ชราคุณปู่ของคุณน้อม ยืนจ้องเขม็งอยู่ที่เชิงบันได คุณน้อมยิ้มให้อย่างเยาะหยัน ในขณะที่ผีชายแก่มีโกรธแค้น "ไม่มีอะไรหรอกจ้ะแม่หนู" เธอบอกพลางมองไปยังร่างเลือนรางตรงเชิงบันไดด้านบน...!!!




จากคุณ : MC - [ 18-05-2013 17.36.41 IP:49.48.179.205 ]


ความคิดเห็นที่ 17
คุณ MC นี่เป็นนักเขียนมืออาชีพใช่ไหม

เขียนได้น่าติดตามมากๆๆ


จากคุณ : ษาละ - [ 18-05-2013 22.26.56 IP:75.27.166.179 ]


ความคิดเห็นที่ 18
สวัสดีค่ะคุณษาละ เปล่าเลย เราก็...เขียนตามอารมณ์ ตามเวลาที่ว่าง
ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนเรา... ช้าหน่อยนะ ช่วงนี้งานเราเต็มโต๊ะเลย พรุ่งนี้ - วันอาทิตย์เราไปต่างจังหวัด ชีวิตเดินทางๆ ขอบคุณมากเลยที่มายกมือฉายไฟให้กำลังใจกัน

จะบอกไปว่า หลังจากนี้ไม่มีต้นฉบับ ด้นสดล้วนๆ ^^


จากคุณ : MC - [ 22-05-2013 16.41.16 IP:171.4.134.125 ]


ความคิดเห็นที่ 19
รัตนาหายใจหอบถี่ เธอนั่งคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ตลอดระยะทางกลับไปหาสุชาติ
วันนี้เธอขอกลับมานอนที่บ้านพักครูของสุชาติ
"ฉันว่ามันมีอะไรแปลกๆนะพี่" รัตนาว่า

"อะไรที่ว่าแปลก" สุชาติถาม

"ก็บ้านนั้นมีผี" เธอบอก

"บ้านเก่าบ้านแก่อายุเยอะขนาดนั้นก็เป็นธรรมดา" สุชาติพูด

"ฮึ ก็พี่ไม่เจออย่างรัตน์นี่คะ" หญิงสาวพูดทำท่าทางสยองเกล้า

" โอย ท่าจะอยู่ไม่ไหว...สงสารก็แต่คุณเกียรติ เอ๊ะ รึว่า..." เธอชะงักพูดค้าง

"รึว่าอะไร" สุชาติมีท่าทางสนใจ

"ก็สงสัยว่าที่คุณเกียรตินอนเป็นผักนั่นเป็นเพราะผีตาแก่นั่นหรือเปล่า โธ่ สงสารแกจัง" หญิงสาวว่า

"นี่อะไร" สุชาติหยิบบันทึกปกสีทองลายฉลุที่รัตนาหยิบติดมือกลับมาด้วย
หญิงสาวหันไปมอง "อ๋อ หนังสือ ..รึบันทึกอะไรที่ห้องสมุดที่บ้านคุณน้อมล่ะพี่ ขอยืมเค้ามาน่ะจ้ะ" รัตนาบอก พลางลุกขึ้นไปหา

"เอ่อนี่ๆ ภาพนี้มันคืออะไรหรอพี่พอรู้มั้ย" หญิงสาวชี้มือไปที่ภาพคนกำลังโปรยอะไรบางอย่างไปรอบตัวเป็นวงกลม....สุชาติมองภาพนั้นเขาทำหน้าครุ่นคิด!!


"อืมม์ พี่เคยได้ยินคนเก่าคนแก่เล่าว่า ชาวเผ่าม้ง เผ่ากระเหรี่ยง แถบพม่า เค้ามีความเชื่อว่าการนำผงธูปที่ไหม้ไฟแล้วมาโปรยรอบตัวจะทำให้สิ่งชั่วร้ายไม่กล้าเข้าใกล้" เขาทำหน้าคิด แล้วพลิกหน้าถัดไป

"อ้า นี่ไง!!" เขาทำเสียงตกใจ ชี้ไปที่รูปแปดเหลี่ยม

"มีคนบอกว่าเวลาโปรยธูปให้อ่านอักขระโบราณย้อนหลัง จะเป็นการป้องกันไม่ให้มีสิ่งร้ายใดเข้ามาใกล้ มาทำร้ายได้" เค้าบอก


"นี่ไงรัตน์ หน้านี้มีเขียนเป็นภาษาไทยได้ด้วย พี่คิดว่าถ้าอ่านย้อนทวนเข็มนาฬิกา จะถือว่าอ่านย้อนตามบันทึกนั่น...ว่าแต่ รัตน์เชื่อเรื่องนี้รึเปล่า" ท้ายเสียงชายหนุ่มหันมาถาม หญิงสาวทำหน้าตาคิดตาม ใจเธอไม่ค่อยเชื่อเท่าไร แต่วันนี้หลายๆเหตุการณ์มันทำให้เธอหลุดออกมาเชื่อได้อย่างง่ายได้ หญิงสาวตอบคำถามเพียง พยักหน้าหงึกๆ เธอนึกถึงเหตุการณ์วันนี้แล้ว ทำหน้าตาหวาดกลัว


สุชาติดูสนอกสนใจหนังสือเล่มที่แฟนสาวหยิบติดมือนั่น "มีอะไรอีกหรือพี่" รัตนาถาม
"ไม่มี" เค้าตอบห้วน จนน่าตกใจ นี่เจ้าหล่อนไม่ได้อยู่บ้านเพียงสองวัน คนรักเปลี่ยนไปเลยหรอ ไม่เอาน่ารัตนาเธอน่ะคิดมาก เค้าก็คงเหนื่อยๆ และวันนี้เธอก็นั่งซักถามเค้าทั้งวัน

สี่ทุ่มกว่าแล้ว หญิงสาวรู้สึกเป็นห่วงคุณเกียรติเหมือนกัน ไม่รู้ว่าผีชายแก่นั่นจะมากวนแกหรือเปล่า ถ้าผีชายแก่มีจริง ชายชราที่นอนเป็นผักอย่างคุณเกียรติก็มีศักดิ์เป็นหลานเขย แล้วทำไมผีชายแก่จึงจะทำร้ายคุณเกียรติ หรือว่าคุณเกียรติยักยอกทรัพย์ตอนหนุ่มๆ หรือคุณเกียรติประพฤติไม่ดี หญิงสาวคิดสาระตะไปต่างๆนาๆ จนคล้อยหลับไป มีเพียงลมหายใจเบาๆของเธอ ข้างๆ สุชาตินอนมือก่ายศีรษะ แววตาวาวโรจน์!!!


เช้าวันนี้หญิงสาวออกจากบ้านแต่เช้าตรู่ ไปตลาด เร่งรีบหาซื้อของเพื่อใส่บาตรให้นายใบบิดาที่จากไป และให้กับชายชราเจ้าของบ้านที่ปรากฏกายให้เธอเห็นวันนั้น เธออยากบอกเขาว่าเธอไม่ได้ตั้งใจไม่ได้เจตนาทั้งปวง เธออยากทำงาน อยากมีเงิน ก็เท่านั้น


รัตนากลับมาทำงานปกติที่บ้านคุณน้อม ทุกอย่างเป็นปกติ มีแต่คุณน้อมเท่านั้นที่ดูท่าจะเปลี่ยนไป !!

