เธอที่ใช่ หรือใครที่เลือก 13
 
เธอที่ใช่ หรือใครที่เลือก 13

ทั้งวันฝันนราอยู่ไม่ห่างจากคนป่วย เขาคอยดูแลเธอเหมือนเธอไม่ได้เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน ออรรินเองก็เริ่มรู้สึกได้ถึงสิ่งที่เขาแสดงออก

"ฝัน...เราถามอะไรหน่อยสิ"เสียงของคนที่นอนอยู่บนเตียง ดึงความสนใจของฝันนราที่จ้องหน้าจอทีวีอยู่เพลินๆ
"ว่าไงออเอาไรป่าว" เขารีบลุกขึ้นมาตอบเธอทันที

"ป่าว ขอบใจ แค่อยากรู้ว่า...." ฝันนราหัวใจเต้นแรง เขารู้ดีว่าเธอจะถามอะไร ออรรินเป็นคนตรงๆ ถ้าเธอถามว่าเขารู้สึกยังไงกับเธอเขาจะตอบว่าไงหละ เขายังไม่พร้อมให้คำตอบตอนนี้ เพราะเขารู้ว่าเธอยังไม่มีท่าทีใจอ่อนหรือหวั่นไหวกับเขา

"ดีขึ้นแล้วสิท่า งั้นเราขอไปดูงานที่ค้างไว้ก่อนนะ อยู่ได้ใช่ป่ะ" เขาตัดบทแล้วเดินออกไปซะงั้น

"อ้าว.....ไรว่ะ"ออรรินทำหน้าเซ็ง ก่ะจะพูดให้เคลียร์ๆ แล้วเชียวว่าเขากับเธอเป็นได้แค่เพื่อนร่วมงานกันเท่านั้น เธอรู้สึกดีขึ้นมาก แต่ก็มึนๆอยู่บ้าง เลยตัดสินใจไม่คิดมากนอนต่อดีกว่า
.............................................................................

"ขอโทษนะออ" ฝันนราพูดกับตัวเองหลังจากเดินออกมาแล้ว เขาสับสนหลายอย่าง ตอนนี้เขาเริ่มไม่มั่นใจว่าจะทำให้เธอใจอ่อนได้ สายตาที่เธอมองเขามันไม่เคยมีอะไรพิเศษอย่างที่เขามองเธอ

"นึกว่าเฝ้าไข้อออยู่ซะอีก" เสียงใครบางคนดังขึ้น ทำให้ฝันนราสะดุ้งเล็กน้อย เมื่อหันไปมองก็พบสาวสวยที่ยืนยิ้มอยู่

"คุณนันท์" สรรพนามที่ดูห่างเหินของฝันนราทำให้นันท์พิชาสะอึกในใจ
"โอ๊ย ไม่ต้องเรียกขนาดนั้นหรอก เรียกนันท์ก็พอ เห็นพี่ภพว่าออไม่สบาย นันท์เลยมาดู" เธอตอบเขาน้ำเสียงประชด

"ดีขึ้นแล้วล่ะ พี่ภพเนี่ยดูแลลูกจ้างดีจังเลย ฝันชักไม่อยากให้จบงานแล้วสิ ฮ่าๆๆ"เขาตอบกลับไม่ได้คิดอะไร แต่นันท์พิชากลับยิ่งอารมณ์เสีย

"ความจริงไม่ใช่พี่ภพหรอกที่ให้นันท์มาดูออ แต่ไอ่วินต่างหาก"ชื่อของคนที่เขาเพิ่งรับสาย ทำให้ฝันนราเริ่มสนใจขึ้นมาทันที

"วิน...ใครกันเหรอ"เขาถามเสียงเรียบ ทั้งที่ในใจเริ่มไม่อยากฟังแล้ว
"วินก็เป็นเพื่อนรักของนันท์ และที่สำคัญเค้าเป็นแฟนออ สองคนนี้คบกันมาตั้งหลายปีแล้วนะ ออไม่เคยเล่าให้ฝันฟังเลยเหรอ"นันท์พิชา พูดจบก็ขอตัวไปดูออ ตามที่บอกไว้ตั้งแต่ต้น

ทันทีที่หันหลังให้เขาหัวใจเธอก็เต้นแรง รู้สึกร้อนผ่าวไปหมดทั้งใบหน้า เธอโกรธ เธอหึง เธอสะใจ หรือเสียใจ เธอควรรู้สึกยังไงดี

ส่วนฝันนราเขารู้สึกเหมือนเพิ่งโดนตบหน้า ด้วยความจริงที่เขาพยายามหลบมันอยู่ แฟนออรรินชื่อวิน เขาสองคนคบกันมานานแล้ว เขาล่ะเป็นใคร เป็นแมวที่จ้องปลาย่างในจานคนอื่นตาเป็นมันเหรอ
เขาเป็นอย่างนั้นได้ยังไง.....
.......................................................................

