LESLA : กระดานสำหรับนักเขียนและนักอ่าน
บ้านนี้ของทุกคนมีความรักรูปแบบเดียวกัน พวกเราอยู่ร่วมกันด้วยความรัก ความอบอุ่น ทำให้สายใยที่มีให้กันเข้มแข็ง ถึงจะห่างหายกันไประยะหนึ่งความคิดถึงยังมีให้กันตลอดมา พื้นฐานจิตใจที่มีแต่ความรักของชาว Lesla จะเป็นจุดเริ่มต้นในการช่วยสร้างสังคมไทยให้เอื้ออาทรต่อกัน

 ร่วมแสดงพลังความรักของคนไทย ให้รู้ว่าพวกเรารักในหลวงมากแค่ไหน คลิกตรงนี้
 Lesla Horoscopes ดูดวงปี 2553 และพยากรณ์ต่างๆ  คลิกตรงนี้

ใจเย็นๆ นะคะ กลังทำให้ Lesla ของพวกเราค่อยๆ สมบูรณ์ ยินดีรับคำแนะนำเพื่อช่วยกันให้มีทุกสิ่งที่ทุกคนต้องการ Email มาได้ที่ webmaster@lesla.com
Message : นิสัยคนเกิดวันอาทิตย์  มีความเป็นผู้นำสูง ชอบช่วยเหลือคนอื่น ใจร้อนวู่วามไปบ้างนิดหน่อย แต่สติปัญญาดีนะ จะได้ดีเพราะปากเป็นคนพูดจามัดใจคนเก่ง ในเรื่องความรักมักรีบเร่งเร้ารุนแรงและหลากหลาย มีเซ็กส์แบบถึงไหนถึงกันไม่หวั่นและไม่ค่อยจะแคร์ใคร ไม่ว่าชายหรือหญิงที่เกิดวันนี้มีดีและจะประสบความสำเร็จแบบเวิร์คสุดสุดเชียวแหละ ขอเพียงเอาความสามารถที่มีอยู่ใช้ให้ถูกที่ถูกทางเถอะ    ---    นิสัยคนเกิดวันจันทร์ เป็นคนปากหวาน พูดเก่งช่างจ้อช่างเม้าท์ ช่างเอาอกเอาใจ เขาเรียกว่าคนปากดีแต่ขี้น้อยใจ งอนเก่ง แต่หายไว ในเรื่องความรักทั้งหญิงและชายร้ายพอๆ กัน ซู่ซ่าๆ แว๊บมาแว๊บไป ไม่ทิ้งเขาก็ถูกเขาทิ้ง เพราะเป็นคนช่างเลือกเรื่องมากและมากเรื่องขี้รำคาญ ชอบคิดซับคิดซ้อน พอๆ กับรักซ้อนซ่อนรักนั่นแหละ ถ้านำพรสวรรค์ในเรื่องของการพูดไปใช้ในทางที่ดี รับรองจะไปโลดในหน้าที่การงาน แต่ถ้าจะให้เหมาะน่าจะทำงานด้านการขาย ขายอะไรก็ได้ รับรองรุ่งสุด ๆ ขออย่างเดียวอย่าเจ้าเล่ห์มากนักเป็นพอ    ---    นิสัยคนเกิดวันอังคาร เป็นคนขยันยันแข็ง คล่องแคล้ว ว่องไว มีไฟฝันแรงกล้าทะเยอทะยานและดันทุรังสูง เรื่องรักค่อนข้างจะหลายใจ พูดง่ายๆ ก็เจ้าชู้ไง มีคนเข้ามาพัวพันไม่ขาดระยะ แต่ไม่ยักอยู่ยาวนาน ก็ใครจะไปทนทานความเจ้าชู้ของคุณได้ถ้าไม่ใช่คนเกิดวันพฤหัส แต่ต้องระวังคำพูดคำจาบ้าง ประชดประชันกันมากเกินไปวันไหน ๆ ก็ทนคุณไม่ได้หรอก เรื่องเซ็กส์ค่อนข้างใจร้อนและเอาแต่ใจตัวเอง เกรงใจคนอื่นเขาบ้างสิคุณก็นอนด้วยกันนะ หญิงชายเกิดวันนี้น่าจะรับราชการหรือเป็นพนักงานรัฐวิสาหกิจอะไรประเภทนี้จะดีกว่าไปทำอย่างอื่น ถ้าลดเรื่องการเอาแต่ใจตัวเองลงได้บ้าง รับรองตำแหน่งการงานไม่น้อยหน้าใครหรอก    ---    นิสัยคนเกิดวันพุธ มีความกระตือรือร้นและอดทนเหลือหลาย แต่ไม่ค่อยจะรอบคอบ เป็นคนทำมาหากินเก่งพูดจาดี มีความรอบรู้ ผู้ใหญ่รักใคร่เอ็นดูและคอยช่วยเหลือ อนาคตจึงค่อนข้างสดใสไปได้ดีในหน้าที่การงาน แต่ชีวิตรักกลับไม่ค่อยดีนัก