เธอดูฉุนเฉียว แสดงอาการไม่พอใจเจ้าหล่อนอยู่หลายครั้ง และไม่ว่าหญิงสาวจะอาบน้ำเช็ดตัว ปัดกวาดถูบ้าน ก็มักรู้สึกว่าอยู่ในสายตาคุณน้อมเสมอ คุณเกียรติเองก็มีแค่ลูกตากรอกไปกรอกมาเท่านั้น เค้าไม่ส่งเสียอืออา หรือพยายามอยากคุยเหมือนแต่ก่อน สร้างความอึดอัดและกดดันให้หญิงสาวอย่างมาก เธอไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น ท่าทีที่เคยเห็นคุณน้อมแต่แรกดูแปลกไป เธอมักทำตัวลับๆล่อๆ และขึ้นไปข้างบนออกบ่อย

เสียง โทรศัพมือถือดัง... ทำให้ทุกอย่างหลุดจากความคิด รัตนากดเครื่องรับสายสุชาติ ปลายสายทำเสียงกระซิบมา

"รัตน์.. คุณน้อมอยู่แถวนั้นหรือเปล่า ถ้าอยู่ ออกมาห่างๆหน่อยพี่มีเรื่องอยากจะบอก" เขากระซิบตามสาย รัตนาค่อยๆปลีกตัวเองมาอย่างช้าๆ แต่นั่นก็ไม่พ้นสายตาของคุณน้อม

สุชาติบอกบางเรื่องที่ทำให้เธอตาโต... เรื่องราวที่สุชาติเล่านั้นมันเกินจะบรรยายได้ สุชาติบอกว่า ชาวบ้านคนเก่าๆ ล่ำลือว่า คุณน้อมเป็นพวกเล่นของขลัง ครั้นทำไม่ดี ของเลยเข้าสามีซึ่งก็คือคุณเกียรติ ทำให้ต้องนอนเป็นผัก ซ้ำยังกักขังดวงวิญญานของปู่เอาไว้ สุชาติบอกว่าก็รู้ว่าจริงเท็จแค่ไหน แต่ก็อยากให้หญิงสาวระวังตัว น้ำเสียงเขาดูเป็นห่วงและกระวนกระวายเป็นห่วงคนรักอย่างมาก!

"รัตน์ จำหนังสือที่รัตน์เอามาได้มั้ย ในนั้นบอกว่าผงธูปหรือที่ชาวบ้านเรียกว่าขี้ธูปนั้น ถ้าโปรยเป็นวงกลมและท่องอักษรนั่นย้อนหลังได้จะเป็นการป้องกันสิ่งชั่วร้าย แต่ถ้าทำไม่ได้ ให้เก็บผงธูปในกระถางหน้าศาลพระภูมิ และใช้นิ้วจิ้มไปเบาๆ ขีดรอบตัวเพื่อป้องกันได้เช่นกัน" เขากระซิบเสียงสั่น

"พี่กำลังจะบอกอะไรกันแน่ รัตน์กลัวแล้วนะ" หญิงสาวละล่ำละลักบอก

"พี่อยากให้รัตน์ลองดู มันไม่เสียหายอะไร" เขาตอบกลับมา

"ลองยังไง และ ลองกับใคร" หญิงสาวตกใจถามเสียงสั่น

"กับคุณน้อม!!!"


จากคุณ : MC - [ 22-05-2013 19.45.50 IP:49.48.163.33 ]


ความคิดเห็นที่ 20
คุณMC ทำรมณ์ค้างอีกแระ!!
ฝีปาก เอ๊ยฝีมือไม่มีตกจริงๆ
ตามอ่านอยู่นะจ๊ะ


จากคุณ : สสย - [ 23-05-2013 07.10.50 IP:115.87.254.34 ]


ความคิดเห็นที่ 21
ใจเย็นๆ คุณ สสย ขอเวลาหน่อย 555

หยุดยาวไปเที่ยวไหนมาคะ ส่วนทางนี้นอนยาวเลย ^^


จากคุณ : MC - [ 27-05-2013 13.56.33 IP:223.206.241.72 ]


ความคิดเห็นที่ 22
พรุ่งนี้จะมาตบตอนจบให้ อย่าลืมติดตามกันนะคะ


จากคุณ : MC - [ 29-05-2013 16.38.54 IP:223.206.242.90 ]


ความคิดเห็นที่ 23
รอๆๆๆ ลุ้น


จากคุณ : ษาละ - [ 30-05-2013 10.50.41 IP:75.27.166.179 ]


ความคิดเห็นที่ 24
รัตนาคิดตามที่แฟนหนุ่มบอก เธอครุ่นคิด จะเป็นไรไปเล่าในเมือเจ้าหล่อนอยากรู้เสียเต็มประดาขนาดนี้ มันก็ไม่มีอะไรจะเสียหาย เธอแอบกอบผงธูปในกระถางหน้าศาลพระภูมิเก็บไว้ วันนี้แหล่ะเธอจะลองทำวิธีประหลาดนั้น หากมันเป็นจริงเธอก็จะได้ระวังตัวแล้วค่อยๆลาออกจากบ้านนี้เสีย

ขณะที่รัตนากำลังกอบผงธูปโดยทำทีเป็นทำความสะอาดศาลพระภูมิอยู่ เธอไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองเธออย่างเป็นห่วง คุณเกียรตินั่นเองเขาพยายามชันตัวมองออกไปนอกหน้าต่าง

"รัตนา" เขาเรียกชื่อเสียงแหบแห้ง มันดังแค่นั้น เพียงเขาคนเดียวจริงๆที่ได้ยิน

.................................


"รัตนาถ้าคุณเกียรติตื่น ช่วยเอาน้ำส้มนี่ให้เขาด้วยล่ะ ฉันมาหลายครั้ง เห็นเขาหลับตลอดเลย" คุณน้อมบอกรัตนาที่ห้อง ท้ายเสียงเธอหันไปมองร่างที่แสร้งนอนหลับนั้นอย่างรู้ทัน!!

คุณน้อมออกไปแล้ว ชายชราหายใจหอบถี่ รัตนาจับสังเกตุได้ว่าเขามีท่าทีเกรงกริ่งภรรยา ทั้งที่ก่อนหน้านั้นไม่มีเลย มีแต่สายตารักใคร่ของคนทั้ง2 มันเกิดอะไรขึ้น..ครั้นเธอจะถามเขา ลำพังแค่เขาพูดคำสั้นๆสักคำ หรือสักประโยคก็หอบจนตัวโยนแล้ว ผิวหนังที่แห้งเหี่ยวตาดูไม่มีเรี่ยวแรงเอาเสียเลย หญิงสาวนึกได้กระนั้นก็ส่ายหน้าให้กับตัวเอง เธอไม่อยากทำงานนี่สักเท่าไร ไหนจะเจ้านายที่นอนเป็นผัก ไหนจะคุณน้อมที่เปลี่ยนไป ดูไม่เอ็นดูเจ้าหล่อนเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หรือจะไม่พอใจที่รัตนาขึ้นไปบนบ้านโดยถือวิสาสะ นึกถึงตอนนี้เธอก็ให้ขนลุกขนพองกับผีชายชราที่อยู่บนบ้านนั้น เขายังอยู่...ให้ตายสิ นี่ก็คนแก่นอนไร้เรี่ยวแรง ส่วนนั่นก็ผีแก่...นี่เธอจะทนได้อีกนานแค่ไหน เจ้าหล่อนคิดกับตัวเอง แต่ก็ไม่มีทางเลือก ลำพังเงินเดือนครูของสุชาติไม่ทำให้เธอสุขสบายได้เลย