"ก๊อกๆ ออขอนันท์เข้าไปหนะ" นันท์พิชาส่งเสียงจากด้านนอก แล้วถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปทันที
......เพราะว่าห่างเหลือเกิน เพราะฉันอยู่แสนไกล..... นันท์พิชาเข้ามาพอดีกับเสียงมือถือที่ดังขึ้น แต่ที่น่าแปลกคือออรรินนอนอยู่อีกเตียงแต่ทว่ามือถือมันดันไปวางอยู่ที่อีกเตียงได้ไง

ตอนแรกเธอเข้าใจว่า เป็นมือถือของฝันนรา เธอจึงรีบเดินเข้าไปดูว่าใครโทรมา แต่ชื่อที่โชว์ .....วิน วิน...

"สวัสดีค่ะ"เธอตัดสินใจรับแทนเพราะออรรินหลับเป็นตายไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น
"สวัสดีค่ะ นั่นใครอ่ะ" เสียงวินทิราไม่ค่อยแน่ใจว่าเป็นเสียงเพื่อน เพราะคิดว่าเพื่อนไม่น่าจะมารับสายแทนแบบนี้

"กูเอง...ว่าไงมึง โทรมาแบบนี้ว่างแล้วเหรอ" ระหว่างนั้นนันท์พิชาคิดอะไรบางอย่างได้
"นันท์มึงเหรอ แล้วออล่ะ"ดูเหมือนวินทิราจะไม่ทันกับแผนของใครเลย

"ออเค้าไม่สบายกูเลยมาดูให้ นอนซมทั้งวันเลย มึงก็น่าจะมาดูเค้าหน่อยนะ สงสารออ"นันท์พิชาพูดเสียงน่าเป็นห่วง
"จริงเหรอ...กูทำไงดีว่ะ ลาออกแม่งเลยดีไหม"วินทิราคิดอย่างนั้นจริงๆ เขาเป็นห่วงออรรินมาก จนเรื่องน้อยใจหายไปหมดเลย

"ขนาดนั้นเลยเหรอ เดี๋ยวออได้ด่ามึงสิ ลางานมาดิ ลาออกแล้วมามึงเป็นหมอรึไง" นันท์พิชาเริ่มไม่แน่ใจว่าแผนเธอจะเวิร์ก เผลอๆอาจทำให้เพื่อนตกงาน ตอนแรกเธอแค่อยากให้วินทิรามาหาออรริน ให้ฝันนราเห็นจะได้ตัดใจซะที แต่ตอนนี้ไม่เอาดีกว่า

เธอไม่มีทางทำให้วินทิราเข้าใจออรรินผิด แล้วทำให้ทั้งสองคนเลิกกัน เพราะนั่นหมายถึงฝันนราจะยิ่งมีโอกาสเข้าใกล้หัวใจของออรรินมากขึ้น

เธอคงทนไม่ได้ถ้ามันต้องเป็นแบบนั้น ที่สำคัญเพื่อนเธอก็คงแย่ไปด้วย

"กูดูแลให้เองมึงไม่ต้องห่วง"นันท์พิชาพูดก่อนวางสาย
.......................................................

วินทิราทำสีหน้าคิดหนักนี้เขาควรทำยังไงดี .....