ก็มัวแต่ทำงานไง จึงไม่ค่อยมีโอกาสเลือกมากนัก คนเกิดวันนี้จะได้เข้าพิธีวิวาห์ก็ปาเข้าไปวัยเลขสามขึ้นหน้า เป็นชายไม่เท่าไหร่ แต่เป็นหญิงแล้วไซร้โอกาสสัมผัสคานทองนิเวศน์สูง เรื่องเซ็กส์อบอุ่นนุ่มนวลละมุนละไมน่าหลงใหลไม่เบา คนเกิดวันนี้ที่สำคัญอย่าบ้างานจนเกิดเหตุ งานมีไว้ให้ทำเฉย ๆ ไม่ได้มีไว้ให้บ้า หาเวลาดูแลเพศตรงข้ามบ้างและต้องหมั่นดูแลสุขภาพให้ดีด้วยนะ    ---    นิสัยคนเกิดวันพฤหัสบดี เป็นคนที่ซื่อสัตย์ ขยัน อดทน มีไหวพริบปฏิภาณละเอียดรอบคอบและมีความรับผิดชอบสูง ชอบสั่งคนโน้นสอนคนนี้ ไปเป็นครูบาอาจารย์ หรือเป็นทนายแหละดี ในเรื่องความรักไม่อยากจะพูด จืดสนิทจะหาคำหวานสักนิด...ยากส์ ไม่รู้ว่าเคยได้ยินคำว่า...โรแมนติก กะเขาหรือเปล่า แต่เรื่องเซ็กส์กลับร้อนเป็นไฟ เข้าตำรา เงียบนิ่งไม่เคลื่อนไหว แต่ไฟดี ๆ นี่เอง ทุกที่ทุกทางทุกท่า...มาเถอะอนาคตจะเป็นคนใหญ่คนโต มีชื่อเสียง มีคนนับหน้าถือตาและมีความสุขในครอบครัว ขอเพียงเลือกคู่ที่จะมาครองให้ดีเท่านั้นเอง    ---    นิสัยคนเกิดวันศุกร์ เป็นคนชอบเพ้อฝัน ชอบจินตนาการ พูดจาไพเราะอ่อนหวาน นุ่มนวลช่างเอาอกเอาใจให้ใครต่อใครลุ่มหลง รักศิลปะ รักสวยรักงาม ทั้งหญิงชายเรียกได้ว่าเป็นวันของคนเจ้าชู้ ดูดี มีเสน่ห์ดึงดูดความสนใจของเพื่อนต่างเพศได้มาก ชำนาญและชมชอบเรื่องเซ็กส์มากเสียด้วย แต่คนเกิดวันนี้มีอารมณ์เป็นใหญ่ จะคิดอะไรจะทำอะไรขึ้นอยู่กับอารมณ์ ถ้าระงับอารมณ์เอาไว้ได้อะไรๆ ก็จะดีไปหมดทั้งเรื่องรัก การเงินและการงาน งานที่เหมาะที่สุดก็เป็นพวกสถาปนิก ศิลปิน ครีเอทีฟ    ---    นิสัยคนเกิดวันเสาร์ เป็นคนมั่นใจตัวเองสูงมาก ยึดถือตัวเองเป็นใหญ่ เงียบ ขรึม เก็บตัว ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร เป็นคนชอบคิดมาก คิดเล็กคิดน้อย แต่ไม่ค่อยคิดถึงใจผู้อื่น ดื้อเงียบและถือดี ดูเหมือนใจเย็น แต่โมโหร้าย แต่หัวดี ฉลาด ความสามารถเพียบ ถ้าเรื่องความรักรักแล้วรักเลย รักมันอยู่นั่นใครจะว่าคนรักของฉันอย่างไรไม่สน คนมันรักโว๊ย และขี้หึงร้ายกาจ มีเซ็กส์แบบไร้ทิศทางเดี๋ยวร้อนเดี๋ยวเย็นเอาแน่เอานอนไม่ได้ ค่อนข้างน่าเบื่ออยู่บ้าง คนเกิดวันนี้ถ้าลดความหยิ่งความถือดีในศักดิ์ศรีลงบ้างจะเป็นคนที่มีอนาคต    ---   
รวมทุกกระทู้ กระดานเรื่องทั่วไป กระดานสำหรับหาเพื่อนใหม่ สำหรับเลส กระดานสำหรับวัยทำงาน มุมหนังสือ มุมนี้สำหรับคนอกหัก เรื่องบนเตียง International Friends อาหารและเครื่องดื่ม อาหารและเครื่องดื่ม คุยเรื่องกีฬา ท่องเที่ยว ปรึกษาและขอคำแนะนำด้านกฎหมาย คุยเรื่องเกี่ยวกับเศรษฐกิจ คุยเรื่องการเมือง คุยเรื่องหนัง-เพลง โฆษณาประชาสัมพันธ์สินค้าและบริการ เรื่องร้องเรียน
 