"อ้าว คุณเกียรติตื่นแล้วหรือคะ เดี๋ยวหนูไปเอาน้ำส้มมาให้นะ" หญิงสาวบอก
เขารีบทำมือปัดป้อง

"ไม่เอาหรอคะ" เธอถามย้ำ ชายชราพยักหน้าถอนหายใจเฮือก เขานอนนิ่งๆ สายตาเหม่อลอย

"อยากออกไปข้างนอกมั้ยคะ" หญิงสาวย้ำหยิบหนังสือเล่มเก่าที่ยืมมาออกมา วันนี้เธอตั้งใจเอาไปเปลี่ยนเล่มใหม่

"อื อ.." เขาเค้นเสียงออกจากลำคอ แล้วละสายตามามองเจ้าหล่อน และมองหนังสือในมืออย่างสนใจ

"หนังสือคุณน้อมหนูยืมมา แต่ข้างในไม่มีเนื้อหาอะไรเลย" เธอบอกคุณเกียรติและยิ้มให้
ชายชราพยักหน้ารับ

"อยู่กับคุณเกียรติก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย พูดง่าย เข้าใจเร็ว" เธอพูดเย้าชายชรา
แต่เขาหาได้สนใจไม่สายตายังคงเหม่อลอยออกไป มันดูห่อเหี่ยวสิ้นหวัง จนใจเธอเองล่วงวูบ

"หนูก็อยากพาคุณออกไป..แต่..." เธอพูดไว้แค่นั้น เขายกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม สายตามองอย่างเข้าใจ......


.....................................


ด้านหลังของรูปสัญลักษณ์ประหลาด ที่มีอักขระแปลกๆเขียนอยู่ อีกหน้าถัดไปถูกแปลเป็นภาษาไทย สุชาติบอกว่าถ้าอ่านย้อนจะเป็นวิธีการป้องกัน หญิงสาวท่องอักขระย้อนจนขึ้นใจ บททดสอบเริ่มขึ้นแล้ว

เธอพลักประตูเข้าไปในห้องหนังสือ แสร้งทำเป็นเก็บกวาดอะไรวุ่นวาย เธอกลั้นใจใช้นิ้วจุ่มไปในผงธูปที่ซ่อนไว้ในเสื้อ ก่อนขีดมันเบาๆที่หน้าประตูทางเข้า สุชาติบอกว่าถ้าท่องบทนั้นย้อนหลังจะเป็นการป้องกันสิ่งชั่วร้ายไม่ให้มาทำร้าย และถอนการกระทำบางอย่าง แต่ถ้าทำแค่นี้ สิ่งชั่วร้ายจะไม่กล้าเข้ามาในอาณาเขต ....เธอทำทีเก็บกวาดอยู่นาน นึกหาทางให้คุณน้อมเข้ามาในห้องนี้...แต่ก็เหมือนบังเอิญ เธอไม่ต้องทำวิธีใด

"แม่หนู...รัตนา เธออยู่ไหนมานี่สิ" เสียงคุณน้อมเรียก

"หนูอยู่นี่ค่ะ" เธอชะเง้อหน้าออกมาจากชั้นวาง

"กำลังหาหนังสืออีกเล่ม ที่คุณน้อมบอกว่าน่าอ่าน ภาพสวยน่ะค่ะ แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ" เธอบอก

"เอ..ฉันก็วางไว้ที่เดิมนี่นะ เธอลองดูอีกทีสิ" คุณน้อมว่า

หญิงสาวทำทีรื้อหาจนวุ่นวายจนเจ้าบ้านรำคาญใจ
"เจอมั้ย" ถามเสียงห้วน

"ไม่ค่ะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ" รัตนาตอบ

"มันจะหายไปไหนนะ มานี่ฉันดูให้" คุณน้อมบ่นอย่างไม่พึงใจ หญิงชราเดินปรี่มา รัตนาจ้องมองปลายเท้าเรียวเล็กนั่นที่ก้าวฉับๆ ลุ้นให้คุณน้อมเดินเข้ามา!!!!!


...........................

คุณน้อมหยุดกึกที่หน้าประตู! เธอหยุดก้มมองตรงนั้น รัตนาหัวใจแทบหยุดเต้น คุณน้อมหยุดอยู่ตรงนั้นไม่เข้ามา เธอเงยหน้าขึ้น รัตนารีบแสร้ง เก็บหนังสือเข้าชั้นพลันวัล

"ถ้าไม่มีก็เอาไว้ก่อนล่ะกัน" หญิงชราเอ่ย

"เสียดายจังหนูอยากอ่านเล่มนั้นเสียด้วย" หญิงสาวลองเปรย

"ไว้วันพรุ่งฉันจะดูให้" พูดจบคุณน้อมก็เดินจากไป รัตนารู้สึกหน้าชาจนร้อน ความกลัวเริ่มจับหัวใจเธอ

...ทำไมคุณน้อมไม่เข้ามา... ทั้งที่เธอเดินปรี่ตั้งใจเข้ามาอยู่แล้ว?!?

.........................................................


"พี่ชาติ..รัตน์ทนไม่ไหวแล้ว คงอยู่บ้านนี้ไม่ได้" หญิงสาวละล่ำละลักบอก

"เกิดอะไรขึ้น" น้ำเสียงสุชาติไม่ต่างกัน

"รัตน์ลองทำแบบที่บอก คุณน้อม...คุณน้อมแกไม่เข้ามา " หญิงสาวตอบ

"หรือจะเป็นแบบที่ชาวบ้านแถวบ้านพี่บอก ว่าคนเล่นของเล่นอาคมมักจะมีข้อปฏิบัติ บ้างก็ไม่เดินผ่านราวผ้า ไม่ทานข้าวเย็น ทำนองนั้น" เขาพูด

"รัตน์พี่ว่ารัตน์ลาออกเถอะ อ้างเหตุผลอะไรไปก็ได้" น้ำเสียงเขาเป็นห่วงเธอมากมาย

"ไม่ได้...รัตน์ลาออกไม่ได้พี่" รัตนาว่า

"อ้าว ทำไมล่ะ" เขาถาม

"พี่ชาติ รัตน์อยากพาคุณเกียรติไปด้วย"


หญิงสาวเล่าเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เธอรู้สึก เธอแอบเห็นคุณน้อมเปลี่ยนไป พักหลังดูไม่ใช่คนเดิม บางครั้งถึงขนาดเอาน้ำส้มที่ครั้นกรอกคุณเกียรติ เขาดิ้นจนสำลัก จนบางทีเธอต้องแกล้งทำเป็นข้าวของตกเพราะกลัวว่าคุณน้อมจะทำอะไรเกินไป

"แกเป็นโรคประสาทเปล่าก็ไม่รู้ รัตน์สงสารคุณเกียรติ" หญิงสาวว่า ถึงเธอไม่ค่อยชอบคนแก่นัก แต่มีอะไรบางอย่างทำให้เธออยากพาเขาไปด้วย

"มันจะดีเร้อออ...พี่ว่ารัตน์จะเพิ่มภาระ เอาเขามาต้องมาเลี้ยงมาดู" สุชาติว่า

"พี่ชาติ คุณเกียรติแกแก่ขนาดนี้แล้ว คงอยู่เพิ่มภาระอีกไม่นาน ถือว่าทำบุญเค้าเถอะ" รัตนาอุทรณ์ แม้เธอเองก็หวั่นใจอยู่ลึกๆ แต่เธอทิ้งชายชราไม่ได้แน่....