...............................................
"อ้าว...ไหงมานั่งตรงนี้ว่ะ" ฝันนราถอนหายใจเฮือกใหญ่ นี้วันนี้เขาจะนั่งคิดอะไรเพลินๆ บ้างไม่ได้หรือไงนะ
"มาทำไม"ฝันนราทักทายน้องสาว

ฟ้านรินทร์ยิ้มอารมณ์ดี ก่อนจะตอบกวนๆ
"มาทำไม ไม่รักก็ไม่ต้องมา...ฮ่าๆๆๆ" ฝันนราทำหน้าเอือมกับน้องสาว อารมณ์ดีผีเข้าผีออกจริงๆ

"วันนี้ไม่ทำงานเหรอ" คนเพิ่งมาเริ่มยิงคำถาม
"ลา ออไม่สบาย"ฟ้านรินทร์ตอบเนืองๆ

"อ้าวแล้วทำไมไม่ดูแลเค้าล่ะ มานั่งใจลอยอยู่ตรงนี้เค้าจะรู้เหรอว่าเป็นห่วง" ฟ้านรินทร์ยุ
"ก็อยากอยู่หรอก แต่ตอนนี้เค้ามีคนอยู่ด้วยแล้ว" คนฟังพยักหน้า แล้วรับซักต่อ

"ใครว่ะ แฟนเค้าเหรอ งี้ก็แห้วดิ" ฝันนราอยากจะกระโดดถีบน้องสาวปากเสียคนนี้จริงๆ
"ไม่ใช่โว้ย...แฟนเค้ามาจะนั่งอยู่นี้เผื่อ ป่านนี้ไปไหนต่อไหนแล้ว"

ฟ้านรินทร์ยังไม่หายสงสัย

"งั้นใครมาเฝ้าเค้าล่ะ หรือว่า....พี่ภพ หรือว่า น้องนันท์ของชั้น"ฝันนรายิ้มก่อนจะทวนประโยคนั้น
"นันท์เค้าเป็นของมึงตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ" ฟ้านรินทร์ยักไหล่ก่อนจะตอบน้ำเสียงข่มคนฟัง

"ก็คนมันหน้าตาดีอ่ะนะ และก็ไม่ได้ช้าาาาาาาาาาเหมือนใครบางคนแถวนี้" ฟ้านรินทร์พูดจบก็มองมาทางพี่สาวเต็มๆ
"เอ่อช้า....ช้าแต่ชัวร์โว้ย ไม่ใช่เร็ว เร็วแต่แห้ววววว" ฝันนราตอบกลับบ้าง

"เชอะไม่พูดด้วยล่ะ ตกลงคนเฝ้าออคือนันท์ใช่ไหม ไปล่ะเดี๋ยวเสียเวลาทำคะแนน" หน้าตาฟ้านรินทร์กวนไม่เลิก ฝันนราทำหน้าหมั่นไส้น้องสาว ที่วิ่งแจ้นไปแล้ว

เขายังอยากคิดอะไรเรื่อยๆสักพัก ยังไม่อยากเข้าไปตอนนี้ เวลาที่นันท์พิชาอยู่ด้วย เขารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกเหมือนโดนแหนบแนมตลอดเวลา
...................................................
"นันท์ มานานแล้วเหรอ"ออรรินเพิ่งตื่นขึ้นมาทักทายแขก
"ไม่หรอกเห็นหลับก็เลยไม่กล้าปลุก นี้นันท์มากวนเวลาพักผ่อนออรึป่าว"นันท์พิชาทักตอบ

"ไม่หรอก ขอบใจนะที่มาเยี่ยม แหมทำเหมือนอออยู่โรงบาลเลยเนอะ มีมาเยี่ยมด้วยอ่ะ"
"ก็พูดไป พี่ภพบอกว่าฝันลามาดูแลออที่ป่วย นี้ใครไม่รู้คงคิดว่าฝันกับออเป็นแฟนกันแน่ๆเลย"
นันท์พิชาเข้าเรื่อง ออรรินไม่พูดอะไรได้แต่ยิ้ม ในใจก็กลัวนะว่านันท์พิชาจะเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้วินทิราฟัง ก็เขาสองคนเป็นเพื่อนกันนี้นา

"บ้าล่ะ เพื่อนกัน "
"นันท์ได้ยินออยืนยันก็โล่งใจแทนไอ่วิน ฝันหนะน่ารัก เท่ห์ มีเสน่ห์ขนาดนั้น ผู้หญิงคนไหนอยู่ใกล้ก็คงห้ามใจได้ยาก" นันท์พิชาพูดยืดยาว