Sign In ] [ Register ]

ส่งให้เพื่อน เก็บไว้ในบุ๊คมาร์ค แจ้งลบ พิมพ์หน้านี้
   
เธอที่ใช่ หรือใครที่เลือก 16


"อ้าว...ไปไหนของเค้านะ" ออรรินพูดขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อเห็นหน้าห้องมีกุญแจล็อคอยู่นั่นแสดงว่าวินทิราไม่อยู่
เขาไม่มารับเธอ โทรหาก็ปิดเครื่อง เธอชักร้อนรนใจหนึ่งก็กลัวว่า เขาจะเห็นตอนที่ฝันนรา.......

"ไม่หรอก ไม่งั้นวินต้องเข้ามาโวยวายแล้วสิ มันไม่ใช่นิสัยวิน อย่าคิดมากน่า"เธอพยายามปลอบใจตัวเอง

และทันทีที่เธอเปิดประตูห้องเข้าไป สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอถึงกับน้ำตาไหล.........

"วิน......."

ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ หน้าตาน่ารักน่ากอด กำลังนั่งยิ้มอยู่บนเตียง มันเป็นตุ๊กตาตัวเดียวกับที่เธอเคยอ้อนขอให้เขาซื้อให้ หลายครั้งแต่ทุกครั้งเขาจะบอกว่า

"ไร้สาระ หลายพันนะที่รักเอาเงินไปซื้ออย่างอื่นได้ตั้งเยอะ ..."และเหตุผลอีกมากมายทำให้เธอต้องหยุดความคิดที่จะอยากได้มัน

ออรรินไม่แน่ใจว่าน้ำตาที่ไหลเพราะเธอดีใจ หรือรู้สึกผิด มากกว่ากัน เธอมานั่งข้างๆตุ๊กตาหมีตัวนั้น รู้สึกเหมือนมีวินทิรานั่งอยู่ข้างๆ และกำลังเงียบใส่เธอ เวลานี้เธอรู้สึกหลายๆอย่าง ความร้อนรน และความกลัวเกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน เขาหายไปไหน เขาเห็นหรือเปล่า เขาจะกลับมาไหม เขาจะเชื่อใจเธอหรือไม่ แล้ว....เขายังรักเธอเหรอ

ระหว่างที่เอาแต่ร้องไห้ เธอเพิ่งสังเกตว่าน้องหมีตัวโต มีกระเป๋าหน้าท้องและ ดูเหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน

มันเป็นจดหมายเขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย.....

ออที่รัก...
วินรู้ว่าอออยากได้ พอรู้ว่าพี่หมีก็อยากมาอยู่กับน้องออเหมือนกัน วินก็เลย...พยายามเก็บเงิน ความจริงที่วินหายไปไม่ค่อยโทรไปหาเรื่องออ เพราะมัวแต่ทำงานพิเศษอ่ะ รับงานบัญชีนอกมาทำ ก็มีตังค์พอไปรับพี่หมีมาอยู่กับเราไง เพิ่งมาถึงเมื่อวานเองนะเนี่ย ลำพังเงินเดือนวินคงไม่พอซื้อหรอก อออย่าดุเรื่องทำงานนอกเลยนะ วินทำไปเพราะอยากให้ออได้ในสิ่งที่ควรได้ ออรรินเป็นแฟนเราต้องอดทน...จำได้ไหม เราไม่รวยแต่ทุกอย่างที่เราทำก็เพื่อเธอคนเดียวนะ
กลับมาสักทีรู้ไหมว่าวินคิดถึงออมากแค่ไหน อย่าทิ้งเค้าไปอีกนะ......