จากคุณ : MC - [ 30-05-2013 12.26.35 IP:223.205.138.123 ]


ความคิดเห็นที่ 25
สุชาติไม่อยากขัด เขารับปาก แล้วเริ่มวางแผนการ..

ค่ำคืนนี้ทุกอย่างเงียบสนิท เงียบจนรัตนาได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง เธอกำลังจะลักพาตัวสามีคุณน้อมหรือเปล่านี่ โอ้..อะไรก็ช่างเถอะแต่เธอรู้สึกว่าต้องทำ บ้านนี้มีอะไรแปลกๆหลายอย่าง เธอสงสัยโน่น นั่นนี่ไปหมด แต่ขืนเธออยากรู้กว่านี้ เธออาจประสาทตายแน่ๆ

รัตนาแอบเตรียมรถเข็นปูนที่ช่างซ่อมบ้านฝากเอาไว้ คืนนี้แหล่ะมันจะเป็นพาหนะพาเธอและคุณเกียรติออกไป จุดหมายคือป่ากล้วยมืดทะมึนนั้น สุชาติบอกว่า ท้ายป่าจะเป็นคูน้ำเล็กๆพอเดินข้ามได้ ตรงนั้นแหล่ะให้ซ่อนคุณเกียรติไว้ในกอกล้วยใดก่อนึง ดูให้กอใหญ่หน้าทึบ แล้วรุ่งเช้าจะแจ้งตำรวจให้ออกไปช่วยคุณเกียรติ คุณน้อมอาจถูกข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวแม้จะเป็นสามีก็เถอะ แต่ก็นั่นคุณน้อมอาจมีข้อต่างมาแก้ ว่าสามีของเธอนั้นชรามากแล้วด้วยเธอเป็นห่วงอะไรก็ตาม แต่ถ้าคุณเกียรติแสดงเจตจำนงค์ชัดเจนว่าไม่อยากอยู่ ทางตำรวจก็จะช่วยพาคุณเกียรติออกไปหาบ้านพักที่เหมาะสม

"เราไม่มีทางเลือกใดแล้ว ที่พี่ทำแบบนี้เพราะป้องกันตัวเราสองคน ไม่อย่างนั้นคุณน้อมอาจแจ้งความว่าเราลักพาสามีแกก็ได้" สุชาติให้เหตุผล


.......................................................

ในความมืด หญิงสาวผลักประตูเข้าไปที่ห้องคุณเกียรติ เขานอนสงบนิ่งเหมือนเดิม เธอหันซ้ายหันขวา คุณน้อมเองก็คงหลับอยู่ในห้องของเธอแล้วทางสะดวก!!!

รัตนาปลุกคุณเกียรติขึ้นมา เขามีท่าทางดีใจที่เธอจะพาหนีออกไป หญิงสาวตระเตรียมเสื้อผ้าใส่ให้เขาเพื่อกันยุง

"หนูจะซ่อนคุณไว้ พรุ่งนี้จะมีคนมาช่วยคุณ หนูพาคุณไปด้วยไม่ได้ หนูอุ้มคุณไม่ไหว"เธอพูดพลางพยุงเขาขึ้น เขาจับมือเธอบีบแน่นพยักหน้าเบาๆ

รัตนาพาคุณเกียรติขึ้นรถเข็นปูน...ความเงียบตอนนี้ช่างเป็นดาบสองคมจริงๆ เมื่อล้อรถเข็นปูนบดกับพื้นบ้านจนบางครั้งเกิดเสียง!!!!!


อีกนิด อีกนิดเดียว เธอก็จะลักพาตัวคุณเกียรติออกไปนอกบ้านได้แล้ว... หญิงสาวค่อยๆย่องเข็นรถออกไป เธอนัดคนรักมารับตอน ตี 3 นี่เที่ยงคืนแล้ว การขนคนแก่ในรถเข็นปูนเล็กๆช่างทุลักทุเลสำหรับเธอเหลือเกิน แต่ตอนนี้เธอก็ทำได้สำเร็จ....!

เธอเข็นคุณเกียรติเดินกึ่งวิ่งไปตามล่องกล้วยซึ่งปลูกห่างกันพอควร กลางคืนมืดมิดนี้มันช่างน่าสยองพองกล้านัก แต่สิ่งที่เธอกระทำหน้ากลัวกว่า เธอหันไปมองบ้านหลังใหญ่ในความมืด มันยืนทะมึนดูน่าเกรงขาม ทุกสิ่งรอบบ้านคล้ายหลับไหล แต่เธอก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อแสงไฟฉายสาดมาตรงหน้า!!!!

คุณน้อม!!

นั่นเธอจะพาเขาไปไหนแม่หนู....! น้ำเสียงโกรธเกรี้ยววิ่งตามมาแต่ไกลๆ

หญิงสาวเข็นรถชายชราวิ่ง และวิ่ง อย่างไม่คิดชีวิต... ให้ตายสิ แก่ขนาดนั้นยังวิ่งเร็วปรื๊อ หรือว่าคุณน้อมไม่ใช่คน รัตนาคิดไปเรื่อยเปื่อย เธอหลบหลังกอกล้วยกอหนึ่งมันดำมืดทะมึนพอพักได้หายใจ คุณน้อมทำทีแปลกๆจนสามีเธอเองยังกลัว เธอคงไม่ธรรมดาล่ะ เธออาจเป็นอะไรที่สุชาติบอกก็ได้ แสงไฟวับๆสาดไปมา เสียงหัวใจของรัตนากลับดังทวีคูณ

"เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกแม่หนู"....เสียงคำรามเยาะเย้ยตามมา ชวนน่าขนลุก

หญิงสาวกัดฟันเฮือกสุดท้าย เธอค่อยๆดันรถเข็น แต่พอเคลื่อนล้อเท่านั้นแสงไฟฉายจากคุณน้อมก็สาดมาทันที... เธอจึงหยุดกึกอยู่อย่างนั้น รัตนาคิดแผนใหม่เธอนั่งสงบอยู่พัก คุณน้อมสาดไฟไปทั่ว จนเดินหลุดห่างออกไปสักระยะ หญิงสาวค่อยๆประคองคุณเกียรติเธอจะซ่อนเขาไว้ตรงนี้แหล่ะ... เมื่อจัดที่จัดทางให้ชายชราพร้อมก็ถึงคราวล่ำลากัน ในความมือเธอไม่เห็นอะไรเลย มีเพียงแสงสลัวๆ เขาจับมือเธอไว้แน่นพยายามเค้นเสียงพูด