"รวมถึงผู้หญิงคนนี้รึป่าวจ๊ะ ออแอบเห็นนะแววตาที่นันท์มองฝันอ่ะ"ออรรินพูดตรงๆ ตามนิสัย เล่นเอานันท์พิชาถึงกับทำหน้าไม่ถูก แก้มขาวๆแดงระเรื่อขึ้นมา
"ออล่ะก็...เฮ้ออแต่มันเป็นไปไม่ได้หรอก พี่ภพล่ะนันท์คงทำอะไรไม่ได้นอกจากนี้" ออรรินยิ้มให้กำลังใจก่อนจะพูดอะไรตามที่รู้สึก

"แต่สุดท้ายหัวใจเราก็ต้องเลือกอยู่ดีว่าเรารักใคร" นันท์พิชาทำตาเศร้า แล้วหันมาถามกลับ
"ถ้าเป็นออล่ะ จะทำยังไง" นันท์พิชาจ้องหน้ารอคำตอบ แต่ก่อนที่จะได้ยินคำตอบว่ายังไง เสียงใครบางคนก็ดังขึ้น

"ก๊อกๆ ขออนุญาติน๊า"นันท์พิชาถึงกับทำหน้าเซ็ง จนออรรินอดขำไม่ได้
"แต่ออว่านันท์น่าจะมีตัวเลือกเพิ่มแล้วล่ะ" ระหว่างที่สองสาวกระซิบกัน ฟ้านรินทร์ก็เดินยิ้มหน้าบานเข้ามา

"ออเป็นไงบ้าง อ้าวนันท์ก็อยู่เหรอ ไหนแผลหายรึยังเราเป็นห่วงมากรู้ไหม"ดูเหมือนเขาจะสนใจอีกคนมากกว่าคนป่วยซะอีก
"นั่นไง...นี้สรุปว่ามาหาใครอ่ะ"ออรรินแกล้วแซว และเริ่มแน่ใจว่าฟ้านรินทร์ชอบนันท์พิชาจริงๆ ความรักนี้ก็แปลกเนอะเล่นตลกกับหัวใจคนไปทั่ว

"นี้เธอ...ป่วยไม่ใช่เหรอทำไมไม่นอนพักล่ะ"นันท์พิชามองคนที่ตอบกลับ เธอไม่ชอบจริงๆทอมที่ปากเร็ว เถียงเก่งยิ่งกว่าผู้หญิง เสียดายหน้าตาไม่น่าเป็นฝาแฟดคนที่เธอชอบเลย
...............................................................
"ฝัน ฟ้า รีสอร์ท" เจนภพทวนชื่อโลโก้ที่ติดอยู่ข้างประตูรถเก๋งสีดำ ที่จอดอยู่หน้าทางเข้าหาด ทำให้เขาอดคิดถึงเรื่องเมื่อคืนก่อน ที่ฟ้านรินทร์อุ้มคนรักของเขามาส่งไม่ได้ สีหน้าของเขาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

"อ้าวพี่ภพ นึกว่าพี่ไม่เข้ามาซะแล้ว"เป็นฝันนราที่ทักทายเขาจากด้านหลัง
"น้องฝัน"เจนภพยิ้มทักทายตอบ
"พี่จำฝันได้ด้วยดีใจจัง นึกว่าจะมีคนทักเป็นไอ่ฟ้าตลอดซะแล้ว"ฝันนราชวนคุยอารมณ์ดี ความจริงเขาก็อยากมีคนคุยด้วยสักคนตอนนี้ในใจมันสับสนไปหมด


"ฮ่าๆๆๆ เป็นงั้นไป ว่าแต่น้องฟ้ามาทีนี้เหรอครับ"เจนภพเข้าประเด็น
"อ้อ..ค่ะ ตอนนี้อยู่กับออแล้วก็คุณนันท์ที่บ้านพักอ่ะพี่"คนฟังหุบยิ้มช้าๆ ก่อนจะตัดสินใจพูดอะไรบางอย่าง เขารู้ว่ามันอาจไม่เหมาะที่จะพูดตอนนี้ แต่ตัดไฟเสียแต่ต้นลมก็ดี

"เอ่อ...น้องฝันงานนี้เสร็จพี่ว่าจะรบกวนหน่อยอ่ะครับ"ฝันนราไม่รู้อะไรพยักหน้าตั้งใจฟัง
"เรื่องอะไรพี่ ไม่ต้องเกรงใจบอกได้ค่ะ"แถมออกตัวว่าว่าง

"คือถ้ารีสอร์ทเปิด พี่กะจะให้เป็นงานหมั้นของพี่กับน้องนันท์ทีเดียวเลย อาจต้องให้น้องฝันกับน้องออคิด ธีมงานกับสถานที่ให้พี่หน่อย บอกตรงๆพี่ชอบฝีมือของน้องสองคนมาก"
ฝันนราชะงักไป เขาไม่รู้มาก่อนว่านันท์พิชาเป็นคนรักของเจนภพคิดว่าเป็นแค่น้องสาว

แล้วอย่างนี้น้องสาวเขาจะทำยังไงถ้ารู้เรื่องนี้......
.............................................