Win Win....

"อือ อือ... "ออรริสุดจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้อีก เธอปล่อยโฮออกมาอย่างไม่กลัวว่าใครจะได้ยินอีกแล้ว ตอนนี้เธอขอแค่เขากลับมาจะอะไรเธอก็ยอมทั้งนั้น
............................................................................................

วินทิราทิ้งตัวลงบนเตียงนอนในห้องที่สภาพต่างจากห้องเขามาก ห้องนี้ดูหรู ดูดี น่าอยู่ สบาย แต่ไม่มีเธอ ไม่มีออรริน เขาก็ยิ้มไม่ออก

"มึงอยู่ห้องกูไปก่อน อย่าไปเร่รอนที่อื่นกูเป็นห่วง"นันท์พิชาพยายามพูดให้เพื่อนรู้สึกดีขึ้น
"นันท์ กูรับไม่ได้ว่ะ" แต่ท่าทางปลายสายยังอาการเดิม น้ำเสียงสั่นๆ ท่าทางยังไม่เลิกร้องไห้

"กูบอกมึงแล้วไง ฝันหน่ะชอบอออยู่ฝ่ายเดียว แต่แฟนมึงก็ยังเป็นของมึง เค้าไม่ได้นอกใจมึงเลย แค่มีคนมาชอบเค้า มึงอย่าคิดมากสิ"
"แล้วทำไมตอนแรกไม่มีใครบอกกู ทั้งมึงทั้งออไม่เล่าให้กูฟังเรื่องไอ่ฝันอะไรนั่น เห็นกูเป็นควายรึไง" วินทิราเริ่มขึ้นเสียง

"ก็มึงเป็นแบบนี้อ่ะ ใครจะกล้าเล่า แล้วแต่มึงละกันเลิกๆไปสิ เค้าสองคนจะได้คบกันได้สบาย มึงรู้ไหมว่ากูเจออะไรมาบ้าง ทีมึงสนใจถามกูบ้างไหม เห็นวันๆสนใจแต่เรื่องตัวเอง" คราวนี้วินทิราถึงกับอึ้งเมื่อโดนว่ากลับบ้าง แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตอบว่าไง นันท์พิชาก็วางสายไปซะก่อน

เขาจำใจวางหูโทรศัพท์ลงในที่ของมัน แล้วหันไปมองมือถือของตัวเองเขายังไม่คิดจะเปิดมันตอนนี้ แต่โดนด่าเมื่อกี๊เขาก็ร้องไม่ออกแล้วล่ะ ขอเวลาเขาคิดอะไรสักหน่อย แล้วค่อยกลับไปหาเธอ

........................................................................................
"เป็นอะไรรึป่าว" ฟ้านรินท์เห็นท่าทางหงุดหงิดของหญิงสาวก็อด สงสัยไม่ได้ว่าใครกันนะบังอาจมาทำให้เธออารมณ์เสียขนาดนี้ หรือว่าจะเป็นไอ่พี่ภพ...

"........"เธอไม่ตอบแค่หันมามองเขาแล้วถอนหายใจ สีหน้าบูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม ....ไรหว่า...เขาเลยได้แต่สงบเสงี่ยม ..กลัวโดนลูกหลง...

"จะว่าอะไรไหมถ้าเราจะขออยู่ทีนี้ต่อสักหน่อย" นันท์พิชาตัดสินใจยังไม่กลับกรุงเทพฯ เพราะเพิ่งทะเลาะกับ วินทิราเธอของอนสักพัก ให้เพื่อนเป็นคนง้อเธอบ้าง
"ได้สิ อยู่ตลอดไปเลยก็ยังได้ แหะๆ" ฟ้านรินทร์ดีใจสุดๆ จะเพราะอะไรก็ช่างแต่แค่เธอยังอยู่กับเขาก็พอ
.................................................................................................
"อ๊อดดด อ๊อดดดด" เสียงออดหน้าประตูปลุกคนที่เผลอหลับไป วินทิรางัวเงียตื่นขึ้นมา ใครมานะ นันท์พิชาเหรอหรือว่าออรริน เธอไม่น่ารู้นี้นาว่าเขาอยู่ทีนี้