"คุณเก็บแรงไว้เถอะหนูไม่รู้จะช่วยคุณได้มั้ย" เธอกระซิบบอกเขา เขาจึงนั่งอยู่ตรงนั้นเงียบๆ

เมื่อจัดการคุณเกียรติเรียบร้อย รัตนาจึงวิ่งเข็นรถเข็นตามไปทางเดียวกับคุณน้อม... คุณน้อมหันขวับและวิ่งตามมา และเธอก็เปลี่ยนเส้นทางวิ่งสลับไปที่ช่องระหว่างต้นกล้วยอีกช่องนึงรัตนาวิ่งไม่คิดชีวิตมาห่างพอควร จึงปล่อยรถเข็นทิ้งไว้ เธอวิ่งอย่างรวดเร็วเพื่อไปจุดนัดพบ

หญิงสาวตั้งใจให้รถเข็นที่คุณน้อมเข้าใจว่ามีคุณเกียรติอยู่เป็นตัวดึงดูด แต่ก็คิดผิด คุณน้อมไม่ได้สนใจรถเข็นเลย หากแต่เธอต่างหากที่คุณน้อมสนใจ หญิงชราไล่ตามอย่างไม่ลดละ

"ด้านหน้าเป็นคูน้ำ ถัดจากนี้ไปก็จะเจอพี่ชาติ" หญิงสาวสาวคิด แต่นี่เธอมาถึงก่อนเวลาสุชาติคงยังไม่มา คิดได้อย่างนั้น หญิงสาวก็ตัดสินใจวิ่งลุยคูน้ำเล็กๆนั่นลงไป เธอวิ่งต่ออย่างไม่รู้จุดหมาย ....ในขณะที่อีกฝั่งหญิงชรายืนมองเธออย่างนั้น ไม่ได้มีท่างทีจะข้ามเข้ามาจนนิด แกมองด้วยสายตาเยาะหยัน!!!!!!


รัตนากระเซอะกระเซิง นี่เธอเพิ่งรู้ว่าถัดจากป่ากล้วยท้ายสวนคุณน้อมมาไม่เท่าไร ก็เจอบ้านของสุชาติ!!

ทางลัด มีทางลัดด้วย ทำไมเราไม่รู้ ทำไมพี่ชาติไม่เห็นพูดถึง หญิงสาวนึก

เธอวิ่งมาถึงหน้าบ้านพักครูและรัวกำปั้นน้อยๆทุบประตู สุชาติเปิดประตูมาหน้าตาตื่น
"ทำไมมาก่อนเวลา" เขาถาม พี่กำลังจะออกไปคอยรัตน์

"คุณน้อม แกตามมา แกรู้แล้วพี่ว่ารัตน์พาคุณเกียรติหนี" หญิงสาวพูดแค่นั้นก็เป็นลมสลบไป!!!



เธอตื่นมาอีกครั้ง ได้ยินเสียงพูดโทรศัพท์ของสุชาติเบาๆ !

"ครับ เธออยู่กับผมนี่แหล่ะ เดี๋ยวผมจะพาไปส่ง" หญิงสาวได้ยินประโยคนั้นพอดี เธอตาโตด้วยความตกใจ ประติประต่อเรื่องราวมากมาย แต่เธอก็นึกไม่ออก ทางเดียวคือที่นี่ไม่ปลอดภัย!!!!


จากคุณ : MC - [ 30-05-2013 12.55.40 IP:223.205.138.123 ]


ความคิดเห็นที่ 26
หญิงสาวนึกทางหนีทีไล่ เธอคว้าแจกันอันใหญ่ ย่องไปทางหลัง ในขณะที่เขากำลังคุยโทรศัพท์ซึ่งเดาได้ว่าปลายสายคือคุณน้อม!!

หญิงสาวเงื้อแจกันขึ้นสุดแรงเกิน ทันใดนั้นเขาก็หันมา....

"ว่ายังไง แม่หนู..?!?!?!?" หญิงสาวตาโตด้วยความตกใจ สุชาติไม่เคยเรียกเธอแบบนี้ แต่ก่อนที่เธอจะทำอะไร สุชาติก็สะบัดมือใส่เธอ จนเธอล่วงลงไปกับพื้นอีกครั้ง...!!!



........................................................

รัตนาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพแรกที่เธอเห็นคือเพดานไม้สูงเป็นจั่วขึ้นไป คานไม้ใหญ่ขัดกันเป็นช่อง เบื้องหน้ามีโต๊ะพระพุทธรูป แต่ไม่มีพระสักองค์ มีเพียงภาพประหลาด และเทียนเล่มใหญ่ที่ผ่านการใช้งาน จนน้ำตาเทียนเปรอะเปลื้อนเลอะไปหมด ด้านหน้ามีกระถางธูปจุดไว้เป็นกำ หญิงสาวกรอกตาไปมา แล้วเธอก็ต้องตกใจอีกครั้ง

"นี่มัน...นี่..ที่นี่มันห้องโถงที่เราขึ้นมานี่นา" เธอพึมพรำกับตัวเอง รีบชันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว นี่เธอถูกสุชาติพากลับมาที่บ้านคุณน้อมอีกหรือนี่ สุชาติเป็นพวกเดียวกับคุณน้อม พวกเขาวางแผนกัน พวกเขาวางแผนอะไรกัน?

คำถามมากมายเกิดขึ้น หญิงสาวหันซ้ายหันขวา เธอจะไปไหนได้ เบื้องหน้ายังคงมีภาพสัญลักษ์แปดเหลี่ยม พร้อมตัวอักษรยึกยือ เธอท่องคำแปลย้อนหลังจนขึ้นใจ มันจะเป็นการป้องกันสิ่งร้ายๆ...สุชาติหรือ? สุชาติบอกหรือ... สุชาติไว้ใจได้แค่ไหนกัน หญิงสาวเริ่มไม่แน่ใจเสียแล้ว เขาพาเจ้าหล่อนมาที่นี่ให้คุณน้อมทำไม ทำไม...!


รัตนาตั้งท่าจะหนีอีกครั้ง เธอมองหาอาวุธติดมือ เธอไม่เชื่อว่าหญิงชรานั่นจะมีแรงไปกว่าสาวๆอย่างเธอ "จะเป็นอะไรก็ช่าง จะเป็นผีห่าซาตานหรือคนเล่นของแต่นั่นก็คือกายเนื้อ" หญิงสาวคิด เธอคว้ากระถางธูปเบื้องหน้านี่แหล่ะอาวุธเธอ... แต่วันนั้นที่เธอลองใช้ผงธูปขีดกั้นอาณาเขต มันได้ผล..คุณน้อมไม่เข้ามาหาเธอ หญิงสาวคิดได้ดังนั้น เธอจึงกำผงธูปไว้แน่น ไม่ว่าสุชาติจะไว้ใจได้หรือเปล่า แต่วิธีนี้เคยได้ผลกับเธอมาแล้ว หญิงสาวโปรยผงธูปเป็นวงกลมกว้างใหญ่ เธอท่องบทสวดประหลาดที่เคยฝึกไว้ย้อนหลัง ณ ขณะนี้ ด้านหน้าตัวเธอคือวงกลมขนาดใหญ่ และกระถางธูปที่เธออุ้มไว้เป็นอาวุธ!!!


เสียงฝีเท้าเดินขึ้นบันไดเป็นจังหวะ ร่างที่โผล่ขึ้นมา คือคุณน้อมนั่นเอง..!

