แอบซุ่มอยู่ตามมุมตึก
 
แอบซุ่มอยู่ตามมุมตึก

เราเหงามากเลย สองปีแล้วที่กินข้าวคนเดียว
ทำงาน นอน ตื่นไปทำงาน มุ่งมั่นกับการสร้างเนื้อสร้างตัว
เป้าหมายก็ช่างอยู่ไกลเหลือเกิน แต่ก็ยังค่อยๆเดินเข้าไปหามันทีละก้าวๆ หลายๆครั้งก็คิดนะ ว่าทำไปเพื่ออะไร พรุ่งนี้อาจรถคว่ำตายก็ได้ แต่ก็นะ ดีกว่าอยู่ไปวันๆ แต่บางทีความเหงามันมาแรงแซงทางโค้ง จนน้ำตาปริ่มๆจะล้นออกมา ได้แต่พยายามข่มตานอนให้หลับๆไป ตื่นมาได้กาแฟหอมๆ ระหว่างทำงานก็พอช่วยได้ กับมื้อกลางวันที่ก็กินไปงั้นๆ ซื้อร้านเดิม กินเมนูเดิมๆ จนไม่ต้องเดินไปสั่งแล้ว แม่ค้ายกมาให้ได้เลย กลับมาบ้านก็ยังคงนั่งอยู่หน้าจอคอมจนดึกดื่น ทำไมมันรันทดยังงี้นะ ถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า วงจรนี้มันต้องจบนะบอกตัวเองอีกครั้งและอีกครั้ง อยากจะดีขึ้นอีก ดีขึ้นกว่านี้ไปเรื่อยๆ แต่ยิ่งเดินไปก็ยิ่งเหนื่อย พอเหนื่อย แม่งก็เหงา หว่าเว้ กราฟเริ่มต้นก็เชื่องช้าซะเหลือเกินจนจะท้อแล้ว แต่ความไม่ยอมมันก็ผลักให้เดินไปต่อ ไปต่อ คนที่รอเราอยู่ที่ปลายทางจะมีมั้ยนะ หรือเป็นแค่เงาที่เราจินตนการขึ้นมาเอง อนาคตมันเจ๋งตรงนี้แหละ ตรงที่เราไม่มีวันรู้ จนกว่าจะผ่านวินาทีนั้นๆ เพ้อเจ้อมาสักพัก ก็หายเหงาแล้วเปลี่ยนมาง่วงแทน ฝันดี ราตรีนี้หนาวนะ ห่มผ้านอนก่อน อย่าถือสานะ เมาแลคโตบาซิลัส อร่อยแต่น้ำตาลเยอะไปนิด

จ้างก็ไม่บอก - [ 22-01-2019 22.42.07 IP:184.22.161.27 ]

ความคิดเห็นที่ 1
สองปีที่ผ่านมามันไม่ง่ายเลย. จบแล้วชีวิตแห่งจินตนาการ กลับสู่ความเป็นจริงเสียที หยุดเพ้อ หยุดฝัน ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามจังหวะชีวิต ควบคุมใจตนเอง ใช้สติให้มาก. อนาคตยังอีกไกลเก็บแรงไว้สู้ดีกว่าเน้อ.

ไม่ได้เข้ามาซะนาน เปิดมาก็เจอกระทู้โดนใจเลยค่ะ อ่านแล้วรู้สึก ดีต่อใจ เพิ่มพลังบวกเข้าไปอีก

จากคุณ : ฝันดีห่มผ้านอน - [ 22-01-2019 23.22.11 IP:223.206.234.185 ]


ความคิดเห็นที่ 2
เราเข้าใจสิ่งคุณพูดมาทั้งหมดค่ะ
เราไม่รู้ว่าอนาคตเราจะสั้นหรือไกลแค่ไหน แต่ที่รู้คือต้องเดินต่อไป
ได้ปาดเหงื่อไปบ้าง น้ำตาไปบ้าง ยิ้มบ้าง ร้องไห้บ้าง ล้มบ้าง ลุกบ้าง
แต่ก็ผ่านมาได้ เวลาหันมองก็ ...
เห้ยย! เก่งเหมือนกันนะ 55 ชมตัวเองสักหน่อย จะได้มีแรงไปต่อ ^^


จากคุณ : Continue - [ 22-01-2019 23.27.12 IP:182.232.65.120 ]


ความคิดเห็นที่ 3
ขอบคุณน๊าา สู้กันไปยาวๆจ้า

จากคุณ : จ้างก็ไม่บอก - [ 23-01-2019 08.27.05 IP:96.30.66.64 ]