เขาช่างใจสักพักก่อนตัดสินใจเปิดประตู........... แล้วเขาก็ต้องแปลกใจยิ่งกว่าเมื่อคนที่มาเยือนคือ

"พี่ภพ..." และดูเหมือนคนที่เพิ่งมาก็ตกใจอยู่ไม่น้อย เมื่อเห็นว่าคนที่มาเปิดประตูไม่ใช่สาวสวยคนที่เขาตั้งใจจะมาเจอ

วินทิรามองชายคนรักของเพื่อน หรือว่าอดีตไปแล้วก็ไม่รู้ เพราะพักหลังไม่เคยได้ยินนันท์พิชาพูดถึงเขาเลย

"นันท์ไม่อยู่ค่ะพี่ วินอยู่คนเดียว"วินทิราบอกไปตามความจริง เขาเริ่มหวั่นๆเพราะที่หัวของเจนภพยังมีผ้าพันไว้ ท่าทางคงเพิ่งผ่านมือหมอมาต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ

"วินพี่ขอคุยด้วยหน่อยสิครับ" คำขอร้องของชายหนุ่มทำให้เขาปฎิเสธไม่ออก ยอมให้เขาเข้ามาข้างใน ทั้งที่ก็กังวลไม่น้อยว่าจะมาไม้ไหน

.....................................................................
ทันทีที่เครื่องลงจอด ผู้โดยสารต่างรีบลุกจากที่นั่งตรงไปตามทางออก มีแค่เพียงคนเดียวที่นั่งนิ่ง สายตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่างไม่มีทีท่าจะลุกไปไหน

"คุณคะ...ถึงแล้วนะคะ มีอะไรให้ช่วยรึป่าวคะ" พนักงานต้อนรับสาวเดินเข้ามาถามเขา นั่นแหละเขาถึงรู้ตัว
"เอ่อ...ไม่คะ"ฝันนราบอกเธอแล้วรีบลุกขึ้นได้เวลาที่ต้องลงแล้วสินะ อยู่ๆเขาก็คิดถึงคำพูดของเธอขึ้นมา......จะอยู่ให้เขามาไล่รึไง....พอคิดถึงความเศร้าก็ตามมา โอ๊ยอยากร้องไห้

ฝันนราเดินไปตามทางเหมือนคนสิ้นหวัง เขาไม่รู้ว่าจะลืมเธอได้ยังไง จะอยู่ต่อยังไงเมื่อไม่มีออรริน

........................................................................................
.......เคยถามกูบ้างไหมว่ากูเป็นไงบ้าง มึงมันก็สนใจแต่เรื่องของตัวเอง....ประโยคต่อว่าของเพื่อนก้องในหัวเขาซ้ำๆ

ตอนนี้เจนภพกลับไปแล้ว ทิ้งไว้แต่เรื่องราวที่เขาเพิ่งสารภาพไว้ เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้วินทิราฟัง เขาฝากขอโทษนันท์พิชาที่ทำร้ายเธอ เขาไม่โกรธที่เธอทำร้ายเขาขนาดนี้ และฝากบอกว่าเขาคงขายรีสอร์ทแล้วก็กลับไปดูแลกิจการของครอบครัวที่สาขาต่างประเทศแล้วไม่กลับมาไทยอีก

...นันท์กูขอโทษ กูไม่รู้ว่ามึง กูมันก็คิดถึงแต่ตัวเองอย่างที่มึงว่าจริงๆ.......เขาสารภาพความผิดกับเพื่อนรักในใจ
และเขาคงไม่ปล่อยเรื่องนี้ไว้ เขารู้จากเจนภพแค่ว่านันท์พิชาหนีไปอยู่กับทอมชื่อฟ้า ตอนนี้น่าจะอยู่ที่รีสอร์ทของคนชื่อฟ้านั่นแหละ

ส่วนเรื่องออรรินขอเขาทำใจอีกสักนิด เขายังไม่พร้อมเจอเธอตอนนี้จริงๆ

.....................................................................
"................" ทั้งคู่ต่างจ้องหน้ากันนิ่ง นันท์พิชารู้ทันทีว่าคนที่ยืนตรงหน้าไม่ใช่ฟ้านรินทร์ แต่คือฝันนราคนที่เธอหายใจลำบากทุกครั้งที่เจอเขา ตอนนี้เสียงหัวใจเต้นแรงมันทำให้เธอมั่นใจว่าเขาเพียงคนเดียวที่เธอเปิดใจให้