"ไง แม่หนู เธอยังไม่บุบสลายตรงไหนใช่หรือเปล่า" คุณน้อมพูด เสียงนั่นช่างน่าสะพรึงกลัว รัตนารู้สึกว่ามันน่ากลัวบอกไม่ถูก

"คุณจะทำอะไรหนู คุณเป็นอะไร เป็นคนบ้า เป็นผี เป็นแม่มด หรืออะไร อย่าเข้ามานะ" หญิงสาวตั้งท่ายกกระถางธูปใส่ คุณน้อมหัวเราะคล้ายคนบ้า ผิวหน้าซีดจนขาวใบหน้าที่เคยอบอุ่นและเมตตาวันนี้มันดูตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

"เดี๋ยวเธอก็จะได้รู้แม่หนู ตัวเล็กๆ ของฉัน" เธอพูดแล้วหัวเราะ รัตนาขว้างกระถางธูปสุดแรงเกิดมันกระแทกร่างคุณน้อมอย่างจัง แต่หญิงชราก็ไม่สะทกสะท้านสักนิด หล่อนก้าวเข้ามาอย่างโกรธจัด

"คุณไม่เข้ามาหรอก" รัตนากัดฟันพูดอย่างมีชัย

"ทำไมเธอคิดอย่างนั้นล่ะ" คุณน้อมถาม

"คุณกลัวมัน" เธอตอบ

"ใช่มั้ยล่ะคุณกลัวมัน คุณกลัวผงธูป กลัวสิ่งที่คนอื่นไม่กลัว เพราะคุณไม่เหมือนคนอื่น" รัตนาว่า

"ใช่..ฉันไม่เหมือนคนอื่น" หญิงชราพูด เจ้าหล่อนย่างสามขุมเข้ามา รัตนาถอยหลังจนแทบ ติดเส้นวงกลม หญิงชรายืนอยู่ตรงนั้น

"เห็นไหมล่ะ คุณไม่กล้าเข้ามาหรอก" รัตนาพูดอย่างเหนือกว่า

"เธอคิดว่าอย่างนั้นรึ" คุณน้อมว่า

"เธอไม่คิดอยากออกมาจากวงนั่นบ้างหรือ บางทีเธออาจอยากให้ใช้ช่วยก็ได้" คุณน้อมพูด เธอมีแววตาโหดเหี้ยม เยาะเย้ยจนรัตนาหนาวยะเยือกไปถึงไขสันหลัง

พลันคุณน้อมก็ก้าวเข้ามา เข้ามา เข้า....

"อย่าาาา อย่าเข้ามานะ ฉันไม่อยากทำร้ายคนแก่" เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ตั้งหลักสู้สุดชีวิตหากคุณน้อมเข้ามา และสิ่งที่รัตนากลัวก็เป็นจริง คุณน้อมวางขาข้างนึงก้าวล้ำเข้ามาในเส้นผงธูป.... นั่นหมายความว่าผงธูปที่เธอโปรยไว้มันใช้ไม่ได้ผล หญิงสาวยืนอึ้ง เธอหายใจหอบถี่ เตรียมสู้สุดชีวิต

"ไม่จริง ไม่จริง คราวก่อนคุณยังไม่เข้ามาเลย" รัตนาละล่ำละลักบอก

"ทำไมล่ะ ทำไมฉันจะเข้ามาไม่ได้" คุณน้อมว่า

"ก็ใน ในนั้น ในหนังสือบอกว่ามันจะเป็นการป้องกัน" หญิงสาวโต้ตอบเสียงดัง

"ก็ไม่เห็นจะแปลกถ้าหนังสือนั่นฉันเป็นคนเขียนเอง!!!!"


จากคุณ : MC - [ 30-05-2013 13.22.01 IP:223.205.138.123 ]


ความคิดเห็นที่ 27
รัตนาถอยหลังกรูด จนติดเส้นรอบวง นี่เธอโดนหลอกหรือ

"คุณทำแบบนั้นทำไม" หญิงสาวถาม
" เดี๋ยวเธอก็จะได้รู้ " คุณน้อมตอบ พลางถลันเข้ามาหา รัตนาก้าวขาสุดกำลังเธอตั้งใจวิ่งลงไปด้านล่าง แต่เธอก็ต้องตกใจ!!

เธอออกไปจากวงกลมผงธูปนั่นไม่ได้...!!!!!
คุณพระช่วยนี่มันเกิดอะไรขึ้น รัตนามองเท้าตัวเอง แขนตัวเองที่พยายามยื่นออกไปด้านนอก แต่กลับทำไม่ได้ เหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นมากลั้นเอาไว้

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น มันเกิดอะไรมันเกิดบ้าอะไรกับฉัน" หญิงสาวละล่ำละลักฟูมฟาย
วงกลมที่เธอทำขึ้นขังตัวเธอเองหรือนี่ บทสวดที่สวดย้อนหลังนั่น คุณน้อมสลับมัน ความจริงแล้ว ภาพที่เห็นคือบทสวดย้อนหลัง แต่พอเธออ่านกลับหลังอีกครั้ง มันจึงเป็นการอ่านเดินหน้านั่นเอง..!!! เธอเงยหน้ามองคุณน้อมที่ยืนอยู่ใกล้จนเกือบเอื้อมถึง อนิจจา..นี่เธอมาทำอะไรที่นี่ เธอสายไปทุกอย่าง สายไปกับการแก้ตัว สายไปกับการเป็นลูกที่ดี สายไปกับการได้เป็นภรรยาดีๆ สายไปกับตอนนี้...เธอไม่รู้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น คุณน้อมเอื้อมมือมา หญิงสาวถอยหลังกรูด จนสัมผัสได้ถึงกำแพงแก้วที่มองไม่เห็นนั่น เมื่อมือหญิงชราสัมผัส สติของหญิงสาวก็ดับวูบอีกครั้ง!!!!!



รัตนาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น เสียงอึกทึกครึกโครมดังอยู่อึงมี่ เสียงใครบางคนใกล้เข้ามา

"หืมม์ คุณน้อมเนี่ยเขาใจดีกับลูกจังเลยนะ"

"จ้ะแม่..เนี่ยท่านยังให้หนูไปพาแม่มาอยู่ด้วยเลยนะ แม่จะพาน้า พาอาใครก็ได้มาอยู่ด้วย"

"ไม่หรอกจ้ะรัตน์ แม่อยากอยู่บ้านของเรามากกว่า"

"อ้าว ตามใจแม่นะจ๊ะ แต่ถ้ามีใครอยากทำงานก็มาทำได้ เป็นคนดูแลคุณเกียรติกับคุณน้อมน่ะจ้ะ รัตน์กับพี่ชาติคงดูแลกันไม่ไหวต้องทำงานกันด้วย"


บทสนทนาต่างๆดังเข้ามาเรื่อยๆ หญิงสาวพยายามขยับร่างกายเธอหันไปอีกด้านของเตียงเพราะมีเสียงกุกกักๆ ภาพที่เห็นคือภาพของคุณเกียรตินอนน้ำตาไหลพราก..