"เดี๋ยวสิ...กลับเร็วจังให้เราไปส่งนะ" ฟ้านรินทร์รีบกุลีกุจออาสา
"ไม่ต้องหรอกอยู่เป็นเพื่อนคุยออเถอะ"อีกฝ่ายรีบปฎิเสธทันที
"ออคงอยากนอนแล้วอ่ะ เนอะออเนอะ"คราวนี้เขาหันไปขอความเห็นจากออรริน
"ตามใจเลย เราอยู่คนเดียวได้"ออรรินรู้ทันตอบยิ้มๆ จนนันท์พิชาอดหันมามองค้อนไม่ได้

"เห็นม่ะ ป่ะเราไปส่ง"ในที่สุดฟ้านรินทร์ก็ตื้อไปส่งเธอจนได้
ระหว่างที่เดินช้าๆ เพราะนันท์พิชายังเจ็บขาอยู่

"นี้เดินตามอยู่ได้ไม่เบื่อบ้างเหรอ" นันท์พิชาหันมาว่าคนที่เดินตามเธอไม่ห่าง เธอรู้ว่าเขาคิดยังไงกับเธอก็แววตาของเขามันฟ้องขนาดนั้น
"เบื่อเหรอไม่เดินตามก็ได้นะ"ฟ้านรินทร์ตอบกลับเสียงอ๋อย

"อืม...กลับไปเถอะเราเดินกลับเองได้"นันท์พิชาตอบพยายามรักษาน้ำใจอย่างที่สุดแต่...

"งั้น..เราเดินนำหน้าเธอล่ะกันจะได้ไม่เบื่อไง เนอะ..^__^" นันท์พิชาปั่นหน้าไม่ถูกคนอะไร หน้าด้านหน้าทนเป็นที่สุด

แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูอะไรกับเขามากนัก แต่ฟ้านรินทร์ก็มีความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆเธอแบบนี้ แค่นี้ก็สุขใจ...
จนในที่สุดก็มาถึงที่หมาย เธอต้องเดินขึ้นห้องพักแล้ว...

"บาย ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะคับ"ฟ้านรินทร์โบกมือยิ้มให้เธอสีหน้าเริงร่า

"เอ่อ...วันก่อนเห็นโฆษณาที่บีควิกเค้าให้ผ่อนยาง 0% อ่ะนายน่าจะลองไปดูนะ" นันท์พิชาบอกก่อนจะหันหลังเดินจากไป

ทิ้งให้ฟ้านรินทร์ยืนงงอยู่ตรงนั้น.... "ผ่อนยางมาทำไมว่ะ รถเราก็เพิ่งเปลี่ยนยางใหม่นะ"

............................................................................

"555555" หลังจากเล่าจบ ออรรินกับฝันนราก็หัวเราะขึ้นพร้อมกัน จนคนเล่ายิ่งงงหนัก
"ขำไรอ่ะ แปลว่ายังไงบอกหน่อยเซ่" ฟ้านรินทร์ยิ่งทำหน้างง สองคนยิ่งหัวเราะ เลยต้องปล่อยให้สองคนหัวเราะให้สมใจก่อนซึ่งก็นานพอสมควร

"นี้นายไม่เข้าใจจริงๆเหรอ"ออรรินถามต่อ
"ก็ไม่เข้าใจไง....รถเราเพิ่งเปลี่ยนยางมาเข้าใจป่ะ"ยิ่งฟ้านรินทร์อธิบาย ยิ่งเพิ่งเสียงหัวเราะของทั้งคู่