"..........." สาวสวยตรงหน้าทำให้เขาแปลกใจที่ได้เจอเธอทีนี้ เธอน่าจะเป็นเจ้าสาวของเจนภพไปแล้วนี้นา ทำไมมาอยู่ทีนี้ล่ะ

"ไอ่ฝัน..กลับมาแล้วเหรอ"เสียงฟ้านรินทร์ดังขึ้นจากด้านหลังของนันท์พิชา
"ขอตัวก่อนนะ" ฝันนราพูดสั้นๆแล้วเดินเลี่ยงไป ฝันนราตาแดงๆทำให้รู้ได้ไม่ยากว่าเขาเพิ่งผ่านการร้องไห้มา นันท์พิชามองตามเขาจนลับตา

"อะไรของมัน ท่าทางคงจะเสียใจเรื่องออ"ฟ้านรินท์บ่นกับตัวเอง แต่ดังพอให้คนข้างๆ ได้ยิน อยู่ๆนันท์พิชาก็รู้สึกแย่อย่างบอกไม่ถูกคนที่เธอรู้สึกดีด้วยกลับเห็นเธอเป็นแค่คนอื่น ส่วนคนอื่นที่เธอไม่รู้สึกอะไรกลับเห็นเธอสำคัญ
เธออยากให้ฝันนรากอดเธอ ปลอบโยนเธอ ไม่ใช่เฉยชากับเธอเหมือนเมื่อกี๊

"อย่าไปสนใจมันเลย ไปตลาดกันเดี๋ยวคืนนี้เราจะโชว์ฝีมือทำกับข้าวให้นันท์ลองชิม" ฟ้านรินท์พูดน้ำเสียงดี๊ด้า ตอนนี้จะมีใครที่จะมีความสุขมากไปกว่าเขา

"ปวดหัวอ่ะ ไม่ไปได้ไหมเราไม่ชอบตลาดมันวุ่นวาย"เธอบอกไปตามที่เธอเป็น
"ว้า...ไม่เป็นไรเราไปเอง นันท์พักผ่อนเถอะ"ฟ้านรินทร์ทำหน้าเจือนลง แต่ก็ไม่ว่าอะไรเธอเขาเข้าใจผู้หญิงสวยก็เรื่องมากงี้แหละ แต่สวยขนาดนี้เรื่องมากกว่านี้....ก็ยอมนะ ><

ทันทีที่ฟ้านรินทร์เดินลับตาไป นันท์พิชาก็ได้โอกาสไปคุยกับใครบางคนให้รู้เรื่อง
....................................................................

"มีความสุขไหม ทำให้เค้าผิดใจกันหน่ะ" เสียงต่อว่าที่ดังขึ้นทำให้ฝันนราหันไปมองที่มาของเสียงทันที
"เธอพูดอะไร" คำที่เขาใช้เรียกมันฟังดูก็รู้ว่าเขาไม่สนใจเธอสักนิด เจ็บไหมล่ะนันท์พิชา...

"ที่ฝันไปยืนกอดออที่สนามบิน วินมันเห็น ตอนนี้สองคนนั่นกำลังเข้าใจกันผิด"
"เธอรู้ได้ไง.." ฝันนราตกใจที่นันท์พิชารู้เรื่องนี้ด้วย แล้วที่บอกว่าวิน แฟนออเหรอเห็นด้วยเหรอ นี้เขาจะดีใจหรือรู้สึกยังไงกันนะ

"เราชื่อนันท์ ไม่เห็นต้องเรียกเธอ เธอ ทำไมเหรอฝันจะย้ำอะไรนักหนาว่าเราไม่ได้อยู่ในสายตา นี้แกล้งโง่หรือไม่รู้จริงๆกันแน่ที่เราเคยอ่อย ที่เราอยู่ใกล้ๆ ก็เพราะอะไรถ้าไม่ใช่เพราะเรา..."