"คุ ณ เ กี ย ร ติ " หญิงสาวเค้นเสียงอย่างเหนื่อยอ่อน เมื่อคืนเธอคงใช้แรงมากเกินไป

เสียงผลักประตูเข้ามา หญิงสาวเหลือบตามองไปที่ปลายเท้า ผู้ที่เดินเข้ามาคือแม่ของเธอเอง

" แ ม่ " หญิงสาวเรียก แต่เสียงกลับแผ่วเบาเหลือเกิน

ยายฤดีชะเง้อชะแง้ดูท่าทีประหม่า ค่อยๆเดินเข้ามา...

" แ ม่ " หญิงสาวเรียกอีก

"จ้ะ ฉันเป็นแม่ของรัตน์มัน" คำตอบของแม่ทำให้รัตนาฉงนยิ่งนัก

"ขอบใจนะจ๊ะ ที่ให้อะไรหลายๆอย่างรัตน์ ความจริงคุณน้อมไม่เห็นต้องทำอย่างนี้เลย บ้านช่องใหญ่โต พูดแล้วฉันก็ไม่อยากให้รัตน์มันรับเลย" ยายฤดีพูดต่อ

นี่มันอะไรกัน อะไรเกิดขึ้นกับตัวเธอกันแน่.... พลันเธอก็ได้คำตอบเมื่อร่างคนสองคนเดินตามเข้ามา นั่น...สุชาตินี่ และผู้หญิงที่เดินตามเข้ามาก็คือ ตัวเธอ!!!


รัตนามองคนสองคนนั้นอย่างเข้าใจ เธอน้ำตาไหลพราก ยกมือขึ้นมาจะดูแต่แม่ของเธอก็ช่วยจับไว้ ยายฤดีจับมือเธอไว้กล่าวขอบอกขอบใจมากมาย ที่เธอยกมรดกให้รัตนาลูกสาวเธอ

"พวกเราสองคน ผมกับรัตนาขอบคุณคุณน้อมอีกครั้งนะครับ คุณน้อมเหมือนแม่อีกคนของผมเลย" สุชาติกล่าว เขาสองคนยิ้มให้แต่สายตานั่นเหมือนเยาะหยัน

หญิงสาวเบือนหน้ามองไปที่เตียงข้างๆ คุณเกียรติชายชราที่เธอดูแล แท้จริงๆแล้วคือสุชาติคนรักของเธอนั่นเอง....!


[b]คุณน้อมและสามี มีวิชาอาคมสลับสับเปลี่ยนร่าง... หรือนี่ ตอนนี้ ทั้งสองคนนั่นกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าหล่อน ในร่างของหล่อนและคนรักของหล่อน!![b]

"อ่อ ฉันนึกออกแล้ว" ยายฤดีพึมพำกับคนที่อยู่ในร่างของเธอและสุชาติ

"อะไรหรือจ้ะแม่" อีกฝ่ายตอบ

"ก็อิก้อยลูกตาชัย ที่บ้านปลูกมะพร้าวเยอะๆน่ะ มันไปเรียนผู้ช่วยพยาบาลมา แม่ว่าให้มันมาช่วยดูแลคุณน้อมกับคุณเกียรติก็ดีนะ" ยายฤดีพูด

"ก็ดีครับแม่ ผมกับรัตน์จะได้เบาใจ" รัตนาในร่างของคุณน้อม มองคนนู้นทีคนนี้ที น้ำตาเธอไหล เธอไม่อยากให้ใครมาเป็นแบบเธออีก

"ฉันกลับก่อนนะคุณน้อม คุณเกียรติ" ท้ายประโยคแม่ของเธอหันกลับมาบอกเธอกับสุชาติในร่างคุณเกียรติ

"ไว้ฉันจะมาเยี่ยมบ่อยๆ" ยายฤดีทิ้งท้ายไว้แล้วเดินจากไป

แม่ แม่ แ ม่ จ๋ า....รัตนาเค้นเสียงแหบแห้งออกมา
โดยมีสายตาเยาะเย้ยในทีของคนทั้งคู่ที่อยู่ในร่างเธอ!!!!!



จากคุณ : MC - [ 30-05-2013 13.44.29 IP:223.205.138.123 ]


ความคิดเห็นที่ 28
หลังรัชกาลที่ 5 ทรงโปรดเกล้าฯให้ตรา พระราชบัญญัติพิกัดเกษียณลูกทาสลูกไทย คุณปู่ของคุณน้อม คุณหลวงประพันธ์ ก็ได้มีการรับครูสอนภาษาชาวพม่าสองผัวเมีย ละเอ และหม่องอูวิน ที่มีความสามารถทางด้านภาษาอังกฤษ มาช่วยสอนภาษาให้กับลูกสาวลูกชาย นั่นก็คือคุณพ่อ และคุณอาของคุณน้อม

คุณหลวงประพันธ์ ขึ้นชื่อเรื่องการทารุณกรรมทาส หลายครั้งที่พลั้งมือเฆี่ยนตีจนตาย อีกทั้งยังมีวิธีทรมาณอย่างโหดเหี้ยม แม้ว่าจะมีการตรากฏหมายแล้วก็ตาม แต่ข้าทาสบริวารที่ไม่มีที่ไปไม่มีทางเลือก ต้องทนอยู่อย่างโหดเหี้ยม เฉกเช่นกับสองผัวเมีย หม่องอูวิน และละเอ ที่ข้ามน้ำข้ามเขามาเพื่อหางานทำ ละเอ แม้จะมีสามีแล้ว แต่ด้วยมีหน้าตาคมคายผิวพม่าในตาขาวเหลืองเป็นที่ต้องใจกับสหายของคุณหลวงประพันธ์นัก ท่านจึงให้บ่าวไพร่มาฉุดคร่าละเอ ไปต่อหน้าต่อตาของอูวิน โดยที่ไม่มีทางช่วยเหลือได้ เหตุการ์ครั้งนั้นจึงจุดประกายความโกรธแค้นให้ทั้งสองยิ่งนัก อูวินรอเวลาแก้แค้นตลอดเวลา

จนครั้งนึงเขามีโอกาสได้กลับไปเยี่ยมบ้าน แล้วได้พบกับบันทึกเล่มหนึ่ง เกี่ยวกับเรื่องของการสลับร่าง อีกทั้งรวมเวทย์มนต์คาถามากมาย ทั้งอูวิน และละเอ จึงเริ่มฝึกปรือวิชาไสยเวทย์เหล่านั้น จนกระทั่งคืนพระจันทร์เต็มดวง ในงานเฉลิมฉลองวันลอยกระธง บ้านคุณหลวงมากมายด้วยแขกเหลื่อ มีเพียงคุณนนท์ และคุณนิ่ม พ่อ และอาของคุณน้อมที่อยู่กันภายในห้องของตัว

อูวิน และ ละเอ หลอกล่อคุณนนท์และคุณนิ่มลูกศิษย์ตัวเอง ขึ้นไปบนห้องลับใต้หลังคาของบ้าน ที่คุณหลวงให้ใช้เป็นห้องสอนหนังสือ เพื่อจะทดลองวิชา แต่เหตุการณ์กลับพลิกผันไป เมื่อคุณหลวงประพันธ์สังเกตุได้ว่าลูกสาวลูกชายไม่มาร่วมงาน จึงให้คนขึ้นไปตาม พบอูวินและละเอ กำลังทำพิธีประหลาดนั่น คุณหลวงให้บ่าวไพร่จับอูวิน และ ละเอ ขังไว้ให้อดข้าวอดน้ำหวังให้ตายอยู่ในคุกนั่น และให้ทำลายบันทึกโบราณนั่นเสีย

หากแต่มันฝังลึกไปในความทรงจำของอูวินเสียแล้ว เขาจึงลักลอบเขียนบันทึกขึ้นมาใหม่ ค่ำคืนนึงคุณหลวงประพันธ์เมามายกลับมา จึงตรงรี่ไปหาเรื่องเอากับอูวิน เขาเตะต่อยคล้ายอูวินเป็นกระสอบทราย ละเอได้แต่ร้องขอชีวิต แต่คุณหลวงก็เพลี่ยงพล้ำถูกอูวินล๊อคคอและเป่ามนต์ใส่ อูวินจึงสลับร่างกับคุณหลวงประพันธ์ และสั่งเฆี่ยนตีคุณหลวงประพันธ์ในร่างตนจนตาย!