"เค้าหมายถึงให้เอามาใส่ที่หน้าแกมั้ง ไม่ใช่ยางรถ 5555" ฝันนราอธิบายซะแจ่มแจ้ง จนฟ้านรินทร์หายงง เปลี่ยนมาเป็นอดยิ้มไม่ได้ นี้แหละน๊าขนาดเค้าว่าไร้ยางอาย ยังยิ้มอยู่ได้

"เฮ้ออออ เป็นเอามากนะเนี่ยมิน่าเค้าให้แกไปหายางมาใส่หน้าบ้าง 555" ออรรินก็ยังอดไม่ได้ที่จะหัวเราะตาม

"อ้าว...คนเค้ามีซัมติงกันมันก็ต้องแหย่กันบ้างงี้แหละ กลับดีกว่าเบื่อพวกไม่เข้าใจความรัก" ฟ้านรินทร์พูดเขินๆก่อนจะเดินออกไป นี้เขาไม่รู้ตัวเลยนะเนี่ยว่าถูกด่า เขาคิดว่าเธอเล่นกับเขาแรงๆมากกว่า
...........................................
ฝันนรามองตามน้องสาวไปจนลับตา
"มันเป็นเอามากนะเนี่ยไอ่ฟ้า"
"นั่นสิ....ฝัน..รู้ใช่ม่ะว่านันท์เป็น...เอ่อ..."ออรรินไม่อยากจะยุ่งเรื่องของคนอื่นแต่เธอก็ไม่อยากให้ใครต้องเลยเถิด เธอมีโอกาสเตือนเธอก็อยากจะบอก

"เป็นแฟนพี่ภพเหรอ...รู้สิเพิ่งรู้เมื่อกี๊เองพี่ภพบอก"ฝันนราตอบ
"แล้วไม่คิดจะบอกฟ้าเหรอ"ภายใต้มาดนิ่งๆ เธอเดาใจคนข้างๆไม่ออกจริงๆว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่

"ไม่ดีกว่า ให้มันรู้เองเมื่อถึงเวลาดีกว่า ถึงบอกตอนนี้มันก็ตัดใจไม่ได้หรอก"
"ทำไมล่ะมันก็ดีกว่ามารู้ตอนที่...."ออรรินพยายามแย้ง

"รู้ตอนไหน มันก็รักไปแล้วแหละออ ไม่ว่านันท์จะมีเจ้าของหรือไม่ ไอ่ฟ้ามันก็รักของมัน" ฝันนราพูดน้ำเสียงจริงจังจนออรรินรู้สึกได้

"อย่างน้อยเค้าก็จะได้รู้ไง ว่ามันไม่ถูกต้อง" เธอพูดเป็นเชิงห้ามเขามากกว่าจะพูดเรื่องฟ้านรินทร์

ฝันนราจ้องหน้าเธอแล้วตอบ มันเป็นคำตอบที่เขาอยากตอบเธอมากกว่าพูดแทนฟ้านรินทร์
"แล้วมันผิดมากเหรอ ที่มาทีหลัง"


.........................................................................


จะผิดไหมถ้ามีหัวใจให้ใครสักคนที่เค้ามีเจ้าของอยู่แล้ว....

ไอหมอก - [ 04-12-2013 11.01.09 IP:10.140.244.227, 49.230.91.20 ]

ความคิดเห็นที่ 1
ความรัก ออกแบบไม่ได้
ถ้าเจอคนที่รู้สึกว่า "ใช่" ก็แปลว่า "ใช่"


รอติดตาม ความรักของสองพี่น้อง ฝันนรากับฟ้านรินทร์อยู่นะคะ

จากคุณ : j a n - [ 04-12-2013 22.52.40 IP:171.99.100.103 ]


ความคิดเห็นที่ 2
ติดตามทุกตอนเลย

จากคุณ : 567 - [ 05-12-2013 05.01.35 IP:115.67.199.170 ]


ความคิดเห็นที่ 3
อย่างที่คุณjan ว่าแหละค่ะ รักออกแบบไม่ได้ แต่หลายครั้งเราก็เผลอที่จะผิดหวังที่รักมันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคาดหวังไว้

คุณ567 ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ถ้าอยากติดตามเรื่องอื่นๆเชิญในเพจได้เลยนะคะ
www.facebook.com/pages/นิยายอีโรติก-ญ-รัก-ญ-By-ไอหมอก


จากคุณ : ไอหมอก - [ 07-12-2013 12.35.37 IP:49.230.135.75 ]