"หยุดเถอะ คำบางคำถ้าคนฟังไม่อยากฟัง ยังจะพยายามพูดทำไม" นั้นเหรอประโยคที่เธอสมควรได้ยิน ประโยคที่เขาปฎิเสธเธออย่างใจร้ายเหรอ นันท์พิชารู้สึกเสียใจและเสียหน้าอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"แล้วที่ฝันพยายามบอกว่ารักแฟนคนอื่น มันไม่สมควรหยุดกว่าเหรอ เห็นแก่ตัวไปไหม เค้าสองคนรักกันอยู่ดีๆ เคยสำนึกบ้างหรือเปล่าว่าออไม่โสด" นันท์พิชาต่อว่าเขาไม่หยุด แต่ละถ้อยคำบาดลึกถึงใจคนฟัง

"แล้วมันเรื่องอะไรของเธอ" นันท์พิชาถึงกับสะอึกในคำที่เขาตอบโต้ จะมากไปแล้วนะมาว่าเธออย่างนี้ได้ไง เธอรักเขานะ

"ถ้าเหตุผลที่ว่าฝันเป็นคนที่เรารักมันไม่สำคัญพอละก็ รู้ไว้นะว่าวินมันเป็นเพื่อนรักของเรา และเราก็ยืนยันได้ว่าฝันไม่มีทางแย่งออจากวินได้แน่นอน"

พูดจบเธอก็เดินจากไป ทิ้งความจริงไว้กับคนที่รู้สึกแพ้ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มแข่ง

...................................................................................
ทันทีที่ปิดประตูห้องนันท์พิชาก็ล้มตัวลงบนเตียง ซุกหน้าร้องไห้กับหมอนใบโต เธอไม่เคยถูกใครปฎิเสธ ทำไมเธอมีอะไรที่สู้ออรรินไม่ได้ เขาไม่ชอบเธอตรงไหน เธออยากรู้ แต่ไม่กล้าถาม ความหน้าด้านมันไม่มากพอให้ฟังคำตอบ

ตั้งแต่เธอเจอเขา ในใจเธอก็มีแต่เขาคนเดียว พยายามลืมแค่ไหนก็ทำไม่ได้ ขนาดฟ้านรินทร์ที่หน้าตาเหมือนเขาราวกับคนเดียวกัน ยังไม่สามารถทำให้เธอลืมเขาได้

เขาไม่รู้เลยเหรอว่าเธอรู้สึกยังไง ทำไมไม่เข้าใจเธอบ้าง ............แล้วเสียงร้องไห้โฮของคนที่เพิ่งถูกปฎิเสธดังลอดมาถึงหน้าห้อง
............................................................

"ก๊อกๆ" เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ออรรินได้สติ ลืมตาขึ้นมารู้สึกถึงความล้าของดวงตา
"วิน.."เธอรีบลุกขึ้นไปเปิดประตูด้วยความดีใจ ในที่สุดเขาก็กลับมาหาเธอ

".............." หลังบานประตูเป็นคนเดียวกับที่เธอเฝ้ารอ แต่สายตาที่เย็นชาของเขาทำเอาเธอกลัวที่จะเข้าไปหา
"วิน....ไปไหนมา"เธอเอ่ยถามในใจเต้นรัว เสียงเธอเริ่มสั่นรู้สึกว่าเขาไม่มองมาที่เธอด้วยซ้ำ

"............."วินทิราเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า เขาเก็บเสื้อผ้าของเขาลงกระเป๋าใบใหญ่ ออรรินร่ำไห้ปานจะขาดใจ เธอรู้ดีว่าเขากำลังจะไป สักคำถามเธอบ้าง บอกเธอบ้างว่าเพราะอะไร แต่นี้เขาเงียบแล้วเอาแต่เก็บของ ทำเหมือนในใจไม่มีความรักหลงเหลือให้เธออยู่แล้ว

เขาหันไปหยิบนาฬิกาเรือนสวยที่เธอซื้อให้เป็นสิ่งสุดท้าย แต่ไม่ได้หยิบลงกระเป๋า ออรรินมองภาพที่เขาโยนมันทิ้งถังขยะ เรี่ยวแรงของเธอหมดสิ้น เธอถอยหลังไปพิงกับผนังราวกับจะหาใครสักคนให้ช่วยพยุงเธอไว้


"วิน...จะไปไหน อยู่กับออนะ ไหนว่าจะไม่ทิ้งกันไง" ออรรินเข้าไปกอดเขาไว้จากด้านหลังก่อนที่เขาจะก้าวออกจากห้องไป

"........"วินทิราหันมามองเธอด้วยสายตาเหมือนไม่ใช่คนรักกันแล้ว ก่อนจะผลักเธอให้ล้มลงอย่างไม่ใยดี