หลังสิ้นคุณหลวงประพันธ์พิบูล อูวินในร่างคุณหลวงจึงสั่งให้ปล่อยละเอและเอาละเอมาเป็นเมียตนเสีย อูวินอาศัยอยู่ในร่างของละเอ เพื่อรอวันที่จะสลับสับเปลี่ยนร่างกับคุณนนท์ และคุณนิ่มบุตรชายหลวงประพันธ์ แต่หลายครั้งก็ทำไม่ลง เพราะคุณนนท์นั้นเป็นเด็กหนุ่มที่ใจดีทำให้อูวินชะงักไปทุกครั้ง ส่วนคุณนิ่มนั้นนั้นไม่พอใจในตัวพ่อที่เฆี่ยนตีครูของตัวเองตาย จึงหนีไปเรียนต่างประเทศ ทำให้ละเอหมดหวังที่จะสลับร่างกับลูกศิษย์ตน

[b]30 ปี ต่อมา ร่างของคุณหลวงประพันธ์แก่ชราลงไปมาก ทั้งคู่จึงคิดแผนการอีกครั้ง
ประจวบเหมาะกับคุณนนท์ เดินทางมาเยี่ยมหลังจากแต่งงานมีครอบครัวไป คุณนนท์เดินทางมาเยี่ยมพ่อตนโดยไม่รู้เลยว่า ชายชราเบื้องหน้าไม่ใช่พ่อของตัวเองอีกแล้ว หากแต่เป็น หม่องอูวิน ครูสอนภาษาของตนเอง[/b]

การมาเยี่ยมครั้งนี้ ทำให้ หม่องอูวินในร่างของหลวงประพันธ์ดีใจยิ่งนัก คุณนนท์พาลูกสาวคือคุณนิ่ม และลูกเขยคือคุณเกียรติมากราบ สองหนุ่มสาวไม่นึกเลยว่าจะเกิดเหตุร้ายกับตน!!!!

หม่องอูวินใช้วิธีเดิม คือหลอกล่อคุณเกียรติในศักดิ์หลานเขยมาเพื่อสลับร่าง แท้จริงแล้ววันที่คุณหลวงประพันธ์พิบูลสิ้นลม คือวันที่คุณเกียรติชายหนุ่มนักเรียนนอกสามีคุณน้อมต้องจากไป ส่วนคุณน้อมเองก็ถูกละเอเปลี่ยนร่าง เธอรู้ตัวอีกครั้ง เมื่อมีสาวใช้คอยป้อนข้าวป้อนน้ำ ละเอ ไม่ทำร้ายคุณน้อมแต่ก็เหมือนฆ่าทั้งเป็น คุณน้อมอยู่ในร่างของละเอ จนแก่ชราและตายไปตามวัย หม่องอูวิน และ ละเอ จึงอาศัยร่างของคุณหลวงประพันธ์ปกครองบ้านประพันธ์พิบูลมาจนถึงปัจจุบัน!!!!!



...................................................

"มีใครอยู่ไหมจ๊าาาาา มีใครอยู่ม๊ายยย" ก้อยสาวผู้ช่วยพยาบาล ยืนเกาะประตูรั้วบ้านประพันธ์พิบูล

"โห บ้านใหญ่เนาะพี่ นี่จะอยู่กันสัก 30 คนยังได้เลย" หญิงสาวตาโตบอกแฟนหนุ่ม

"อื้มมหืมม นี่ถ้าเราได้มีบ้านแบบนี้ พี่จะมีลูกสักโหลนึง" วินัยสามีเจ้าหล่อนบอก


"มาหาใครจ้ะ" มีเสียงเรียกออกมา

"พี่รัตน์ พี่รัตน์นี่ พี่รัตน์ก้อยเองๆ แม่พี่บอกว่าให้มาหาพี่มีงานช่วยดูแลคนแก่ โหพี่ ร่ำรวยใหญ่เลย ไปทำอย่างไรเข้าล่ะเนี่ยเขาถึงยกบ้านยกช่องให้" ก้อยถามเป็นชุด


ละเอ ในร่างของรัตนามองสองหนุ่มสาวแล้วยิ้มยังพึงใจ....!!!!



จบ




เรื่องสั้น
"สายเกินไป"
ผู้เขียน : เอ็มซี MC
ลงออนไลน์ครั้งแรก : www.lesla.com 19/04/2013



ด้วยศรัทธาในมิตรภาพ





จากคุณ : MC - [ 30-05-2013 14.23.14 IP:223.205.138.123 ]




ส่งให้เพื่อน เก็บไว้ในบุ๊คมาร์ค แจ้งลบ พิมพ์หน้านี้
ความคิดเห็น
Embed
ไฟล์ประกอบ
(gif, jpg, png, mid, wav, mp3, wma, swf)
ชื่อ / e-mail
แจ้งทางอีเมล์
เมื่อมีผู้ตอบ
ไม่ต้องแจ้ง แจ้ง  ที่อีเมล์
ตัวอักษรที่คุณเห็น
 
Webmaster และผู้ดูแลจะลบกระทู้หรือข้อความในกระดาน ด้วยวิจารณญาณและเหตุผลหลักดังต่อไปนี้
  • ห้ามมีการกล่าวร้ายกัน ด่าทอ กล่าวหา ใส่ร้ายป้ายสี หรือให้ร้าย เพื่อเป็นการทำลายชื่อเสียงต่อบุคคลหรือองค์กรใดๆ
  • ห้ามมีการใช้คำหยาบคาย คำเสียดสี หรือคำที่มีความหมายไม่เหมาะสม ที่จะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีต่อสังคมนี้
  • สามารถร้องขอให้ลบกระทู้หรือคำตอบได้ โดยผู้ตั้งกระทู้หรือผู้ที่ถูกกล่าวถึงจนทำให้เสียหาย
  • ห้ามการโฆษณาซึ่งให้ประโยชน์ทางการค้ากับต่อเจ้าของสินค้าหรือสถานที่นั้น ไม่ว่ากรณีใด
  • ห้ามมีการก่อกวนหรือทำลายบรรยากาศที่ดีของเวบบอร์ดนี้ในทุกกรณี
  • ห้ามโฆษณาหรือประชาสัมพันธ์ใดๆ ทั้งทางตรงและทางอ้อม

    contact us: 089-2189119 Email: webmaster@lesla.com