เสียงออรรินร้องไห้ดังขึ้น จนข้างห้องต้องเปิดประตูออกมาดู แต่เธอไม่สนใจ คนที่เธอสนใจคือคนที่กำลังลากกระเป๋าใบโตออกไปต่างหาก

เธอรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีวิ่งตามเขาไปจนถึงหน้าลิฟต์


"วินอย่าทิ้งออไปนะ ขอร้อง"เธออ้อนวอนทั้งน้ำตา แต่เขาไม่ได้สนใจเธอสักนิด สายตาของความเกลียดชังจ้องมาที่เธอ สายตาของเขาเหมือนกำลังต่อว่าที่เธอเผลอใจไปให้ใครอีกคน
จนเธอไม่กล้าจะเข้าไปกอดเขาอย่างที่อยากจะทำ

ตอนนี้เธอเหมือนอยู่ลำพังเขาเป็นคนเดียวในโลกที่ทำให้เธอรู้สึกถึงการมีชีวิตอยู่ ถ้าเขาจากไปเธอไม่อยากแม้จะหายใจ


"ไม่นะ วินอย่าไป....."เธอตะโกนตามเขาจนสุดเสียง

ออรรินรู้สึกถึงความเจ็บปวด หัวใจเธอแตกสลายไปพร้อมกับการจากไปของเขา ไม่มีแม้คำร่ำลา....ไม่มี...


"วิน!!!!" อยู่ๆ เธอก็ลุกนั่งกลางเตียง พี่หมียังนั่งอยู่ที่เดิม ในห้องมืดสนิท แม้ขอบตาจะชื้นไปด้วยน้ำตา
หัวใจยังเต้นแรงความเจ็บปวดเหมือนยังอยู่ มันเป็นฝันร้ายเหลือเกิน แต่เธอก็ดีใจที่เป็นแค่ฝันไป


...............................................................................................

เรื่องราวลุ้นระทึก ไว้มาติดตามตอนจบตอนหน้านะคะ


ไอหมอก


จากคุณ : ไอหมอก - [ 10-12-2013 13.17.20 IP:49.230.155.244 ]

ความคิดเห็นที่ 1
กำลังสนุกเชียว

รอ..รอ..รอ..


จากคุณ : jan - [ 11-12-2013 00.39.58 IP:171.99.98.131 ]


ความคิดเห็นที่ 2
คุณ jan เดี๋ยวลงตอนจบให้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามจนจบนะคะ


จากคุณ : ไอหมอก - [ 12-12-2013 16.40.22 IP:10.150.131.47, 49.230.69.91 ]




ส่งให้เพื่อน เก็บไว้ในบุ๊คมาร์ค แจ้งลบ พิมพ์หน้านี้
ความคิดเห็น
Embed
ไฟล์ประกอบ
(gif, jpg, png, mid, wav, mp3, wma, swf)
ชื่อ / e-mail
แจ้งทางอีเมล์
เมื่อมีผู้ตอบ
ไม่ต้องแจ้ง แจ้ง  ที่อีเมล์
ตัวอักษรที่คุณเห็น
 
Webmaster และผู้ดูแลจะลบกระทู้หรือข้อความในกระดาน ด้วยวิจารณญาณและเหตุผลหลักดังต่อไปนี้
  • ห้ามมีการกล่าวร้ายกัน ด่าทอ กล่าวหา ใส่ร้ายป้ายสี หรือให้ร้าย เพื่อเป็นการทำลายชื่อเสียงต่อบุคคลหรือองค์กรใดๆ
  • ห้ามมีการใช้คำหยาบคาย คำเสียดสี หรือคำที่มีความหมายไม่เหมาะสม ที่จะเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีต่อสังคมนี้
  • สามารถร้องขอให้ลบกระทู้หรือคำตอบได้ โดยผู้ตั้งกระทู้หรือผู้ที่ถูกกล่าวถึงจนทำให้เสียหาย
  • ห้ามการโฆษณาซึ่งให้ประโยชน์ทางการค้ากับต่อเจ้าของสินค้าหรือสถานที่นั้น ไม่ว่ากรณีใด
  • ห้ามมีการก่อกวนหรือทำลายบรรยากาศที่ดีของเวบบอร์ดนี้ในทุกกรณี
  • ห้ามโฆษณาหรือประชาสัมพันธ์ใดๆ ทั้งทางตรงและทางอ้อม

    contact us: 089-2189119 Email: webmaster@lesla.com